Amlessa

1 tabl. zawiera 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) lub 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu).

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Amlessa 90 szt., tabl.

Amlodipine,

Perindopril erbumine

80.71 zł 2019-04-05

Działanie

Preparat złożony zawierający inhibitory konwertazy angiotensyny i antagonistę wapnia. Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II. Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego regulującego wydzielanie reniny) i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Peryndopryl zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, co powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego, w konsekwencji zwiększenie przepływu obwodowego, bez wpływu na częstość pracy serca. Amlodypina hamuje napływ jonów wapnia do mięśni serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego wynika z bezpośredniego działania zwiotczającego mięśnie gładkie naczyń. Amlodypina rozszerza tętniczki obwodowe, co zmniejsza całkowity opór obwodowy; odciążenie serca zmniejsza zużycie energii przez mięsień sercowy oraz zapotrzebowanie na tlen. Amlodypina prawdopodobnie rozszerza także główne tętnice wieńcowe oraz tętniczki wieńcowe; rozszerzenie naczyń zwiększa dopływ tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z napadem dławicy piersiowej typu Prinzemetala. Po podaniu doustnym peryndopryl wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax we krwi w ciągu 1 h. Peryndopryl jest prolekiem. 27% podanej dawki peryndoprylu wchłania się do krwioobiegu w postaci czynnego metabolitu - peryndoprylatu. Cmax peryndoprylatu we krwi jest osiągane w ciągu 3-4 h. Pokarm zmniejsza przemianę peryndoprylu w peryndoprylat i w związku z tym jego biodostępność. Peryndoprylat jest usuwany z moczem, a końcowy T0,5 frakcji niezwiązanej wynosi ok. 17 h. Amlodypina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana, osiągając Cmax we krwi po 6-12 h od podania dawki. Bezwzględna biodostępność jest szacowana na 64-80%. Ok. 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami osocza. Końcowy T0,5 w fazie eliminacji wynosi około 35-50 h dla dawkowania raz na dobę. Amlodypina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki ulega wydaleniu z moczem, 10% w postaci niezmienionej.

Dawkowanie

Doustnie. 1 tabl. na dobę w dawce pojedynczej. Preparat złożony nie jest odpowiedni do leczenia początkowego. Jeśli konieczna jest zmiana dawki, należy ją modyfikować poprzez zmianę dawki poszczególnych składników leku. Szczególne grupy pacjentów. U osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek eliminacja peryndoprylu jest zmniejszona, dlatego standardowa kontrola medyczna obejmuje kontrolę stężenia kreatyniny i potasu. Preparat można stosować u pacjentów z ClCr ≥60 ml/min. Nie należy stosować u pacjentów z ClCr Sposób podania. Tabletkę przyjmować najlepiej rano, przed posiłkiem.

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego i (lub) stabilnej choroby wieńcowej, jako leczenie zastępcze u pacjentów, u których objawy są kontrolowane podczas jednoczesnego podawania peryndoprylu i amlodypiny, w takich samych dawkach jak w preparacie.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na peryndopryl, inne inhibitory ACE, amlodypinę, inne dihydropirydyny lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Obrzęk naczynioruchowy, związany z wcześniejszym podawaniem inhibitorów ACE w wywiadzie. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ciężkie niedociśnienie. Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny. Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej dużego stopnia). Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebytym ostrym zawale mięśnia sercowego. Jednoczesne stosowanie z preparatami zawierających aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego preparat należy natychmiast odstawić, a pacjenta poddać obserwacji, aż do całkowitego ustąpienia objawów. Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym, niezwiązanym z inhibitorami ACE w wywiadzie mogą należeć do grupy dużego ryzyka wystąpienia obrzęku podczas przyjmowania inhibitorów ACE. Rzadko może wystąpić obrzęk naczynioruchowy jelit, co należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej bólów brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U tych pacjentów występował ból brzucha (z towarzyszącymi wymiotami lub bez nich), w niektórych przypadkach nie zaobserwowano uprzedniego obrzęku twarzy, a stężenie inhibitora C-1esterazy pozostawało w normie. Obrzęk naczynioruchowy jelit rozpoznawano badaniem tomograficznym, ultrasonograficznym lub w trakcie zabiegu chirurgicznego. Jego objawy ustępowały po odstawieniu inhibitora ACE. U pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus) może wystąpić zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z lub bez zaburzeń oddechowych). Preparat należy odstawić przed LDL-aferezą z zastosowaniem siarczanu dekstranu lub przed rozpoczęciem leczenia odczulającego (np. jad owadów błonkoskrzydłych) ze względu na ryzyko wystąpienia zagrażających życiu reakcji rzekomoanafilaktycznych. Peryndopryl należy stosować bardzo ostrożnie u pacjentów z kolagenozami, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, albo jeżeli współistnieją te czynniki ryzyka, szczególnie w przypadku istniejących wcześniej zaburzeń czynności nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwinęły się poważne zakażenia, w nielicznych przypadkach oporne na intensywną antybiotykoterapię. Jeżeli peryndopryl jest stosowany u tych pacjentów, zaleca się okresowe kontrolowanie liczby leukocytów, a pacjentów należy poinformować o konieczności zgłaszania wszelkich objawów zakażenia. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Objawowe niedociśnienie tętnicze występuje częściej u pacjentów z niedoborem płynów w wyniku leczenia moczopędnego, stosujących dietę z ograniczeniem soli, poddawanych dializoterapii, u pacjentów u których wystąpiła biegunka lub wymioty oraz u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem reninozależnym. U pacjentów z grupy dużego ryzyka objawowego niedociśnienia tętniczego należy kontrolować ciśnienie tętnicze, czynność nerek i stężenie potasu we krwi. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyniową mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki dwudzielnej oraz ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca, np. w wyniku zwężenia zastawki aorty lub kardiomiopatii przerostowej, lub zastoinową niewydolnością serca (amlodypina może zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu). U pacjentów z niewydolnością nerek (ClCr 70 lat), cukrzyca, współistniejące zaburzenia, w szczególności odwodnienie, ostra dekompensacja niewydolności serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd), suplementów potasu oraz zamienników soli zawierających potas, a także innych leków powodujących zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyny, kotrimoksazolu znanego także jako trimetoprym/sulfametoksazol). Stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może powodować poważne zaburzenia rytmu serca, czasem zakończone zgonem. Jeśli jednoczesne stosowanie któregokolwiek z wyżej wymienionych preparatów z peryndoprylem jest konieczne, należy zachować ostrożność oraz regularnie oznaczać stężenie potasu w surowicy. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z preparatem: leków moczopędnych oszczędzających potas (jeśli łączne podawanie jest konieczne, należy zachować ostrożność oraz często oznaczać stężenie potasu w surowicy); litu. U pacjentów z cukrzycą leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy uważnie monitorować glikemię podczas 1. miesiąca podawania inhibitora ACE. U pacjentów w podeszłym wieku należy ostrożnie zwiększać dawkę.

Niepożądane działanie

Amlodypina. Bardzo często: obrzęk, obrzęki obwodowe. Często: senność, zawroty głowy, ból głowy (zwłaszcza na początku leczenia), zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy), duszność, ból brzucha, nudności, niestrawność, zmiana częstości wypróżnień (w tym biegunka i zaparcia), kurcze mięśni, obrzęk kostek, zmęczenie, osłabienie. Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju, depresja, drżenie, niedoczulica, parestezje, szumy uszne, omdlenie, zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), niedociśnienie (oraz objawy z nim związane), zapalenie błony śluzowej nosa, kaszel, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia smaku, łysienie, plamica, odbarwienie skóry, zwiększona potliwość, świąd, osutka, pokrzywka, wysypka, ból stawów, ból mięśni, ból pleców, zaburzenia oddawania moczu, oddawanie moczu w nocy, częstsze oddawanie moczu, impotencja, ginekomastia, ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Rzadko: splątanie, ból dławicowy. Bardzo rzadko: leukopenia/neutropenia, małopłytkowość, pokrzywka, hiperglikemia, hipertonia, neuropatia obwodowa, zawał mięśnia sercowego (prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka), zapalenie naczyń krwionośnych, rozrost dziąseł, zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, obrzęk Quinckego, rumień wielopostaciowy, zapalenie skóry złuszczające, nadwrażliwość na światło, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT (zwykle związane z cholestazą). Częstość nieznana: zespół pozapiramidowy. Peryndopryl. Często: zawroty głowy, ból głowy (zwłaszcza na początku leczenia), parestezje, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie), szumy uszne, niedociśnienie (oraz objawy z nim związane), duszność, kaszel, bóle brzucha, nudności, niestrawność, zmiana częstości wypróżnień (w tym biegunka i zaparcia), wymioty, zaburzenia smaku, świąd, wysypka, kurcze mięśni, obrzęk kostek, osłabienie. Niezbyt często: pokrzywka, zmiany nastroju, zaburzenia snu, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani, ból mięśni, zaburzenia czynności nerek, impotencja. Rzadko: zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko: leukopenia/neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z wrodzonym niedoborem G-6PDH, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu, splątanie, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego (prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienie au pacjentów z grupy dużego ryzyka), zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), udar (prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka), zapalenie błony śluzowej nosa, eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, ostra niewydolność nerek. Częstość nieznana: hipoglikemia, zapalenie naczyń krwionośnych, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, hiperkaliemia.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane (istnieje ryzyko działania teratogennego). Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży. Stosowanie peryndoprylu w II i III trymestrze ciąży jest czynnikiem uszkadzającym płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksycznym dla noworodka (zaburzenia czynności nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku narażenia na inhibitor ACE od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; noworodki których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Amlodypina stosowana w ciąży może wydłużać poród. Stosowanie preparatu w okresie karmienia nie jest zalecane. W jednym badaniu na szczurach wykazano szkodliwe działanie amlodypiny na płodność u samców.

Uwagi

Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia.

Interakcje

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - nie zaleca się jednoczesnego stosowania. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas mogą powodować hiperkaliemię - stosowanie peryndoprylu w skojarzeniu z tymi lekami nie jest zalecane (peryndopryl stosowany w monoterapii u niektórych pacjentów może spowodować hiperkaliemię), jeżeli jednoczesne stosowanie jest wskazane z powodu wystąpienia hipokaliemii należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi. Opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu we krwi i jego toksyczności podczas równoczesnego stosowania z inhibitorami ACE - nie zaleca się jednoczesnego podawania peryndoprylu z litem; jeśli takie połączenie jest konieczne należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy. Jednoczesne stosowanie z estramustyną zwiększa częstość działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy - nie zaleca się jednoczesnego podawania. U pacjentów jednocześnie przyjmujących kotrimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol) może występować zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Stosowanie NLPZ (kwasu acetylosalicylowego w dawce ≥3 g/dobę, inhibitorów COX-2 oraz nieselektywnych NLPZ) może zmniejszać hipotensyjne działanie inhibitorów ACE i powodować pogorszenie czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek oraz hiperkaliemię, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Takie skojarzenie leków należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić i kontrolować czynność nerek po wdrożeniu leczenia skojarzonego i okresowo w późniejszym czasie. Jednoczesne podawanie inhibitorów ACE i insuliny lub sulfonamidów o działaniu hipoglikemizującym może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. U pacjentów przyjmujących leki moczopędne, a szczególnie u pacjentów z niedoborem objętości płynów i (lub) soli może występować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE. Ryzyko niedociśnienia można zmniejszyć, przerywając podawanie leku moczopędnego lub zwiększając objętość przyjmowanych płynów, lub spożycia soli przed rozpoczęciem leczenia z użyciem małych, stopniowo zwiększanych dawek peryndoprylu. Sympatykomimetyki mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. U pacjentów leczonych złotem we wstrzyknięciach (aurotiojabłczan sodu) i jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE, w tym peryndopryl, rzadko występowały reakcje podobne do objawów po podaniu azotynów (zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie tętnicze). Ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego może być większe przy jednoczesnym stosowaniu leku z racekadortylem (lek stosowany w leczeniu ostrej biegunki), a także z inhibitorami mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus). Jednoczesne stosowanie z silnym lub umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) mogą powodować znaczne zwiększenie wpływu amlodypiny na organizm (nasilone działanie hipotensyjne), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku – u tych pacjentów może być konieczna odpowiednia kontrola kliniczna oraz odpowiednie dostosowanie dawki. Należy zachować ostrożność podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4 - ryfampicyną, zielem dziurawca, lekami przeciwpadaczkowymi, tj. karbamazepiną, fenobarbitalem, fenytoiną, fosfenytoiną, prymidonem, ponieważ stężenie amlodypiny może się zmniejszyć; w razie konieczności dostosować dawkę amlodypiny. Stosowanie amlodypiny z grejpfrutem lub z sokiem grejpfrutowym nie jest wskazane ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności, co u niektórych pacjentów może nasilać działanie hipotensyjne. U zwierząt, po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu, obserwowano prowadzące do śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej. Działanie amlodypiny polegające na obniżaniu ciśnienia tętniczego sumuje się z działaniem innych leków o właściwościach przeciwnadciśnieniowych. Amlodypina podwyższa stężenie takrolimusu we krwi – jednoczesne stosowanie wymaga monitorowania stężenia takrolimusu we krwi i, w razie konieczności, dostosowania jego dawki. Klarytromycyna jest inhibitorem CYP3A4. Istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia u pacjentów otrzymujących klarytromycynę i amlodypinę. Jeśli amlodypina jest podawana jednocześnie z klarytromycyną, zalecana jest ścisła obserwacja pacjenta. U pacjentów po przeszczepieniu nerki, stosujących amlodypinę, należy monitorować stężenie cyklosporyny, a w razie konieczności zmniejszyć jej dawkę. Jednoczesne wielokrotne podawanie amlodypiny (10 mg) z symwastatyną (80 mg) prowadziło do 77% zwiększenia narażenia na symwastatynę w porównaniu do symwastatyny stosowanej w monoterapii. U pacjentów stosujących amlodypinę należy zmniejszyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę. Podczas jednoczesnego stosowania z lekami β-adrenolitycznymi (bisoprololem, karwedylolem, metoprololem) istnieje ryzyko niedociśnienia i osłabienia czynności serca u pacjentów z niewydolnością serca utajoną lub niekontrolowaną (sumowanie działania inotropowego ujemnego). Ponadto lek β-adrenolityczny może redukować do minimum odruch współczulny w przypadku wzmożonej reakcji hemodynamicznej. W monoterapii amlodypina była bezpiecznie stosowana z tiazydowymi lekami moczopędnymi, inhibitorami ACE, długodziałającymi azotanami, triazotanem glicerolu stosowanym podjęzykowo, digoksyną, warfaryną, atorwastatyną, syldenafilem, lekami zobojętniającymi kwas solny (wodorotlenek glinu w postaci żelu, wodorotlenek magnezu, simetikon), cymetydyną, NLPZ, antybiotykami i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Skojarzone podawanie syldenafilu i amlodypiny powodowało, że każdy z tych leków wykazywał własne działanie obniżające ciśnienie tętnicze. Amlodypina nie wpływa na parametry farmakokinetyczne atrowastatyny, digoksyny i warfaryny. Należy zachować szczególna ostrożność podczas jednoczesnego podawania amlodypiny i baklofenu, ze względu na nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego; konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego i czynności nerek oraz, jeśli to konieczne, dostosowanie dawki leku przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie, które należy rozważyć: leki przeciwnadciśnieniowe (np. leki β-adrenolityczne) i leki rozszerzające naczynia krwionośne - jednoczesne podawanie tych leków może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe peryndoprylu i amlodypiny; jednoczesne stosowanie z triazotanem glicerolu i innymi azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne może powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego; kortykosteroidy, tetrakozaktyd - osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (zatrzymanie soli i wody wskutek działania kortykosteroidów); leki α-adrenolityczne (prazosyna, alfuzosyna, doksazosyna, tamsulozyna, terazosyna) - nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego oraz zwiększenie ryzyka niedociśnienia ortostatycznego; amifostyna - może nasilać przeciwnadciśnieniowe działanie amlodypiny; trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/leki przeciwpsychotyczne/środki znieczulające - nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego oraz zwiększenie ryzyka niedociśnienia ortostatycznego.

Cena

Amlessa, cena 100% 80.71 zł

Preparat zawiera substancję: Amlodipine, Perindopril erbumine

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."