Tavanic®

100 ml roztworu do infuzji zawiera 500 mg lewofloksacyny, w postaci półwodzianu. Lek zawiera sód (stężenie sodu: 154 mmol/l).

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tavanic® 1 fiolka 100 ml, roztw. do inf.

Levofloxacin

139.09 zł 2019-04-05

Działanie

Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej ofloksacyny. Działa na kompleks DNA-gyraza DNA oraz na topoizomerazę IV. Gatunki zwykle wrażliwe na lewofloksacynę - bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus spp. grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes; bakterie tlenowe Gram-ujemne: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri; bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus spp.; inne: Chlamydia pneumoniae, Chlamydia psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum. Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę, Staphylococcus spp. koagulazo-ujemny, Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens, Bacteroides fragilis. Gatunki o odporności wrodzonej: Enterococcus faecium. Lewofloksacyna w 30-40% wiąże się z białkami osocza. Przenika do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściełającego nabłonek dróg oddechowych, makrofagów w pęcherzykach płucnych, tkanki płuc, skóry (płynu surowiczego w pęcherzach), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizowana jest w niewielkim stopniu (metabolity stanowią 85%). T0,5 wynosi 6-8 h.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli. Pozaszpitalne zapalenie płuc: 500 mg raz lub 2 razy na dobę przez 7-14 dni; odmiedniczkowe zapalenie nerek: 500 mg raz na dobę przez 7-10 dni; powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg raz na dobę przez 7-14 dni; przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego: 500 mg raz na dobę przez 28 dni; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg raz lub 2 razy na dobę przez 7-14 dni; płucna postać wąglika: 500 mg raz na dobę przez 8 tyg. Czas trwania leczenia obejmuje leczenie dożylne oraz doustne. Po początkowym podawaniu leku w infuzji, leczenie można kontynuować stosując lewofloksacynę w odpowiedniej postaci doustnej. Czas do zmiany leczenia z dożylnego na doustne zależy od sytuacji klinicznej, ale zwykle wynosi od 2 do 4 dni. Ze względu na biorównoważność postaci dożylnej i doustnej, można zastosować takie same dawki. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek. Dawkowanie należy modyfikować w zależności klirensu kreatyniny (CCr). CCr 50-20 ml/min: dla dawki 250 mg/24 h - pierwsza dawka 250 mg, następnie 125 mg/24 h; dla dawki 500 mg/24 h: pierwsza dawka 500 mg, następnie 250 mg/24h; dla dawki 500 mg/12 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 250 mg/12 h. CCr 19-10 ml/min: dla dawki 250 mg/24 h - pierwsza dawka 250 mg, następnie 125 mg/48 h; dla dawki 500 mg/24 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 125 mg/24 h; dla dawki 500 mg/12 h - pierwsza dawka 500 mg, następnie 125 mg/12 h. CCr Sposób podania. Lek podaje się w powolnej infuzji dożylnej, raz lub 2 razy na dobę. Infuzję dożylną dawki 500 mg należy podawać przez co najmniej 60 min. Lek jest zgodny z następującymi płynami infuzyjnymi: 0,9% roztwór NaCl, 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań, 2,5% roztwór glukozy w płynie Ringera, płyny do żywienia pozajelitowego (aminokwasy, węglowodany, elektrolity). Ze względu na niezgodność farmaceutyczną, nie należy mieszać z heparyną lub innymi roztworami o odczynie zasadowym (np. z wodorowęglanem sodu).

Wskazania

Leczenie niżej wymienionych zakażeń u pacjentów dorosłych: pozaszpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. W powyższych zakażeniach lewofloksacynę należy stosować tylko wtedy, gdy użycie leków przeciwbakteryjnych powszechnie zalecanych do leczenia początkowego tych zakażeń uzna się za niewłaściwe. Ponadto: odmiedniczkowe zapalenie nerek i powikłane zakażenia układu moczowego; przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego; płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po kontakcie z bakteriami i leczenie). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub pozostałe składniki preparatu. Padaczka. Zaburzenia ścięgien w wywiadzie, związane ze stosowaniem fluorochinolonów. Dzieci i młodzież w okresie wzrostu. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Jest bardzo prawdopodobne, że metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA) są także oporne na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę - dlatego nie zaleca się stosowania lewofloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych lub prawdopodobnie wywołanych przez MRSA, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość drobnoustrojów na lewofloksacynę (i zwykle stosowane leki przeciwbakteryjne w leczeniu zakażeń MRSA są uważane za niewłaściwe). Oporność na fluorochinolony E. coli - drobnoustroju, który najczęściej wywołuje zakażenia dróg moczowych, jest różna w poszczególnych krajach Unii Europejskiej - należy brać pod uwagę lokalne występowanie oporności E. coli na fluorochinolony. Stosowanie leku w płucnej postaci wąglika opiera się na wynikach badań in vitro wrażliwości Bacillus anthracis oraz na wynikach badań na zwierzętach wraz z ograniczonymi danymi dotyczącym stosowania u ludzi - należy się odnieść do krajowych i (lub) międzynarodowych wytycznych dotyczących leczenia wąglika. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny u pacjentów z miastenią w wywiadzie (ryzyko nasilenia osłabienia mięśni u tych pacjentów, w tym powodujące konieczność zastosowania oddychania wspomaganego lub zakończonego zgonem). Należy zachować ostrożność u pacjentów ze skłonnością do napadów padaczkowych lub stosujących jednocześnie substancje obniżające próg drgawkowy, takie jak teofilina; z utajonym lub jawnym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (obserwować pacjentów pod kątem potencjalnego wystąpienia hemolizy); z zaburzoną czynnością nerek (zmodyfikować dawkę lewofloksacyny); z cukrzycą przyjmujących jednocześnie doustne leki hipoglikemizujące (np. glibenkliamid) lub insulinę (dokładne kontrolować stężenia glukozy we krwi, gdyż może wystąpić hipoglikemia, jak i hiperglikemia); leczonych antagonistami witaminy K (kontrolować regularnie parametry krzepnięcia); z psychozą lub chorobą psychiczną w wywiadzie; z ryzykiem wydłużenia odstępu QT (np. z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT; jednocześnie stosujących leki wpływające na wydłużenie odstępu QT - np. leki przeciwarytmiczne należące do grupy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne; z zachwianą równowagą elektrolitową - np. hipokaliemią, hipomagnezemią; z chorobami serca - np. niewydolnością serca, zawałem serca, bradykardią; w podeszłym wieku lub u kobiet, gdyż mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odstęp QT). Ze względu na ryzyko wystąpienia tętniaka i rozwarstwienia aorty, u pacjentów z grup ryzyka lek stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz po rozważeniu innych opcji terapeutycznych; czynniki predysponujące do wystąpienia tętniaka i rozwarstwienia aorty obejmują: dodatni wywiad rodzinny w kierunku tętniaka, wcześniejsze występowanie tętniaka lub rozwarstwienia aorty, zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa typu naczyniowego, zapalenie tętnic Takayasu, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, chorobę Behęeta, nadciśnienie tętnicze oraz miażdżycę. Pacjentów należy poinformować o konieczności niezwłocznego uzyskania pomocy medycznej na oddziale ratunkowym w przypadku nagłego wystąpienia silnego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców. Leczenie preparatem należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów stanu zapalnego w okolicy ścięgien (zwiększone ryzyko występuje u pacjentów w wieku >60 lat, u pacjentów otrzymujących dawki dobowe lewofloksacyny 1000 mg i u pacjentów stosujących kortykosteroidy) i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie) chorego ścięgna. Należy także przerwać leczenie w przypadku wystąpienia: napadu drgawkowego; reakcji psychotycznych, myśli lub zachowań samobójczych; objawów neuropatii; objawów choroby wątroby (takich jak: jadłowstręt, żółtaczka, ciemna barwa moczu, świąd lub tkliwy brzuch); reakcji obejmujących skórę i (lub) błony śluzowe; reakcji nadwrażliwości. Jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia widzenia lub jakiekolwiek zmiany dotyczące oczu, należy niezwłocznie zalecić konsultację okulistyczną. Jeśli podczas infuzji lewofloksacyny wystąpi znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, należy natychmiast przerwać infuzję. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka w związku ze zastosowaniem preparatu, należy rozważyć możliwość wystąpienia choroby związanej z Clostridium difficile (CDAD); w przypadku podejrzewania lub po rozpoznaniu tej choroby należy odstawić preparat i wdrożyć odpowiednie leczenie; nie należy stosować preparatów hamujących perystaltykę jelit. Jeśli podczas leczenia wystąpi nadkażenie niewrażliwymi drobnoustrojami, należy podjąć odpowiednie środki. Podczas leczenia lewofloksacyną oraz przez 48 h po zakończeniu terapii należy unikać ekspozycji na silne światło słoneczne lub sztuczne promieniowanie UV (np. lampy kwarcowe, solarium). Zawartość sodu - 15,8 mmol (363 mg) sodu w 100 ml roztworu do infuzji należy uwzględnić stosując lek u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie

Niepożądane działanie

Często: bezsenność, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zapalenie żył, biegunka, wymioty, nudności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej, GGT), reakcja w miejscu infuzji (ból, zaczerwienienie). Niezbyt często: zakażenia grzybicze (w tym zakażenia Candida spp.), oporność drobnoustrojów, leukopenia, eozynofilia, jadłowstręt, niepokój, stan splątania, nerwowość, senność, drżenia mięśniowe, zaburzenia smaku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, duszność, ból brzucha, niestrawność, wzdęcia, zaparcia, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierna potliwość, ból stawów, ból mięśni, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, osłabienie. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, hipoglikemia (zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą), reakcje psychotyczne (z np. omamami, paranoją), depresja, pobudzenie, niezwykłe sny, koszmary senne, drgawki, parestezje, zaburzenia widzenia (np. nieostre widzenie), szumy uszne, tachykardia, kołatanie serca, niedociśnienie, zaburzenia dotyczące ścięgna (w tym zapalenie ścięgna, np. ścięgna Achillesa), osłabienie siły mięśni (co może być szczególne ważne u pacjentów z miastenią), ostra niewydolność nerek (np. z powodu śródmiąższowego zapalenia), gorączka. Częstość nieznana: pancytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna, zaburzenia psychotyczne z zachowaniami zagrażającymi bezpieczeństwu pacjenta (w tym myśli lub próby samobójcze), obwodowa neuropatia czuciowa, obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa, zaburzenia węchu (w tym utrata węchu), dyskineza, zaburzenia pozapiramidowe, brak smaku, omdlenie, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, przemijająca utrata widzenia, zaburzenia słuchu, utrata słuchu, częstoskurcz komorowy (który może prowadzić do zatrzymania akcji serca), arytmia komorowa, torsade de pointes (zgłaszane głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT w zapisie EKG), skurcz oskrzeli, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, biegunka (krwawa, w rzadkich przypadkach może wskazywać na zapalenie jelit, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelit), zapalenie trzustki, żółtaczka i ciężkie uszkodzenie wątroby (włączając przypadki zakończone zgonem z ostrą niewydolnością wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi), zapalenie wątroby, toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, zapalenie błon śluzowych, rabdomioliza, zerwanie ścięgna (np. ścięgna Achillesa), zerwanie więzadła, zerwanie mięśnia, zapalenie stawów, ból (w tym ból pleców, ból w klatce piersiowej i kończynach). Reakcje na skórze i błonach śluzowych oraz reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne mogą czasami wystąpić nawet po pierwszej dawce. Inne działania niepożądane związane ze stosowaniem fluorochinolonów obejmują: napady porfirii u pacjentów z porfirią. Stosowanie fluorochinolonów (podawanych ogólnoustrojowo i drogą wziewną) może zwiększać ryzyko wystąpienia tętniaka i rozwarstwienia aorty, szczególnie u osób starszych.

Ciąża i laktacja

Przeciwwskazane jest stosowanie lewofloksacyny w ciąży i podczas karmienia piersią (ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony obciążonych chrząstek organizmów w okresie wzrostu).

Uwagi

U pacjentów leczonych lewofloksacyną wynik testu wykrywającego opioidy w moczu może być fałszywie dodatni. Konieczne może być potwierdzenie dodatniego wyniku za pomocą bardziej swoistej metody. Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis, a zatem może wystąpić fałszywie ujemny wynik w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy. W czasie leczenia pacjenci powinni unikać ekspozycji na duże dawki promieniowania słonecznego i lub sztucznego promieniowania UV (możliwość wystąpienia reakcji uczulenia na światło). Lek może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Nie stwierdzono farmakokinetycznych interakcji między lewofloksacyną i teofiliną; jednak podczas stosowania chinolonów i teofiliny, jak również niektórych NLPZ (np. fenbufenu) lub innych leków obniżających próg drgawkowy, może wystąpić wyraźne obniżenie progu drgawkowego. Stężenie lewofloksacyny jest około 13% większe w obecności fenbufenu. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 24 i 34% - należy zachować ostrożność podczas stosowania lewofloksacyny jednocześnie z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probenecyd czy cymetydyna, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek. Lewofloksacyna wydłuża T0,5 cyklosporyny o ok. 33%. Może nasilać przeciwzakrzepowe działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny (ryzyko krwawienia) - kontrolować parametry krzepnięcia. Lewofloksacynę należy stosować ostrożnie z lekami wpływającymi na odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne należące do IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, makrolidy). Węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny. W badaniu interakcji farmakokinetycznych, lewofloksacyna nie wpływała na farmakokinetykę teofiliny (która jest wskaźnikowym substratem CYP1A2), co świadczy o tym, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Cena

Tavanic®, cena 100% 139.09 zł

Preparat zawiera substancję: Levofloxacin

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."