Memabix

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny, co odpowiada odpowiednio 8,31 mg memantyny; tabletki zawierają laktozę i aspartam. 1 ml roztworu zawiera 10 mg chlorowodorku memantyny, co odpowiada odpowiednio 8,31 mg memantyny; roztwór zawiera sorbitol.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Memabix 100 ml, roztw. doustny

Memantine hydrochloride

2019-04-05

Działanie

Memantyna jest zależnym od potencjału, o średnim powinowactwie, niekompetycyjnym antagonistą receptora NMDA. Modyfikuje efekty patologicznie zwiększonych stężeń glutaminianu, które mogą prowadzić do zaburzenia czynności neuronów. Bezwzględna biodostępność memantyny wynosi ok. 100%. Cmax występuje między 3. a 8. h od przyjęcia leku. Wiąże się z białkami osocza w ok. 45%. Ok. 80% memantyny występuje w krążeniu w postaci niezmienionej. W ponad 99% wydalana jest przez nerki. Końcowy T0,5 wynosi 60-100 h. W przypadku alkalizacji moczu szybkość wydalania memantyny przez nerki może ulec 7-9-krotnemu zwolnieniu.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. 1. tydz. (dzień 1.-7.): 5 mg/dobę; 2. tydz. (dzień 8.-14.): 10 mg/dobę; 3. tydz. (dzień 15.-21.): 15 mg/dobę; począwszy od 4. tyg. (dzień 22.-28.): 20 mg/dobę. Zalecana dawka podtrzymująca i jednocześnie dawka maksymalna wynosi 20 mg/dobę. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów >65 lat zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg/dobę zgodnie z opisanym powyżej schematem. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u pacjentów z nieznacznie zaburzoną czynnością nerek (CCr 50-80 ml/min); u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (CCr 30-49 ml/min) dawkę dobową należy zmniejszyć do 10 mg/dobę, jeśli leczenie jest dobrze tolerowane przynajmniej przez 7 dni, dawka może być zwiększona do 20 mg/dobę, zgodnie ze standardowym schematem; u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (CCr 5-29 ml/min) dawka dobowa powinna wynosić 10 mg/dobę. Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów z nieznacznym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (A i B wg Childa-Pugha); nie stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby. Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży Uwaga. Leczenie powinien rozpocząć lekarz mający doświadczenie w diagnostyce i terapii choroby Alzheimera. Leczenie można rozpocząć tylko wówczas, gdy osoba sprawująca opiekę zapewni stały nadzór nad przyjmowaniem leku przez pacjenta. Rozpoznanie należy postawić zgodnie z aktualnie obowiązującymi wytycznymi. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, szczególnie w ciągu pierwszych 3 mies. leczenia. Następnie należy regularnie oceniać działanie terapeutyczne memantyny oraz tolerancję leczenia przez pacjenta zgodnie z aktualnie obowiązującymi wytycznymi. Leczenie podtrzymujące można prowadzić tak długo, jak długo utrzymuje się korzystne działanie terapeutyczne i pacjent dobrze toleruje leczenie. Przerwanie leczenia należy rozważyć, gdy brak oznak działania terapeutycznego lub w razie złej tolerancji leczenia. Sposób podania. Lek podawać raz na dobę, codziennie o tej samej porze, z posiłkiem lub bez posiłków. Roztworu nie wolno wlewać ani pompować do ust bezpośrednio z butelki czy strzykawki. Należy odmierzyć odpowiednią ilość roztworu na łyżkę lub do szklanki z wodą.

Wskazania

Leczenie pacjentów z chorobą Alzheimera o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na mamantynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Zachować ostrożność u pacjentów z padaczką, z drgawkami w wywiadzie lub z czynnikami predysponującymi do padaczki. Uważnie monitorować stan pacjentów, u których występują czynniki mogące prowadzić do zwiększenia pH moczu, np.: drastyczne zmiany diety (np. diety mięsnej na wegetariańską), przyjmowanie dużych dawek preparatów alkalizujących treść żołądkową, a także kwasica kanalikowo-nerkowa oraz ciężkie infekcje dróg moczowych wywołane przez bakterie z rodzaju Proteus (wolniejsza eliminacja leku). Ze względu na ograniczoną ilość danych należy wnikliwie obserwować pacjentów ze świeżo przebytym zawałem mięśnia sercowego, z niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca (NYHA III-IV) lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. Należy unikać równoczesnego stosowania antagonistów NMDA, takich jak amantadyna, ketamina czy dekstrometorfan (ryzyko nasilenia działań niepożądanych). Tabletki zawierają laktozę - nie powinny być stosowane u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy; zawierają także aspartam (źródło fenyloalaniny) i mogą być szkodliwe dla osób z fenyloketonurią. Roztwór zawiera sorbitol - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi wrodzonymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy.

Niepożądane działanie

Często: nadwrażliwość na lek, senność, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, nadciśnienie tętnicze, duszność, zaparcia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, ból głowy. Niezbyt często: zakażenia grzybicze, splątanie, omamy (głównie u pacjentów z ciężkim nasileniem choroby Alzheimera), nieprawidłowy chód, niewydolność serca, zakrzepica żylna i zatorowość, wymioty, zmęczenie. Bardzo rzadko: napady padaczkowe. Częstość nieznana: reakcje psychotyczne, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby. Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwami - po wprowadzeniu leku do obrotu, u pacjentów leczonych preparatem, raportowano takie przypadki.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne (ryzyko zahamowania wewnątrzmacicznego wzrostu płodu). Ze względu na właściwości lipofilne, memantyna może przenikać do mleka kobiecego - kobiety przyjmujące lek nie powinny karmić piersią. Nie stwierdzono niekorzystnego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Uwagi

Lek wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, natomiast choroba Alzheimera zazwyczaj zaburza sprawność psychofizyczną - należy zachować szczególną ostrożność.

Interakcje

Działanie L-dopy, agonistów receptorów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych może być nasilone przez równoczesnym stosowaniu memantyny. Działanie barbituranów i neuroleptyków może ulec osłabieniu. Podawanie memantyny może modyfikować działanie stosowanych równocześnie leków zmniejszających napięcie mięśni szkieletowych, dantrolenu i baklofenu - konieczne może być dostosowanie ich dawki. Nie stosować równocześnie memantyny i amantadyny, ze względu na ryzyko wystąpienia psychozy farmakotoksycznej (leki o podobnej budowie chemicznej, są antagonistami NMDA); to samo może dotyczyć ketaminy i dekstrometorfanu; opisano jeden przypadek dotyczący ryzyka związanego z równoczesnym stosowaniem memantyny i fenytoiny. Inne substancje czynne, takie jak cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina oraz nikotyna, które są wydalane przy udziale tego samego nerkowego układu transportu kationów co amantadyna, mogą także oddziaływać z memantyną, co może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków we krwi. Memantyna może zmniejszać stężenia hydrochlorotiazydu we krwi. U pacjentów leczonych równocześnie memantyną i doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy monitorować czas protrombinowy lub INR (obserwowano wzrosty). Nie obserwowano istotnych interakcji pomiędzy memantyną a gliburydem, metforminą lub donepezylem. Nie obserwowano istotnego wpływu memantyny na farmakokinetykę galantaminy. Memantyna in vitro nie hamuje aktywności CYP1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, monooksygenazy zawierającej flawinę, ani hydrolazy epoksydowej lub sulfationowej.

Preparat zawiera substancję: Memantine hydrochloride

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."