Ultravist 370

1 ml roztworu zawiera 498,72 mg (623,40 mg; 768,86 mg ) iopromidu, co odpowiada 240 mg (300 mg; 370 mg) jodu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ultravist 370 8 but. 500 ml, roztw. do wstrz.

Iopromide

2019-04-05

Działanie

Niejonowy rentgenowski środek kontrastowy o niskim ciśnieniu osmotycznym; wydalany przez nerki.

Dawkowanie

Urografia dożylna: Jeżeli badanie wymaga zakontrastowania moczowodów u dorosłych, dawka nie powinna być mniejsza niż 1 ml/kg m.c. preparatu Ultravist 300 (0,8 ml/kg m.c. Ultravist 370; 1,3 ml/kg m.c. Ultravist 240). W razie konieczności dawkę można zwiększyć. Fizjologicznie mniejsza wydolność niedojrzałego nefronu dziecięcej nerki wymaga podania stosunkowo dużych dawek środka kontrastowego (patrz ulotka producenta). Tomografia komputerowa głowy: 1,5 ml/kg m.c., maksymalnie 2,5 ml/kg m.c. preparatu Ultravist 240 (1 ml/kg m.c., maksymalnie 2 ml/kg m.c. preparatu Ultravist 300; 1 ml/kg m.c., maksymalnie 1,5 ml/kg m.c. preparatu Ultravist 370). Tomografia komputerowa całego ciała: Zalecane dawki oraz czas podania zależne są od rodzaju badanego narządu, celów diagnostycznych, szczególnie jednak od czasu skanowania i rekonstrukcji obrazu w zastosowanym aparacie. Angiografia: Podawaną dawkę dostosowuje się do wieku, masy ciała i stanu ogólnego pacjenta, objętości minutowej serca, obrazu klinicznego, techniki badania oraz rodzaju i pojemności badanych naczyń. Cyfrowa angiografia subtrakcyjna (DSA) dożylna: Do kontrastowego obrazowania dużych naczyń,tętnic płucnych, jak również tętnic gardła, głowy, nerek i kończyn zaleca się podanie 30-60 ml preparatu Ultravist 300 lub Ultravist 370 w postaci tzw. "bolusa" dożylnie (czas przepływu: 8-12 ml/s w żyle łokciowej, 10-20 ml/s w żyle głównej). Cyfrowa angiografia subtrakcyjna (DSA) dotętnicza: W przypadku dotętniczej cyfrowej angiografii subtrakcyjnej wystarczające są mniejsze objętości i mniejsze stężenia jodu w porównaniu do badania po dożylnym podaniu środka kontrastowego. Szczegółowe informacje dotyczące dawkowania - patrz ulotka producenta.

Wskazania

Ultravist 240: Wzmocnienie kontrastowości obrazów w tomografii komputerowej, cyfrowej angiografii subtrakcyjnej, urografii dożylnej, flebografii kończyn, w obrazowaniu jam ciała (np. artrografia, histerosalpingografia, fistulografia) z wyjątkiem mielografii, wentrykulografii i cysternografii. Ultravist 300: Wzmocnienie kontrastowości obrazów w tomografii komputerowej, cyfrowej angiografii subtrakcyjnej, urografii dożylnej, flebografii kończyn, wenografii, arteriografii, w obrazowaniu jam ciała (np. artrografia, histerosalpingografia, fistulografia) z wyjątkiem mielografii, wentrykulografii i cysternografii. Ultravist 370: Wzmocnienie kontrastowości obrazów w tomografii komputerowej, cyfrowej angiografii subtrakcyjnej, urografii dożylnej, arteriografii, a szczególnie angiokardiografii, w obrazowaniu jam ciała (np. artrografia, fistulografia) z wyjątkiem mielografii, wentrykulografii i cysternografii.

Przeciwwskazania

Jawna nadczynność tarczycy. U pacjentek ciężarnych oraz u chorych z ostrym stanem zapalnym w obrębie narządów miednicy małej nie wolno wykonywać histerosalpingografii.

Środki ostrożności

Należy rozważyć celowość stosowania preparatu w przypadku nadwrażliwości na jodowe środki kontrastowe, ciężkiej niewydolności wątroby lub nerek, niewydolności serca i układu krążenia, rozedmy płuc, miażdżycy naczyń mózgowych, cukrzycy wymagającej leczenia, zaburzeń ukrwienia mózgu spowodowanych przez skurcz naczyń, utajonej nadczynności tarczycy, wolu guzkowym obojętnym, szpiczaku mnogim oraz w ogólnie złym stanie zdrowia. Ostrożnie stosować u pacjentów z nefropatią cukrzycową (może zwiększyć się ryzyko wystąpienia niewydolności nerek). U pacjentów ze skłonnościami alergicznymi dochodzi częściej do reakcji spowodowanej nadwrażliwością na składniki preparatu (można podać profilaktycznie przed badaniem leki przeciwhistaminowe albo kortykosteroidy; nie należy podawać tych leków łącznie ze środkami kontrastowymi). Stosować ostrożnie u pacjentów z guzem chromochłonnym (może wystąpić wzrost ciśnienia tętniczego krwi; zaleca się podanie przed badaniem blokerów receptorów α). Ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką lub ogniskowymi uszkodzeniami mózgu (zwiększenie ryzyka wystąpienia napadów drgawkowych).

Niepożądane działanie

Po podaniu dożylnym jodowych środków kontrastowych najczęściej występującymi objawami są nudności, wymioty, zaczerwienienie skóry, uczucie gorąca oraz bólu (nudności i uczucie gorąca można szybko ograniczyć podając preparat wolniej lub z przerwami). Mogą również wystąpić dreszcze, gorączka, pocenie się, ból i zawroty głowy, bladość, osłabienie, duszność, utrudnione oddychanie, wahania ciśnienia krwi, świąd, pokrzywka i inne wykwity skórne, obrzęki, skurcze, drżenie mięśniowe, kichanie i łzawienie. Pojawienie się tych objawów nie jest zależne ani od dawki preparatu, ani od drogi podania i może oznaczać początek wstrząsu (wskazanie do natychmiastowego przerwania podawania środka kontrastowego i jeśli to konieczne, rozpoczęcia odpowiedniego leczenia dożylnego). Ciężkie działania niepożądane, które mogą pojawić się ze strony układu krążenia i wymagają natychmiastowej pomocy to: rozszerzenie obwodowych naczyń krwionośnych powodujące spadek ciśnienia krwi, odruchowe przyspieszenie czynności serca, duszność, pobudzenie, splątanie i sinica. Mogą one spowodować utratę przytomności. Podanie pozanaczyniowe środka kontrastowego rzadko powoduje poważne reakcje tkankowe. Podczas angiografii naczyń mózgowych i innych badań, w czasie których środek kontrastowy dociera wraz z krwią tętniczą do mózgu, mogą pojawić się powikłania neurologiczne takie jak: śpiączka, przemijające splątanie i senność, przemijający niedowład, zaburzenia widzenia i porażenie nerwu twarzowego. U pacjentów z padaczką lub ogniskowymi uszkodzeniami mózgu mogą wystąpić napady drgawkowe. Mogą one pojawić się również, choć bardzo rzadko, po podaniu dożylnym środka kontrastowego. Rzadko obserwowano przemijającą niewydolność nerek, a sporadycznie - późne reakcje alergiczne.

Ciąża i laktacja

Brak dokumentacji wykazującej, że preparat może być bezpiecznie stosowany w czasie ciąży. U kobiet ciężarnych powinno się unikać wszelkich badań z zastosowaniem promieniowania jonizującego, należy więc rozważyć celowość i ryzyko wynikające z przeprowadzenia tego typu badań niezależnie od tego, czy zastosowano środek kontrastowy. U pacjentek ciężarnych nie wolno wykonywać histerosalpingografii.

Uwagi

Nie stosuje się w mielografii, wentrykulografii i cysternografii. U pacjentów ze skłonnościami alergicznymi można podać profilaktycznie przed badaniem leki przeciwhistaminowe albo glikokortykosteroidy (częściej obserwowano objawy niepożądane po podaniu środków kontrastowych). Pacjentom ze szpiczakiem mnogim, cukrzycą wymagającą leczenia, poliurią , oligurią, dną moczanową i pacjentom w ogólnie złym stanie zdrowia oraz niemowlętom i małym dzieciom przed podaniem hipertonicznych środków kontrastowych należy zapewnić odpowiednie nawodnienie. Pacjentom z guzem chromochłonnym zaleca się podanie przed badaniem blokerów receptorów α (może wystąpić u nich wzrost ciśnienia tętniczego krwi). Nie stwierdzono wpływu preparatu na sprawność psychofizyczną, zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Interakcje

U pacjentów stosujących β-adrenolityki reakcje alergiczne mogą być bardziej nasilone. Późne reakcje alergiczne (gorączka, wysypka, objawy grypopodobne, bóle stawów, świąd) występują częściej u pacjentów, którzy byli leczeni interleukinami. Zwiększenie prawdopodobieństwa wystąpienia kwasicy mleczanowej u pacjentów przyjmujących jednocześnie biguanidy. Leki te należy odstawić na 48 h przed planowanym badaniem. Leczenie biguanidami należy wznowić dopiero po odpowiednim nawodnieniu pacjenta.

Preparat zawiera substancję: Iopromide

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."