Klabiotic

1 tabl. zawiera 250 mg lub 500 mg klarytromycyny.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Klabiotic 28 szt., tabl. powl.

Clarithromycin

41.49 zł 2019-04-05

Działanie

Antybiotyk makrolidowy. Bakterie zwykle wrażliwe na klarytromycynę – tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Corynebacterium diphtheriae, Streptococcus gr. F; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Bordatella pertussis, Legionella spp., Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida; bakterie beztlenowe: Clostridum spp. inne niż Clostridium difficile; inne drobnoustroje: Chlamydia trachomatis, Chlamydia pneumoniae, Clamydophilapsitacci, Mycoplasma pneumoniae, Mycobacterium spp. Bakterie wśród, których może wystąpić oporność nabyta – tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus spp., Staphylococcus aureus (szczepy wrażliwe i oporne na metycylinę), Stapylococcus epidermidis, Streptococcus gr. A, B, C, G, Streptococcus viridans, Streptococcus pneumoniae; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Helicobacter pylori; bakterie beztlenowe: Bacteroides spp., Peptococcus/Peptostreptococcus spp. Bakterie oporne – tlenowe bakterie Gram-ujemne: Acinetobacter, Enterobacteriacea, Pseudomonas aeruginosa; bakterie beztlenowe: Fusobacterium spp.; inne drobnoustroje: Mycobacterium tuberculosis. 14-hydroksy metabolit klarytromycyny wykazuje aktywność przeciwbakteryjną. Wartości MIC tego metabolitu są równe lub dwa razy większe niż wartości MIC związku macierzystego, z wyjątkiem H. influenzae, w przypadku którego 14-hydroksy metabolit jest dwa razy bardziej aktywny niż związek macierzysty. Klarytromycyna ulega intensywnej dystrybucji do tkanek i płynów ustrojowych. Z powodu dużej penetracji do tkanek, wewnątrzkomórkowe stężenie leku jest większe niż stężenie w surowicy. Całkowita oporność krzyżowa występuje między klarytromycyną, erytromycyną i azytromycyną. Oporne na metycylinę gronkowce i odporny na penicylinę Streptococcus pneumoniae są oporne na antybiotyki makrolidowe,. Klarytromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, ale w znacznym stopniu ulega efektowi pierwszego przejścia. Bezwzględna biodostępność tabl. 250 mg wynosi ok. 50%. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2 dni od podania leku. Klarytromycyna dobrze przenika do różnych kompartmentów. W niektórych tkankach klarytromycyna osiąga stężenie, które jest kilkukrotnie większe, niż stężenie krążącej substancji. Zwiększone stężenie stwierdzono w migdałkach i tkance płucnej. Przenika również do śluzu żołądkowego. Wiąże się z białkami osocza w ok. 80%. Jest metabolizowana w wątrobie z udziałem cytochromu P-450. T0,5 w fazie eliminacji zwiększa się z 2-4 h po podaniu 250 mg klarytromycyny 2 razy na dobę do 5 h po podaniu 500 mg 2 razy na dobę. T0,5 czynnego 14-hydroksy metabolitu wynosi 5-6 h po podaniu 250 mg klarytromycyny 2 razy na dobę. Ok. 20-30% dawki klarytromycyny jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, 70-80% z kałem.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku) i młodzież ≥12 lat: zwykle 250 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem); w ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć do 500 mg 2 razy na dobę. Eradykacja Helicobacter pylori u dorosłych: w przypadku skojarzonego leczenia, należy wziąć pod uwagę zalecenia dotyczące eradykacji H. pylori. Czas trwania leczenia wynosi zwykle 6-14 dni. Leczenie należy kontynuować przez co najmniej 2 dni po ustąpieniu objawów. W zakażeniach paciorkowcem β-hemolizującym, leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Należy zachować ostrożność podczas stosowania klarytromycyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawkowania zwykle nie jest wymagane z wyjątkiem pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (ClCr Sposób podania. Tabletki popijać szklanką wody, można je przyjmować niezależnie od posiłków. Tabl. 500 mg można podzielić na równe dawki.

Wskazania

Leczenie następujących zakażeń bakteryjnych u dorosłych i młodzieży w wieku ≥12 lat, wywołanych przez bakterie wrażliwe na klarytromycynę, u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na antybiotyki β-laktamowe lub gdy antybiotyki β-laktamowe są nieodpowiednie z innych powodów: paciorkowcowe zapalenie gardła; ostre bakteryjne zapalenie zatok (właściwie rozpoznane); zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli (właściwie rozpoznane); łagodne i umiarkowane pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc; zakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu małym do umiarkowanego (np. liszajec zakaźny, róża, łupież rumieniowy); w skojarzeniu z odpowiednim leczeniem przeciwbakteryjnym oraz lekiem gojącym owrzodzenie, w celu eradykacji zakażenia Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową, związaną z tym zakażeniem - wyłącznie do osób dorosłych. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, jakikolwiek inny antybiotyk makrolidowy lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i następujących substancji czynnych: ergotamina, dihydroergotamina; astemizol, cyzapryd, pimozyd i terfenadyna; kolchicyna; tikagrelor i ranolazyna; inhibitory reduktazy HMG-CoA (statyny), które są w znacznym stopniu metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna i symwastatyna). Pacjenci z wydłużeniem odstępu QT lub komorowymi zaburzeniami rytmu serca, w tym torsade de pointes w wywiadzie. Hipokaliemia (ryzyko wydłużenia odstępu QT). Ciężka niewydolność wątroby w połączeniu z zaburzeniami czynności nerek.

Środki ostrożności

Przy wyborze klarytromycyny w leczeniu danego pacjenta należy wziąć pod uwagę zasadność zastosowania antybiotyku makrolidowego na podstawie odpowiedniego rozpoznania, aby ustalić etiologię bakteryjną zakażenia w zatwierdzonych wskazaniach i występowanie oporności na klarytromycynę lub inne makrolidy. Na obszarach o dużej częstości występowania oporności na erytromycynę A, szczególnie ważne jest, aby wziąć pod uwagę zmiany wzorca wrażliwości na klarytromycynę i inne antybiotyki. Wysokie wskaźniki oporności Streptococcus pneumoniae na klarytromycynę zgłaszano w niektórych krajach europejskich. W leczeniu bakteryjnego zapalenia gardła stosowanie klarytromycyny jest zalecane tylko w przypadkach, gdy nie jest możliwe zastosowanie leków pierwszego wyboru - antybiotyków β- laktamowych. Należy zachować ostrożność u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Donoszono o przypadkach niewydolności wątroby zakończonych zgonem. U niektórych pacjentów mogła wcześniej występować choroba wątroby lub mogli oni przyjmować inne leki o działaniu hepatotoksycznym. Należy zalecić pacjentom, aby przerwali leczenie i zwrócili się do lekarza prowadzącego, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby. Zgłaszano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, którego przebieg może być zarówno lekki, jak i zagrażający życiu. Donoszono o występowaniu biegunki związanej z Clostridium difficile, o nasileniu od małego do zapalenia jelita grubego zakończonego zgonem. W przypadku każdego pacjenta z biegunką po antybiotyku, należy rozważyć występowanie tego rodzaju biegunki, donoszono o występowaniu biegunki związanej z Clostridium difficile ponad 2 mies. po podaniu antybiotyków; należy rozważyć odstawienie klarytromycyny niezależnie od wskazania i przeprowadzić badanie mikrobiologiczne na obecności bakterii oraz zastosować odpowiednie leczenie, unikać podawania leków hamujących perystaltykę jelit. W przypadku pacjentów leczonych klarytromycyną donoszono o nasileniu objawów miastenii. Zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny i triazolobenzodiazepin, np. triazolamu i midazolamu oraz w przypadku łącznego podawania klarytromycyny i innych leków ototoksycznych, w szczególności aminoglikozydów (w okresie leczenia i po jego zakończeniu należy kontrolować czynność przedsionka i słuch). Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, klarytromycynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą naczyń wieńcowych, ciężką niewydolnością serca, hipomagnezemią, bradykardią (Streptococcus pneumoniae na antybiotyki makrolidowe ważne jest, aby przy przepisywaniu klarytromycyny w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc przeprowadzić badania wrażliwości; w tym wskazaniu płuc należy podawać klarytromycynę w skojarzeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami. Zakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu małym do umiarkowanego są najczęściej spowodowane przez Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, przy czym oba drobnoustroje mogą być oporne na antybiotyki makrolidowe, dlatego należy przeprowadzić badania wrażliwości. Jeśli nie jest możliwe podanie antybiotyków β-laktamowych (np. z powodu alergii), lekami pierwszego wyboru mogą być, np. klindamycyna. Antybiotyki makrolidowe można stosować jedynie w przypadku niektórych zakażeń skóry i tkanek miękkich, np. wywoływanych przez Corynebacterium minutissimum (łupież rumieniowy), trądziku i róży oraz w przypadku, gdy nie można zastosować penicyliny. Jeśli wystąpią ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości, np. anafilaksja, zespół Stevensa- Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół DRESS i choroba Schonleina-Henocha, należy natychmiast przerwać podawanie klarytromycyny i natychmiast zastosować odpowiednie leczenie. Klarytromycynę należy stosować ostrożnie w przypadku jednoczesnego stosowania induktorów cytochromu CYP3A4. Równoczesne stosowanie klarytromycyny z lowastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu klarytromycyny z innymi statynami - zgłaszano przypadki rabdomiolizy. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych miopatii. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca się przepisywanie najmniejszej zarejestrowanej dawki statyny. Można rozważyć zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. fluwastatyna). Równoczesne stosowanie klarytromycyny i doustnych leków przeciwcukrzycowych (np. pochodne sulfonylomocznika) i (lub) insuliny może powodować znaczną hipoglikemię - zalecana jest staranna kontrola stężenia glukozy. Istnieje ryzyko ciężkiego krwotoku lub znacznego zwiększenia wartości INR i czasu protrombinowego w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny i warfaryny - w przypadku równoczesnego stosowania klarytromycyny i doustnych leków przeciwzakrzepowych należy często kontrolować INR i czas protrombinowy. Stosowanie antybiotyków w leczeniu zakażenia H. pylori może powodować selekcję organizmów opornych na lek. Długotrwałe stosowanie może doprowadzić do kolonizacji przez znaczną liczbę niewrażliwych bakterii i grzybów. Może wystąpić oporność krzyżowa między klarytromycyną a innymi antybiotykami makrolidowymi, a także linkomycyną i klindamycyną.

Niepożądane działanie

Często: bezsenność, zaburzenia smaku (w tym zmiany smaku), ból głowy, biegunka, wymioty, niestrawność, nudności, ból brzucha, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby, wysypka, nadmierna potliwość. Niezbyt często: kandydoza, zakażenie pochwy, leukopenia, neutropenia, eozynofilia, reakcja rzekomoanafilaktyczna, nadwrażliwość, jadłowstręt, zmniejszenie apetytu, niepokój, zawroty głowy, drżenie, senność, zaburzenia słuchu, szumy uszne, wydłużenie odstępu QT w EKG, kołatanie serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, wzdęcia, zaparcie, suchość w jamie ustnej, odbijanie, cholestaza, zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT, zwiększenie aktywności GGT, świąd, pokrzywka, złe samopoczucie, osłabienie, ból w klatce piersiowej, dreszcze, zmęczenie, zwiększenie aktywności ALP we krwi, zwiększenie aktywności LDH we krwi. Częstość nieznana: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, róża, łupież rumieniowy, agranulocytoza, trombocytopenia, reakcja anafilaktyczna, hipoglikemia, zaburzenia psychotyczne, stany splątania, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, omamy, niezwykłe sny, drgawki, brak smaku, omamy węchowe, brak węchu, myasthenia gravis, głuchota, torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, krwotok, ostre zapalenie trzustki, przebarwienie języka, przebarwienie zębów (zwykle ustępujące po profesjonalnym czyszczeniu dentystycznym), niewydolność wątroby, żółtaczka wątrobowa, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), trądzik, choroba Schonleina-Henocha, miopatia, niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, zwiększenie wartości INR, wydłużony czas protrombinowy, nieprawidłowe zabarwienie moczu. Bardzo rzadko informowano o przypadkach niewydolności wątroby prowadzącej do zgonu; na ogół były one związane z ciężkimi chorobami współistniejącymi i (lub) jednoczesnym przyjmowaniem leków. Zgłaszano występowanie biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD), której nasilenie może obejmować łagodną biegunkę do zapalenia jelita grubego zakończonego zgonem. Donoszono o występowaniu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, którego przebieg może być zarówno lekki, jak i zagrażający życiu; ważne jest uwzględnienie tego rozpoznania u pacjentów, u których po podaniu antybiotyku wystąpiła biegunka. W niektórych doniesieniach dotyczących rabdomiolizy, klarytromycynę podawano równocześnie ze statynami, fibratami, kolchicyną lub allopurynolem. Donoszono o rzadkich przypadkach hipoglikemii, przy czym niektóre występowały u pacjentów przyjmujących równocześnie doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę. Mogą wystąpić działania niepożądane będące wynikiem interakcji klarytromycyny z innymi lekami, m.in.: nasilenie toksyczności kolchicyny (zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i (lub) z niewydolnością nerek; istnieje ryzyko zgonu); neurotoksyczność, np. senność i splątanie (w skojarzeniu z triazolamem); ciężkie krwotoki lub znaczne zwiększenie wartości INR i czasu protrombinowego (w skojarzeniu z warfaryną). Pacjenci ze zmniejszoną odpornością. U dorosłych pacjentów otrzymujących klarytromycynę w dawkach dobowych 1 g i 2 g, najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: nudności, wymioty, zaburzenia smaku, bóle brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, bóle głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz zwiększona aktywność AspAT i AlAT. Rzadko występowały: duszność, bezsenność i suchość w jamie ustnej. Częstość występowania była porównywalna w przypadku pacjentów, którym podawano 1 g i 2 g oraz ok. 3- do 4-krotnie większa u pacjentów przyjmujących 4 g na dobę. U pacjentów ze zmniejszoną odpornością wyniki badań laboratoryjnych analizowano, uwzględniając wartości znacznie wykraczające poza prawidłowe - u ok. 2-3% pacjentów, którzy otrzymywali klarytromycynę w dawce dobowej 1 g lub 2 g, stwierdzono znaczne zwiększenie aktywności AspAT i AlAT oraz istotne zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów występowało również zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi (BUN). Nieco większą częstość występowania nieprawidłowych wartości odnotowano u pacjentów, którzy otrzymywali 4 g na dobę, dla wszystkich parametrów z wyjątkiem liczby białych krwinek.

Ciąża i laktacja

Klarytromycyna powinna być stosowana w ciąży i w okresie karmienia piersią tylko po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści względem ryzyka. Dane dotyczące ponad 200 ciąż, w których stosowano klarytromycynę w I trymestrze, nie wskazują na istnienie wyraźnych dowodów na działanie teratogenne lub negatywny wpływ na zdrowie noworodka. Dane uzyskane od ograniczonej liczby kobiet w ciąży, narażonych w I trymestrze ciąży wskazują na możliwy wzrost ryzyka poronienia. Klarytromycyna i jej czynny metabolit przenikają do mleka. U karmionego piersią niemowlęcia może wystąpić biegunka i zakażenia grzybicze błon śluzowych, dlatego może być konieczne przerwanie karmienia piersią. Należy wziąć pod uwagę możliwość uczulenia.

Uwagi

Przed podjęciem decyzji o prowadzeniu pojazdu lub obsługiwaniu maszyn należy pamiętać o możliwości występowania takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy, splątanie i dezorientacja.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z cyzaprydem, pimozydem, astemizolem i terfenadyną jest przeciwwskazane. U pacjentów otrzymujących jednocześnie klarytromycynę i cyzapryd wykazano zwiększenie stężenia cyzaprydu w surowicy. Może to spowodować wydłużenie odstępu QT oraz zaburzenia rytmu serca, np. częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz zaburzenia typu torsade de pointes. Podobne działanie obserwowano podaczas podawania makrolidów z terfenadyną, pimozydem lub astemizolem. Jednoczesne podawanie klarytromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy powoduje ostre zatrucie alkaloidami sporyszu, charakteryzujące się skurczem naczyń oraz niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym OUN - jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane. Kolchicyna jest substratem zarówno CYP3A, jak i glikoproteiny P (Pgp). Klarytromycyna jest inhibitorem CYP3A i Pgp. Jeśli klarytromycyna i kolchicyna są podawane jednocześnie, narażenie na kolchicynę może wzrosnąć, co zwiększa działania niepożądane z potencjalnie śmiertelnym skutkiem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, którzy również stosują inhibitor glikoproteiny P lub silny inhibitor CYP3A. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lowastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane, ponieważ te statyny są w znacznym stopniu metabolizowane przez CYP3A4, a leczenie skojarzone z klarytromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu, co podnosi ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Jeśli nie można uniknąć leczenia klarytromycyną, stosowanie lowastatyny i symwastatyny należy przerwać na czas trwania leczenia. Należy zachować ostrożność przepisując klarytromycynę z pozostałymi statynami. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego statyn zaleca się przepisywanie najmniejszej zarejestrowanej dawki statyny. Można rozważyć zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu przez CYP3A (np. fluwastatyna). Pacjenci powinni być obserwowani pod kątem wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych miopatii. Leki indukujące CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca), mogą przyspieszać metabolizm klarytromycyny. Może to prowadzić do zmniejszenia stężenia klarytromycyny do wartości subterapeutycznych i zmniejszać skuteczność leczenia. Konieczna może być również kontrola stężenia induktora CYP3A w osoczu, które może wzrosnąć wskutek hamowania CYP3A przez klarytromycynę. Równoczesne stosowanie ryfabutyny i klarytromycyny prowadziło do zwiększenia stężenia ryfabutyny i zmniejszenia stężenia klarytromycyny w surowicy, przy zwiększonym ryzyku zapalenia błony naczyniowej oka. Silne induktory metabolizmu cytochromu P450, np. efawirenz, newirapina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klarytromycyny i w ten sposób zmniejszać stężenie klarytromycyny w osoczu, zwiększając stężenie 14-OH-klarytromycyny, metabolitu, który także wykazuje aktywność mikrobiologiczną. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klarytromycyny i 14-OH-klarytromycyny różni się w przypadku różnych bakterii, zamierzone działanie lecznicze może się zmniejszyć w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny i induktorów enzymów. Ekspozycja na klarytromycynę zmniejszała się pod wpływem etrawiryny. Stężenie czynnego metabolitu, 14-OH-klarytromycyny, ulega zwiększeniu. Ponieważ 14-OH-klarytromycyna słabiej działa na Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność wobec tego patogenu może ulec zmianie, dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie innego leku dla klarytromycyny. Podczas jednoczesnego podawania flukonazolu nie jest konieczna modyfikacja dawkowania klarytromycyny. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zgłaszano liczne przypadki nasilenia działania doustnych leków przeciwzakrzepowych u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne. Zaleca się częste kontrolowanie wartości INR podczas i tuż po jednoczesnym stosowaniu.  Jednoczesne podawanie rytonawiru w dawce 200 mg co 8 h i klarytromycyny w dawce 500 mg co 12 h powodowało wyraźne hamowanie metabolizmu klarytromycyny. W wyniku jednoczesnego stosowania rytonawiru, Cmax klarytromycyny wzrastało o 31%, Cmin o 182%, a wartość AUC o 77%. Zahamowaniu ulegało tworzenie czynnego metabolitu - 14-OH-klarytromycyny. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie ma konieczności zmniejszenia dawki, ze względu na szeroki przedział terapeutyczny klarytromycyny. Natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy rozważyć następującą modyfikację dawkowania: ClCr 30-60 ml/min, dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 50%; ClCr 1 g/dobę nie należy podawać jednocześnie z rytonawirem. Podobne dostosowanie dawkowania należy rozważyć u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek, jeśli rytonawir stosuje się do wzmocnienia farmakokinetyki innych inhibitorów proteazy HIV, w tym atazanawiru i sakwinawiru. Podawanie klarytromycyny, inhibitora CYP3A, w skojarzeniu z lekiem metabolizowanym głównie z udziałem izoenzymu CYP3A może powodować zwiększenie stężenia leku, co może prowadzić do nasilenia lub wydłużenia zarówno działania leczniczego, jak i działań niepożądanych jednocześnie podawanego leku. Należy zachować ostrożność podczas stosowania klarytromycyny u pacjentów otrzymujących inne leki, będące substratami izoenzymu CYP3A, zwłaszcza, jeśli substrat izoenzymu CYP3A ma wąski przedział terapeutyczny (np. karbamazepina) i (lub) jeśli jest w bardzo dużym stopniu metabolizowany przez ten enzym - u pacjentów otrzymujących jednocześnie klarytromycynę należy rozważyć modyfikację dawki i gdy to możliwe, dokładnie monitorować stężenie w surowicy leków metabolizowanych głównie z udziałem izoenzymu CYP3A. Następujące leki i grupy leków są metabolizowane przez CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cylostazol, cyzapryd, cyklosporyna, dyzopiramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna. Podobny mechanizm interakcji, ale z udziałem innych izoenzymów cytochromu P450, dotyczy fenytoiny, teofiliny i walproinianu. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i doustnych leków przeciwcukrzycowych i (lub) insuliny może doprowadzić do znacznej hipoglikemii. W przypadku niektórych leków przeciwcukrzycowych, takich jak nateglinid, pioglitazon, repaglinid i rozyglitazon, może wystąpić hamowanie enzymu CYP3A przez klarytromycynę, co może spowodować hipoglikemię, gdy leki te są stosowane jednocześnie. Zaleca się staranne kontrolowanie stężenia glukozy. Zgłaszano zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes w następstwie jednoczesnego podawania klarytromycyny z chinidyną lub dyzopiramidem. Podczas podawania klarytromycyny w skojarzeniu z tymi lekami należy kontrolować zapis EKG pod kątem wydłużenia QTc. Należy kontrolować stężenie chinidyny i dyzopiramidu w surowicy krwi, kiedy stosowane są jednocześnie z klarytromycyną. Klarytromycynę (500 mg co 8 h) podawano w skojarzeniu z omeprazolem (40 mg na dobę). Klarytromycyna powodowała zwiększenie stężenia omeprazolu w osoczu w stanie stacjonarnym (Cmax, AUC0-24 i T0,5 zwiększyły się odpowiednio o 30%, 89% i 34%). Średnia dobowa wartość pH soku żołądkowego wynosiła 5,2, gdy omeprazol stosowano w monoterapii oraz 5,7, gdy omeprazol podawano w skojarzeniu z klarytromycyną. Inhibitory fosfodiesterazy są metabolizowane, przynajmniej częściowo, z udziałem izoenzymu CYP3; podawanie klarytromycyny w skojarzeniu z syldenafilem, tadalafilem i wardenafilem prawdopodobnie spowoduje zwiększenie narażenia na inhibitor fosfodiesterazy. Należy rozważyć zmniejszenie dawek tych leków, gdy są one podawane jednocześnie z klarytromycyną. Wyniki badań klinicznych wskazują na niewielkie, ale istotne statystycznie (p ≤0,05) zwiększenie stężenia teofiliny lub karbamazepiny we krwi, gdy któryś z tych leków podawany był jednocześnie z klarytromycyną; może być konieczne zmniejszenia dawki. Tolterodyna jest metabolizowana głównie z udziałem izoenzymu 2D6 cytochromu P-450 (CYP2D6). Jednak w części populacji bez ekspresji CYP2D6 stwierdzono, że metabolizm przebiega z udziałem izoenzymu CYP3A. W tej części populacji hamowanie aktywności izoenzymu CYP3A powoduje istotne zwiększenie stężenia tolterodyny w surowicy z ryzykiem przedawkowania. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A, takich jak klarytromycyna, konieczne może być zmniejszenie dawki tolterodyny w populacji pacjentów wolno metabolizujących przy udziale izoenzymu CYP2D6. Gdy midazolam podawano jednocześnie z tabletkami klarytromycyny (500 mg 2 razy na dobę), wartość AUC midazolamu zwiększyła się 2,7 razy po dożylnym podaniu midazolamu i 7 razy po podaniu doustnym. Należy unikać jednoczesnego podawania midazolamu i klarytromycyny drogą doustną. Jeśli midazolam podawany dożylnie stosuje się jednocześnie z klarytromycyną, konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta w celu ewentualnej modyfikacji dawki. Takie same środki ostrożności należy zastosować w przypadku innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu. W przypadku benzodiazepin, których eliminacja nie zależny od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), klinicznie istotna interakcja z klarytromycyną jest mało prawdopodobna. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano występowanie interakcji z innymi lekami oraz wpływ na OUN (np. senność i splątanie) podczas jednoczesnego stosowania klarytromycyny i triazolamu. Wskazane jest monitorowanie pacjenta pod kątem nasilonego działania farmakologicznego na OUN. Digoksyna jest substratem glikoproteiny P (Pgp). Klarytromycyna działa hamująco na Pgp. Gdy klarytromycyna podawana jest z digoksyną, hamowanie Pgp przez klarytromycynę może doprowadzić do zwiększenia narażenia na digoksynę. U niektórych pacjentów obserwowano kliniczne objawy zatrucia digoksyną, w tym zaburzenia rytmu serca mogące zagrażać życiu. Należy starannie monitorować stężenie digoksyny w surowicy, gdy pacjenci otrzymują jednocześnie digoksynę i klarytromycynę. Jednoczesne podawanie klarytromycyny w postaci tabletek i zydowudyny dorosłym pacjentom, zakażonym HIV może spowodować zmniejszenie stężenia zydowudyny w stanie stacjonarnym. Ponieważ, jak się wydaje, klarytromycyna zakłóca wchłanianie jednocześnie podawanej doustnie zydowudyny, interakcji tej można w znacznym stopniu uniknąć podając klarytromycynę i zydowudynę w odstępie 4 h. Wydaje się, że interakcja ta nie występuje u dzieci zakażonych HIV, przyjmujących klarytromycynę w postaci zawiesiny oraz zydowudynę lub didanozynę. Interakcja ta jest mało prawdopodobna, kiedy klarytromycyna jest podawana we wlewie dożylnym. Pojawiły się doniesienia dotyczące interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klarytromycyny, z lekami o których nie sądzono, że są metabolizowane przez CYP3A (np. fenytoina i walproinian). Jeśli te leki podaje się równocześnie z klarytromycyną, zaleca się oznaczenie ich stężenia w surowicy; istnieją doniesienia o zwiększonym stężeniu w surowicy. Zarówno klarytromycyna, jak i atazanawir są substratami oraz inhibitorami CYP3A. Jednoczesne podawanie klarytromycyny (500 mg 2 razy na dobę) i atazanawiru (400 mg raz na dobę) powodowało dwukrotny wzrost narażenia na klarytromycynę, zmniejszenie narażenia na 14-OH-klarytromycynę o 70% oraz zwiększenie AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ przedział terapeutyczny klarytromycyny jest szeroki, nie ma konieczności zmniejszania dawek u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (ClCr 30-60 ml/min), dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z ClCr 1 g na dobę nie powinna być podawana jednocześnie z inhibitorami proteazy. Zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania klarytromycyny i antagonistów kanału wapniowego, metabolizowanych przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, diltiazem) ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia. Stężenie klarytromycyny w osoczu, jak również antagonistów kanału wapniowego, może się zwiększać. Niedociśnienie, bradyarytmię oraz kwasicę mleczanową obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i werapamil. Zarówno klarytromycyna, jak i itrakonazol są substratami oraz inhibitorami CYP3A, co powoduje wzajemne oddziaływanie między tymi lekami. Klarytromycyna może zwiększać stężenia itrakonazolu w osoczu, a itrakonazol zwiększać stężenia klarytromycyny w osoczu. Należy uważnie obserwować, czy u pacjentów przyjmujących jednocześnie itrakonazol i klarytromycynę nie występują przedmiotowe lub podmiotowe objawy nasilenia lub wydłużenia działania farmakologicznego. Zarówno klarytromycyna, jak i sakwinawir są substratami oraz inhibitorami CYP3A. Podczas jednoczesnego podawania klarytromycyny (500 mg 2 razy na dobę) i sakwinawiru (kaps. miękkie 1200 mg 3 razy na dobę), w stanie stacjonarnym wartości AUC i Cmax sakwinawiru były o 177% i 187% większe niż wtedy, gdy podawano wyłącznie sakwinawir. Wartości AUC i Cmax klarytromycyny były w przybliżeniu 40% większe niż obserwowane w przypadku samej klarytromycyny. Jeśli oba leki podaje się równocześnie przez ograniczony czas w badanych dawkach i postaciach, dostosowanie dawki nie jest konieczne. Obserwacje na podstawie badań interakcji między lekami z użyciem preparatu w postaci miękkich kapsułek żelatynowych mogą nie być reprezentatywne wobec działań obserwowanych w przypadku sakwinawiru w postaci twardych kapsułek żelatynowych. Obserwacje na podstawie badań interakcji między lekami z użyciem samego sakwinawiru mogą nie być reprezentatywne wobec działań obserwowanych w przypadku podawania sakwinawiru/rytonawiru. Jeśli sakwinawir podaje się równocześnie z rytonawirem, należy uwzględnić potencjalne działanie rytonawiru na klarytromycynę. U pacjentów stosujących jednocześnie klarytromycynę i werapamil obserwowano hipotonię, bradyarytmię i kwasicę mleczanową. Nie wykazano interakcji klarytromycyny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Cena

Klabiotic, cena 100% 41.49 zł

Preparat zawiera substancję: Clarithromycin

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."