Cefazolin Sandoz

1 fiolka zawiera 1 g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cefazolin Sandoz 10 fiolek, proszek do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.

Cefazolin

61.81 zł 2019-04-05

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna I generacji do stosowania pozajelitowego. Bakterie wrażliwe na cefazolinę - Gram-dodatnie bakterie tlenowe: Staphylococcus wrażliwe na metycylinę, Streptococcus spp. (w tym Streptococcus pneumoniae); Gram-ujemne bakterie tlenowe: Branhamella catarrhalis, Citrobacter koseri, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella spp., Neisseria gonorrhoeae, Proteus mirabilis; bakterie beztlenowe: Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Peptostreptococccus spp., Prevotella spp., Propionibacterium acnes, Veilonella spp. Bakterie częściowo wrażliwe: Eubacterium spp. Drobnoustroje oporne: Enterococcus spp., Staphylococcus oporne na metycylinę, Listeria monocytogenes, Acinetobacter baumanii, Aeromonas spp., Alcaligenes denitrificans, Bordetella spp., Campylobacter spp., Citrobacter freundii, Enterobacter spp., Legionella spp., Morganella morganii, Proteus vulgaris, Providencia spp., Pseudomonas spp., Serratia spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Bacteroides spp., Clostridium difficile, Chlamydia spp., Mycobacterium spp., Mycoplasma spp., Rickettsia spp. Szczepy Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę wykazują oporność krzyżową na cefalosporyny, w tym cefazolinę. Cefazolina jest podawana pozajelitowo. Po podaniu domięśniowym najwyższe stężenia w surowicy osiągane są w ciągu 30-75 min. W 65-92% wiąże się z białkami osocza. Cefazolina bardzo dobrze przenika do tkanek, w tym do mięśni szkieletowych, mięśnia sercowego, kości, żółci i pęcherzyka żółciowego, błony śluzowej macicy i pochwy. Przenika przez barierę łożyska i jest wydzielana do mleka. Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego i płynów wysiękowych nie jest wystarczające. Cefazolina nie jest metabolizowana. Jest wydalana przez nerki w postaci czynnej mikrobiologicznie; w mniejszej ilości z żółcią. T0,5 w fazie eliminacji wynosi ok. 2 h; u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek może być dłuższy.

Dawkowanie

Domięśniowo lub dożylnie. Dorośli. Lekkie zakażenia (wywołane przez bakterie Gram-dodatnie): 500 mg co 8 h (całkowita dawka dobowa 1,5 g) lub 1 g co 12 h (całkowita dawka dobowa 2 g). Niepowikłane zakażenia układu moczowego: 1 g co 12 h (całkowita dawka dobowa 2 g). Zakażenia umiarkowane do ciężkich (wywołane przez bakterie Gram-ujemne): 1 g co 6-8 h (całkowita dawka dobowa 3-4 g). Zakażenia zagrażające życiu: 1-1,5 g co 6 h (całkowita dawka dobowa 4-6 g). Rzadko stosowano dawki do 12 g. Dorośli z niewydolnością nerek. CCr ≥55 ml/min/1,73 m2 pc., stężenie kreatyniny w surowicy ≤1,5 mg /100 ml - zwykle stosowania dawka, częstość stosowania bez zmian; CCr 35-54 ml/min/1,73 m2 pc., stężenie kreatyniny w surowicy 1,6-3 mg/100 ml - zwykle stosowania dawka, częstość stosowania - co 12 h; CCr 11-34 ml/min/1,73 m2 pc., stężenie kreatyniny w surowicy 3,1-4,5 mg/100 ml - 1/2 zwykle stosowanej dawki, częstość stosowania - co 12 h; CCr ≤10 ml/min/1,73 m2 pc., stężenie kreatyniny w surowicy ≥4,6 mg/100 ml - 1/4 zwykle stosowanej dawki, częstość stosowania - co 24 h. U pacjentów poddawanych hemodializie schemat dawkowania leku zależy od warunków dializy. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. W zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym. Dawkowanie zależy od rodzaju i czasu trwania zabiegu chirurgicznego. Lek w dawce początkowej od 1 g do 2 g podaje się dożylnie lub domięśniowo od 30 min do 1 h przed rozpoczęciem operacji. Jeśli zabieg trwa dłużej (co najmniej 2 h), w trakcie jego trwania podaje się dożylnie lub domięśniowo kolejną dawkę od 500 mg do 1 g. Po operacji w ciągu 24 h podaje się dożylnie lub domięśniowo co 6-8 h dawkę od 500 mg do 1 g. W leczeniu zakażeń, które mogą stanowić duże zagrożenia dla pacjenta (np. po operacjach serca lub dużych zabiegach ortopedycznych, takich jak całkowita wymiana stawu), zalecane jest dalsze podawanie leku przez 24-48h, w dawkach stosowanych zwykle po zabiegach chirurgicznych. Dzieci i młodzież. W większości lekkich i średnio ciężkich zakażeń skuteczna całkowita dawka dobowa wynosi 25-50 mg/kg mc., podzielona na 3 lub 4 równe dawki. W ciężkich zakażeniach całkowitą dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej dawki zalecanej 100 mg/kg mc. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania leku u noworodków w 1. miesiącu życia. Dzieci z niewydolnością nerek. CCr >50 ml/min/1,73 m2 pc. - dawka 7 mg/kg mc. (do 500 mg/dawkę) co 6-8 h; CCr 25-50 ml/min/1,73 m2 pc. - dawka 7 mg/kg mc. co 12 h; CCr 10-25 ml/min/1,73 m2 pc. - dawka 7 mg/kg mc. co 24-36 h; CCr 2 pc. - dawka 7 mg/kg mc. co 48-72 h. Dzieciom poddawanym hemodializie podaje się na początku leczenia dawkę 7 mg/kg mc. Ponieważ stężenie cefazoliny w surowicy zmniejsza się podczas dializy o 35-65%, w okresie między kolejnymi dializami podaje się dawkę 3-4 mg/kg mc. (przerwa między dializami wynosi 72 h). Czas trwania leczenia. Zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zasadami stosowania antybiotyków, podawanie cefazoliny należy kontynuować przez co najmniej 2 do 3 dni po ustąpieniu gorączki lub po zlikwidowaniu zakażenia. W leczeniu zakażeń wywołanych przez paciorkowce β-hemolizujące podawanie leku trwa co najmniej 10 dni. Sposób podania. Sporządzony roztwór podaje się głęboko domięśniowo lub dożylnie. Leku nie należy podawać dokanałowo. Lek można podawać domięśniowo tylko w niepowikłanych zakażeniach. Dawki stosowane domięśniowo (maksymalnie 1 g) należy wstrzykiwać do mięśni o dużej masie. Nie należy podawać drogą dożylną cefazoliny rozpuszczonej w roztworze lidokainy. Większe dawki dobowe (4-6 g w 2 lub 3 dawkach podzielonych) podaje się w infuzji dożylnej (w ciągu 20-30 min). Cefazolina może być podawana z innymi płynami stosowanymi dożylnie lub w oddzielnej butelce przeznaczonej do infuzji dożylnej. Do dawki 1 g cefazolinę można podawać w powolnym wstrzyknięciu dożylnym (3 do 5 min), bezpośrednio do żyły lub przez cewnik.

Wskazania

Leczenie następujących zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefazolinę: zakażenia dolnych dróg oddechowych (zaostrzenie bakteryjnego przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie płuc); zakażenia układu moczowego (ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek); zakażenia skóry i tkanek miękkich; zapalenie wsierdzia; posocznica. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym - stosowanie cefazoliny w okresie okołooperacyjnym może zmniejszyć częstość występowania zakażeń pooperacyjnych w zabiegach chirurgicznych o dużym ryzyku wystąpienia takich zakażeń. Stosowanie preparatu należy ograniczyć do przypadków, w których konieczne jest pozajelitowe podanie leku. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne (np. zalecenia krajowe) dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych. W miarę możliwości należy przeprowadzić testy wrażliwości drobnoustrojów (antybiogram), jednak w uzasadnionych przypadkach można rozpocząć terapię przed otrzymaniem wyników tych testów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cefuroksym lub na inne cefalosporyny. Występująca w przeszłości ciężka reakcja nadwrażliwości (np reakcja rzekomoanafilaktyczna) na którykolwiek z antybiotyków β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy). Dzieciom w pierwszym roku życia nie należy podawać cefazoliny rozpuszczonej w roztworze lidokainy.

Środki ostrożności

Szczególną uwagę należy zwrócić u pacjentów ze skłonnością do alergii. Udokumentowano krzyżową wrażliwość między penicylinami i cefalosporynami. U pacjentów, u których wystąpi ciężka reakcja alergiczna, leczenie należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Przed podaniem cefazoliny należy przeprowadzić wywiad dotyczący występujących uprzednio reakcji nadwrażliwości na cefazolinę, inne cefalosporyny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Cefazolinę należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których w przeszłości występowały inne niż ciężkie reakcje nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe. Zaleca się kontrolowanie parametrów czynności nerek, zwłaszcza u osób ciężko chorych, które otrzymują dawki maksymalne, oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne mogące działać leki nefrotoksycznie (tj. antybiotyki aminoglikozydowe lub silne leki moczopędne, np. furosemid). U pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń krzepliwości krwi (żywienie pozajelitowe, niedobory żywieniowe, zaburzenie czynności wątroby i nerek, małopłytkowość, hemofilia, owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy) należy kontrolować krzepliwość krwi za pomocą testu Quicka. Jeżeli parametry krzepliwości krwi zmniejszają się, należy podawać witaminę K (10 mg/tydz.). U pacjentów z ciężką lub utrzymującą się biegunką należy brać pod uwagę wystąpienie związanego ze stosowaniem antybiotyku rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy. Ponieważ może ono zagrażać życiu, należy natychmiast odstawić cefazolinę i zastosować odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane. Długotrwałe stosowanie cefazoliny może spowodować wzrost bakterii opornych - należy dokładnie obserwować, czy u pacjenta nie występuje nadkażenie; jeśli ono wystąpi, należy wdrożyć odpowiednie leczenie. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub z niewydolnością serca należy uwzględnić zawartość sodu w roztworach do wstrzykiwań (48 mg/1 g cefazoliny). Nie należy stosować cefazoliny u wcześniaków ani noworodków w 1. miesiącu życia, ponieważ brak danych i nie zostało określone bezpieczeństwo stosowania. Nie podawać dokanałowo (po podaniu dokanałowym notowano ciężkie zatrucie OUN z drgawkami).

Niepożądane działanie

Często: nudności, wymioty, biegunka, wysypka, ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego (czasami ze stwardnieniem tkanki). Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, nadkażenie niewrażliwymi drobnoustrojami, gorączka, napady drgawek (u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów otrzymujących nieprawidłowo duże dawki), zakrzepowe zapalenie żył, rumień, rumień wielopostaciowy, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy. Rzadko: kandydoza narządów płciowych, zapalenie pochwy, nadkażenie niewrażliwymi drobnoustrojami (przy długotrwałym stosowaniu), zapalenie błony śluzowej nosa, leukopenia, granulocytopenia, neutropenia, małopłytkowość, leukocytoza, granulocytoza, monocytoza, limfocytopenia, bazofilia i eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, zawroty głowy, wysięk opłucnowy, duszność lub niewydolność oddechowa, kaszel, jadłowstręt, przemijające zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, fosfatazy zasadowej, GGT, stężenia bilirubiny i (lub) aktywności LDH, przemijające zapalenie wątroby, przemijająca żółtaczka cholestatyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne działanie na nerki, śródmiąższowe zapalenie nerek, nieokreślona nefropatia, białkomocz, przemijające zwiększenie stężenia azotu mocznikowego (BUN) we krwi (zwykle u pacjentów otrzymujących jednocześnie inne leki mogące działać nefrotoksycznie), złe samopoczucie, uczucie zmęczenia, ból w klatce piersiowej. Bardzo rzadko: zaburzenia krzepliwości i wynikające z nich krwawienia, wstrząs anafilaktyczny (obrzęk krtani ze zwężeniem dróg oddechowych, przyspieszona czynność serca, skrócenie oddechu, zmniejszenie ciśnienia tętniczego, obrzęk języka, świąd odbytu, świąd narządów płciowych, obrzęk twarzy), rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (w razie biegunki, która może być związana z leczeniem antybiotykiem, należy natychmiast wdrożyć odpowiednie postępowanie), świąd pochwy i sromu. Podczas leczenia niektórymi cefalosporynami notowano koszmary senne, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, nadmierną ruchliwość, nerwowość lub lęk, bezsenność, senność, osłabienie, uderzenia gorąca, zaburzenie widzenia barw, splątanie i zwiększony próg drgawkowy. Po dożylnym podaniu leku opisywano zapalenie żyły w miejscu wstrzyknięcia.  Inne objawy niepożądane opisywane podczas leczenia cefalosporynami obejmują: ból w klatce piersiowej, wysięk do opłucnej, duszność lub zespół zaburzeń oddechowych, kaszel, zapalenie błony śluzowej nosa, zwiększenie lub zmniejszenie stężenia glukozy w surowicy, świąd narządówpłciowych i odbytu, kandydozę narządów płciowych, zapalenie pochwy, zakrzepowe zapalenie żył, ból podczas domięśniowego podawania leku. Opisywano reakcję przypominającą nadwrażliwość na światło po wcześniejszym narażeniu na promieniowanie UV (efekt "dawki zapamiętanej").

Ciąża i laktacja

Ze względu na niewystarczające doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania cefazoliny u kobiet w ciąży i przenikanie cefazoliny przez barierę łożyska, lek można stosować w okresie ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, jedynie po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Należy unikać stosowania cefazoliny w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Nieznaczna ilość cefazoliny przenika do mleka kobiecego. U karmionych piersią niemowląt może wystąpić uczulenie, zaburzenie składu flory jelitowej oraz nadkażenie grzybami Candida. Jeśli u karmionego dziecka wystąpi biegunka lub kandydoza, należy wstrzymać karmienie piersią lub przerwać leczenie cefazoliną.

Uwagi

Cefazolina może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów laboratoryjnych wykrywających glukozę w moczu, przeprowadzane z zastosowaniem roztworu Benedicta, Fehlinga lub tabletek Clinitest; nie wpływa na wyniki testów enzymatycznych stosowanych do pomiaru stężenia glukozy. Może powodować fałszywie dodatnie wyniki pośrednich i bezpośrednich testów Coombsa (w tym u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny w ciąży). Nie stwierdzono wpływu cefazoliny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ale podczas leczenia mogą wystąpić działania niepożądane mogące zaburzać wykonywanie tych czynności. Podczas stosowania cefazoliny podawanej w roztworze lidokainy mogą występować pozytywne wyniki testów antydopingowych.

Interakcje

Nie należy stosować cefazoliny z antybiotykami, które działają bakteriostatycznie (np. tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol), ponieważ w testach in vitro obserwowano działanie antagonistyczne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania cefazoliny z probenecydem (zmniejszony lirens nerkowy cefazoliny). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania cefazoliny z witaminą K1. Niektóre cefalosporyny (takie jak cefamandol, cefazolina i cefotetan) mogą zakłócać metabolizm witaminy K1, zwłaszcza u pacjentów z jej niedoborem. Może być konieczne podawanie witaminy K1. Podczas jednoczesnego stosowania cefazoliny i doustnych leków przeciwzakrzepowych lub dużych dawek heparyny należy kontrolować parametry krzepliwości. Wśród pacjentów otrzymujących antybiotyki opisano wiele przypadków nasilenia aktywności doustnych leków przeciwzakrzepowych. Wydaje się, że czynnikami ryzyka mogą być zakażenie i stan zapalny, wiek oraz stan ogólny pacjenta. W tych warunkach trudno ocenić, jaki udział w zmianach wartości INR ma choroba zakaźna, a jaki jej leczenie. Jednak wpływ niektórych grup antybiotyków (głównie fluorochinolonów, marolidów, cyklin, kotrimoksazolu i niektórych cefalosporyn) może być większy. Nie można wykluczyć, że przy jednoczesnym stosowaniu cefazoliny nasili się działanie nefrotoksyczne antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimiksyny B), jodowanych środków cieniujących, leków zawierających organiczne związki platyny, metotreksatu w dużych dawkach, niektórych leków przeciwwirusowych (tj. cyklowir, foskarnet), pentamidyny, cyklosporyny, takrolimusu oraz leków moczopędnych (np. furosemidu). Jeżeli leki te stosuje się jednocześnie z cefazoliną, należy uważnie kontrolować parametry czynności nerek. Niezgodności farmaceutyczne: cefazolina wykazuje niezgodności z disiarczanem amikacyny, amobarbitalem sodu, kwasem askorbowym, siarczanem bleomycyny, glukoheptonianem wapnia, glukonianem wapnia, chlorowodorkiem cymetydyny, metanosulfonianem sodowym kolistyny, glukoheptonianem erytromycyny, siarczanem kanamycyny, chlorowodorkiem oksytetracykliny, pentobarbitalem sodu, siarczanem polimiksyny B, chlorowodorkiem tetracykliny.

Cena

Cefazolin Sandoz, cena 100% 61.81 zł

Preparat zawiera substancję: Cefazolin

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."