Matrifen

1 system transdermalny w postaci plastra o powierzchni 4,2; 8,4; 16,8; 25,2 lub 33,6 cm2 zawiera odpowiednio 1,38 mg, 2,75 mg, 5,5 mg, 8,25 mg lub 11 mg fentanylu, co odpowiada szybkości uwalniania fentanylu odpowiednio 12 µg/h, 25 µg/h, 50 µg/h, 75 µg/h lub 100 µg/h.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Matrifen 5 szt., system transdermalny

Fentanyl

105.83 zł 2019-04-05

Działanie

Silny lek przeciwbólowy z grupy czystych agonistów receptora opioidowego mi. Główne działanie terapeutyczne to analgezja i uspokojenie. Za minimalne efektywne stężenie analgetyczne (MAC) przyjmuje się 0,3-1,5 ng/ml (u osób nie leczonych wcześniej opioidami). Działania niepożądane są częstsze po przekroczeniu stężenia 2 ng/ml fentanylu w surowicy. Wraz ze wzrostem tolerancji na lek (duża zmienność osobnicza) zwiększa się jego MAC oraz stężenia, przy których nasilają się działania niepożądane. Preparat zapewnia po naklejeniu na skórę pierwszego plastra stopniowe narastanie stężenia fentanylu we krwi aż do osiągnięcia stanu równowagi między 12 a 24 h. Dalej stężenie fentanylu we krwi utrzymuje się na względnie stałym poziomie przez 72 h i zależy od powierzchni zastosowanego plastra. Stężenie fentanylu we krwi osiąga stan stacjonarny w czasie drugiego 72-godzinnego okresu zastosowania i utrzymuje się na tym poziomie podczas kolejnych zastosowań (jeżeli używane są plastry o tej samej wielkości). Fentanyl w około 84% wiąże się z białkami osocza. Metabolizowany jest głównie w wątrobie przy udziale cytochromu P-450 CYP3A4. Główny metabolit - norfentanyl jest nieaktywny. Około 75% dawki jest wydalane z moczem w większości w postaci metabolitów, mniej niż 10% wydalane jest w postaci niezmienionej. Około 9% dawki jest wydalane z kałem, przede wszystkim w postaci metabolitów. Po usunięciu plastra stężenie fentanylu we krwi zmniejsza się stopniowo osiągając 50% wartości wyjściowej po 13-22 h u dorosłych lub po 22-25 h u dzieci. Pacjenci w podeszłym wieku lub wyniszczeni mogą mieć wydłużony okres półtrwania leku. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby zwiększa się stężenie leku we krwi.

Dawkowanie

Odpowiednią dawkę fentanylu ustala się indywidualnie i ocenia regularnie po każdym podaniu. Dawkę ustala się na podstawie wcześniejszego stosowania opioidów, uwzględniając możliwość rozwoju tolerancji, stosowanie innych leków, stan ogólny pacjenta i nasilenie choroby. Dorośli. Pacjenci nieprzyjmujący dotychczas opioidów. Dawka początkowa nie powinna przekraczać 12 µg/h, jeśli odpowiedź na lek opioidowy stosowany w chorobie będącej przyczyną bólu nie jest w pełni znana. Doświadczenie kliniczne u pacjentów, którzy dotychczas nie stosowali systemu transdermalnego z fentanylem jest ograniczone. Jeśli u pacjentów nieprzyjmujących dotychczas opioidów wybór leczenia systemem transdermalnym z fentanylem uważa się za właściwy zaleca się zastosowanie u nich początkowo małych dawek opioidów o natychmiastowym uwalnianiu (np.: morfina, hydromorfon, oksykodon, tramadol i kodeina) w celu osiągnięcia dawki równoważnej przeciwbólowo do fentanylu z systemu transdermalnego. Następnie można u tych pacjentów dokonać zmiany na system transdermalny z fentanylem. W celu uzyskania najmniejszej skutecznej dawki systemu transdermalnego z fentanylem w zależności od odpowiedzi klinicznej i dodatkowego zapotrzebowania na leki przeciwbólowe dawkowanie można następnie zwiększać lub zmniejszać w razie potrzeby o 12 µg/h lub 25 µg/h. Pacjenci dotychczas przyjmujący opioidy. W celu zamiany opioidów stosowanych doustnie lub parenteralnie na preparat u pacjentów dotychczas przyjmujących opioidy należy zastosować procedurę Przeliczanie potencjału przeciwbólowego. Obliczyć zapotrzebowanie pacjenta na leki przeciwbólowe w ciągu ostatnich 24 h. Zamienić uzyskaną dawkę na równoważną przeciwbólowo (ekwianalgetyczną) dawkę doustną morfiny zgodnie z tabelą 1. z Charakterystyki Produktu Leczniczego Matrifen. Przeliczyć dobowe zapotrzebowanie na morfinę na równoważną dawkę preparatu. Zalecane dawki początkowe preparatu na podstawie dawek dobowych morfiny podawanej doustnie (dla pacjentów ze stabilną kontrolą bólu w okresie kilku tygodni uzyskaną doustną morfiną lub innymi opioidami o natychmiastowym uwalnianiu, u których istnieje potrzeba zamiany opioidów) (przelicznik zamiany doustnej morfiny na fentanyl w systemie transdermalnym wynosi ok. 1:150): przy dobowej dawce morfiny doustnie (mg/dobę) - MF wynoszącej Zalecane początkowe dawki preparatu w oparciu o dobową dawkę morfiny podawanej doustnie (dla pacjentów z długotrwałą kontrolą bólu uzyskaną dobrze tolerowanym lekiem opioidowym, u których istnieje potrzeba zamiany opioidów) (przelicznik zamiany doustnej morfiny na fentanyl w systemie transdermalnym wynosi ok. 1:100): przy dobowej dawce morfiny doustnie (mg/dobę) - MF wynoszącej Ustalenie dawki i leczenie podtrzymujące. System transdermalny należy zmieniać co 72 h. Dawkę należy zwiększać indywidualnie, do momentu uzyskania równowagi pomiędzy skutecznością działania przeciwbólowego a tolerancją. U pacjentów, którzy odczuwają zmniejszenie działania przeciwbólowego w czasie 48-72 h od nałożenia może być konieczna zmiana plastra z fentanylem po upływie 48 h. Dawka 12 µg/h jest odpowiednia do dostosowywania dawkowania w zakresie mniejszych dawek. Jeśli działanie przeciwbólowe pod koniec początkowego okresu zastosowania systemu transdermalnego nie jest dostateczne, dawkę można zwiększać co 3 dni aż do osiągnięcia pożądanego efektu u każdego pacjenta. Dodatkowe dostosowanie dawki powinno być dokonywane poprzez dodanie do już stosowanej dawki, dawki dodatkowej 12 µg/h lub 25 µg/h, uwzględniając przy tym zapotrzebowanie na dodatkowe leki przeciwbólowe i stan bólowy pacjenta. Można stosować więcej niż jeden system transdermalny w celu doboru i uzyskania dawki większej niż 100 µg/h. Okresowo pacjent może wymagać podania krótko działających leków przeciwbólowych w celu zlikwidowania bólu przebijającego. Jeśli wymagana dawka preparatu przekracza 300 µg/h należy rozważyć dodatkową lub alternatywną metodę zwalczania bólu lub dodatkowe zastosowanie opioidów. Opisywano przypadki występowania objawów z odstawienia charakterystycznych dla opioidów po zmianie długotrwale stosowanej morfiny na fentanyl w postaci systemu transdermalnego, mimo uzyskiwania wystarczającego działania przeciwbólowego. W przypadku wystąpienia objawów odstawienia zaleca się leczenie krótko działającą morfiną w małych dawkach. Zakończenie leczenia preparatem. Jeśli jest wymagane zakończenie stosowania fentanylu w postaci systemu transdermalnego, zamiana leku na inny opioidowy lek przeciwbólowy powinna przebiegać stopniowo, począwszy od małej dawki, którą następnie się zwiększa. Należy tak postępować, ponieważ stężenia fentanylu zmniejszają się stopniowo po usunięciu plastra i potrzeba co najmniej 17 h na zmniejszenie stężenia fentanylu w surowicy o 50%. Na ogół, leczenie opioidami należy odstawiać stopniowo w celu zapobieżenia objawom zespołu odstawienia (takim, jak nudności, wymioty, biegunka, lęk i drżenie mięśni). Aby uniknąć ustalenia nieprawidłowej dawki przeciwbólowej i możliwego przedawkowania nie należy wykorzystywać danych zawartych punkcie "Pacjenci dotychczas przyjmujący opioidy" w celu zamiany preparatu Matrifen na inny lek. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci w podeszłym wieku lub pacjenci wyniszczeni powinni być obserwowani ze szczególną uwagą. W razie konieczności dawka stosowana u tych pacjentów powinna być zmniejszona. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek powinni być obserwowani ze szczególną uwagą pod kątem wystąpienia objawów przedawkowania, a dawka powinna być zmniejszona w razie potrzeby. Pacjenci z gorączką powinni być obserwowani pod kątem występowania działań niepożądanych, a jeśli to konieczne dawka fentanylu powinna zostać u nich zmniejszona (stężenia fentanylu w surowicy mogą zwiększyć się o 1/3 jeśli temperatura skóry wzrośnie do 40st.C). Dzieci i młodzież. Dzieci w wieku 16 lat i powyżej - należy przestrzegać dawkowania dla dorosłych. Dzieci w wieku od 2. do 16. rż.: lek powinien być stosowany wyłącznie u dzieci, które tolerują leczenie lekami opioidowymi, i u których stosowane są leki przeciwbólowe w dawce równoważnej co najmniej 30 mg morfiny podawanej doustnie. Informacje dotyczące metody przeliczenia dawki opioidów podawanych doustnie lub pozajelitowo na dawkę preparatu Matrifen u dzieci znajdują się w tabeli 1. (równoważników działania przeciwbólowego różnych leków) Charakterystyki Produktu Leczniczego Matrifen. Zalecana dawka początkowa preparatu, obliczona na podstawie dobowej dawki morfiny podawanej doustnie: przy dobowej dawce morfiny doustnie (mg/dobę) - MF wynoszącej 30-44 mg dawka preparatu Matrifen wynosi 12 µg/h, przy MF=45-134 mg - 25 µg/h. Zamiana na dawki większe niż 25 µg/h jest taka sama dla dorosłych i dzieci. W przypadku dzieci, które otrzymują ponad 90 mg morfiny podawanej doustnie w ciągu doby, dostępne są aktualnie bardzo ograniczone informacje uzyskane w badaniach klinicznych. Należy zwrócić uwagę, że schematy dawkowania dla dzieci mogą być zastosowane wyłącznie do zmiany leczenia z doustnej postaci morfiny (lub jej równoważników) na plastry zawierające fentanyl. Schematu zamiany nie należy stosować do przeliczenia dawki fentanylu na inne rodzaje leków opioidowych, gdyż może to doprowadzić do przedawkowania. Działanie przeciwbólowe pierwszej dawki leku podanego w postaci plastra w ciągu pierwszych 24 h nie będzie pełne. Z tego względu w ciągu pierwszych 12 h po wprowadzeniu preparatu pacjent powinien otrzymać dotychczasową, zwykle stosowaną dawkę leku przeciwbólowego. W ciągu kolejnych 12 h lek ten powinien być podawany zgodnie z zapotrzebowaniem klinicznym. Ze względu na to, że stężenia fentanylu osiągają odpowiednią wartość po upływie 12 do 24 h, konieczne jest bądź obserwowanie stanu pacjenta pod kątem występowania działań niepożądanych, które mogą obejmować hipowentylację, przez okres co najmniej 48 h po wprowadzeniu leku, bądź stopniowe zwiększanie dawek. Dostosowywanie dawki i dawka podtrzymująca. Jeśli działanie leku jest niewystarczające, należy podać dodatkową dawkę morfiny lub innego krótko działającego opioidu. Zależnie od zapotrzebowania na dodatkowe leki przeciwbólowe oraz nasilenie dolegliwości możliwe jest zwiększenie dawki. Dawkę należy dostosować plastrem 12 µg/h. Sposób stosowania. System transdermalny z fentanylem należy stosować na płaski obszar skóry tułowia lub górnej części ramienia, który jest niepodrażniony i nie podlega napromienianiu, U małych dzieci, preferowanym miejscem aplikacji plastra jest górna część pleców. Dzięki temu możliwe jest zminimalizowanie ryzyka usunięcia plastra przez dziecko. Przed nałożeniem systemu należy przyciąć (ale nie ogolić) owłosienie, choć w miarę możliwości należy wybierać miejsca nieowłosione. Jeśli miejsce zastosowania plastra wymaga oczyszczenia, należy użyć do tego wody. Nie należy stosować mydeł, oliwki, lotionów, alkoholu lub innych substancji mogących podrażniać skórę lub zmienić jej właściwości. Skóra przed nałożeniem systemu powinna być całkowicie sucha. Plastry należy sprawdzić przed użyciem. Systemu transdermalnego nie należy dzielić ani przecinać. Ponieważ system jest zabezpieczony zewnętrzną folią wodoodporną, może pozostawać na skórze także podczas krótkotrwałej kąpieli pod prysznicem. System powinien pozostawać na skórze bez przerwy przez 72 h, po czym należy go zmienić. Nowy system należy nakładać zawsze w miejscu innym, niż wykorzystywane poprzednio. To samo miejsce może być użyte do nałożenia plastra najwcześniej po upływie 7 dni.

Wskazania

Dorośli: ciężki, przewlekły ból, który może być odpowiednio leczony tylko opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Dzieci i młodzież: długotrwała terapia ciężkiego, przewlekłego bólu u dzieci od 2. rż., poddanych terapii opioidowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ostry lub pooperacyjny ból, ponieważ nie jest możliwe ustalenie dawki w leczeniu krótkotrwałym oraz związanego z tym ryzyka wystąpienia ciężkich i zagrażających życiu zaburzeń oddechowych. Ciężka depresja oddechowa.

Środki ostrożności

Preparat nie może być stosowany w leczeniu bólu ostrego lub pooperacyjnego ze względu na brak możliwości dostosowania dawki w krótkim czasie oraz związanego z tym ryzyka wystąpienia ciężkich i zagrażających życiu zaburzeń oddechowych. Pacjenci, u których wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane powinni być monitorowani przez 24 h po usunięciu plastra, ponieważ stężenie fentanylu w surowicy krwi zmniejsza się stopniowo, o ok. 50% w ciągu 17 h (zakres 13-22 h). W przypadku zmiany z jednego systemu transdermalnego na inny system transdermalny zawierający fentanyl, w celu zapewnienia ciągłości działania przeciwbólowego i bezpieczeństwa pacjenta zaleca się dodatkowy nadzór lekarski oraz szczegółowe wyjaśnienie pacjentowi sposobu stosowania (tak jak przy pierwszym ustalaniu dawki skutecznej klinicznie). W bardzo rzadkich przypadkach zastosowanie preparatu jako inicjującej terapii opioidami (nawet w najniższej dostępnej dawce) u pacjentów nieprzyjmujących wcześniej opioidów wiązało się z wystąpieniem znaczącej klinicznie depresji oddechowej i (lub) zgonu. Zaleca się, aby preparat był stosowany u pacjentów, którzy wykazali tolerancję na opioidy. Pacjenci powinni być obserwowani, czy nie występuje u nich zaburzenie czynności ośrodka oddechowego. Depresja ośrodka oddechowego może utrzymywać się po usunięciu plastra. Prawdopodobieństwo wystąpienia depresji oddechowej zwiększa się w przypadku stosowania większej dawki. Leki działające na o.u.n. mogą nasilać depresję ośrodka oddechowego. Jednoczesne stosowanie preparatu z inhibitorami CYP3A4 (np.: rytonawir, ketokonazol, itrakonazol, troleandomycyna, klarytromycyna, nelfinawir, nefazodon, werapamil, diltiazem i amiodaron) może spowodować zwiększenie stężenia fentanylu w osoczu, co może zwiększyć lub wydłużyć zarówno działanie terapeutyczne, jak i działania niepożądane, a także może spowodować ciężką depresję ośrodka oddechowego. W takich sytuacjach zaleca się zapewnienie pacjentowi specjalnej opieki oraz uważną obserwację stanu chorego. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4 i przezskórnie podawanego fentanylu, chyba że istnieje możliwość dokładnego monitorowania stanu pacjenta pod kątem objawów depresji oddechowej, w razie konieczności należy dostosować dawki leków. U pacjentów z POChP lub innymi chorobami płuc mogą wystąpić bardziej nasilone działania niepożądane. U takich pacjentów leki z tej grupy mogą hamować czynność ośrodka oddechowego i zwiększać opór w drogach oddechowych. W przypadku powtarzanego stosowania opioidów, takich jak fentanyl, może rozwinąć się tolerancja na lek oraz uzależnienie fizyczne i psychiczne. Ryzyko rozwoju patologicznych zachowań związanych ze stosowaniem leku było większe u pacjentów bez choroby nowotworowej z bólem przewlekłym niż u pacjentów z bólem przewlekłym, spowodowanym chorobą nowotworową. Jatrogenne uzależnienie po stosowaniu opioidów występuje rzadko. U pacjentów z wcześniejszym uzależnieniem od leków lub alkoholu występuje większe ryzyko rozwoju uzależnienia lub nadużywania opioidów. Pacjenci z grupy zwiększonego ryzyka nadużywania opioidów wciąż mogą być właściwie leczeni postaciami opioidów o zmodyfikowanym sposobie uwalniania substancji czynnej, jakkolwiek będą wymagali monitorowania objawów przedmiotowych i podmiotowych niewłaściwego stosowania preparatu, jego nadużywania lub uzależnienia się od niego. Fentanyl można przedawkować, podobnie jak innych agonistów receptorów opioidowych. Nadużywanie lub celowe niewłaściwe stosowanie preparatu może skutkować przedawkowaniem i (lub) śmiercią. Preparat powinien być stosowany z dużą ostrożnością u pacjentów, którzy mogą być szczególnie wrażliwi na ośrodkowe skutki retencji CO2, np. u pacjentów ze zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym, z zaburzeniami świadomości lub w śpiączce. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z nowotworami mózgu. Preparat powinien być stosowany z ostrożnością u pacjentów z bradyarytmią. Opioidy mogą wywoływać niedociśnienie, szczególnie u pacjentów z ostrą hipowolemią. Przed rozpoczęciem stosowania fentanylu w postaci systemów transdermalnych należy wyrównać występujące wcześniej objawowe niedociśnienie i (lub) hipowolemię. Pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub z zaburzeniami czynności nerek należy obserwować pod kątem objawów toksyczności fentanylu i w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę leku. W przypadku zwiększenia się temperatury skóry do 40st.C, stężenie fentanylu w surowicy może zwiększyć się o 1/3. Z tego względu pacjentów, u których wystąpi gorączka, powinno się monitorować pod kątem wystąpienia działań niepożądanych typowych dla opioidów, a w razie konieczności dostosować u nich dawkę preparatu. Istnieje możliwość zależnego od temperatury zwiększonego uwalniania fentanylu z systemu transdermalnego, skutkującego prawdopodobnym przedawkowaniem i śmiercią. Przyłożenie ciepła do systemu transdermalnego Durogesic powodowało zwiększenie wartości AUC o 120% oraz średnich wartości Cmax o 61%. Należy unikać nadmiernej ekspozycji miejsca przylepienia plastra na zewnętrzne źródła ciepła, takie jak podgrzewane poduszki, butelki z gorącą wodą (termofory), elektrycznie podgrzewane koce, ogrzewane łóżka wodne, nagrzewające lub opalające lampy, długie gorące kąpiele, sauna, kąpiele w gorących źródłach, czy intensywne opalanie. Pacjenci w podeszłym powinni być uważnie obserwowani pod kątem wystąpienia objawów toksyczności fentanylu, a w razie konieczności należy u nich zmniejszyć dawkę leku. Nie należy stosować preparatu u dzieci, u których nie stosowano wcześniej opioidów. Ryzyko wystąpienia ciężkiej lub zagrażającej życiu hipowentylacji istnieje niezależnie od zastosowanej dawki systemu transdermalnego. Nie przeprowadzono badań z zastosowaniem preparatu u dzieci poniżej 2 rż.; preparat należy podawać wyłącznie dzieciom w wieku 2 lub więcej lat tolerującym opioidy. U dzieci, aby uniknąć przypadkowego połknięcia przez dziecko, należy zachować ostrożność przy wyborze miejsca aplikacji oraz kontrolować, czy system transdermalny ściśle przylega do skóry. Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u pacjentów z miastenią, gdyż mogą wystąpić niepadaczkowe reakcje miokloniczne. Jednoczesne stosowanie opioidów o mieszanym, agonistyczno-antagonistycznym mechanizmie działania (buprenorfina, nalbufina, pentazocyna) z preparatem nie jest zalecane. Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu z lekami wpływającymi na serotoninergiczny układ neuroprzekaźnikowy (inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny SSRI, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny SNRI, leki zaburzające metabolizm serotoniny, w tym inhibitory MAO), ze względu na możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego (w razie podejrzenia wystąpienia tego zespołu fentanyl należy odstawić).

Niepożądane działanie

Bardzo często: senność, ból i zawroty głowy, nudności, wymioty, zaparcie. Często: nerwowość, utrata apetytu, bezsenność, depresja, niepokój, stan splątania, halucynacje; drżenie, parestezja; zawroty głowy, kołatanie serca, tachykardia, nadciśnienie; duszność; biegunka, suchość w jamie ustnej, ból brzucha i nadbrzusza, niestrawność; potliwość, świąd, wysypka, rumień; kurcze mięśni; zatrzymanie moczu; zmęczenie, obrzęk obwodowy, uczucie zimna. Niezbyt często: pobudzenie, dezorientacja, euforia, niedoczulica, drgawki (w tym drgawki kloniczne, napady typu grand mal), zmniejszony poziom świadomości, utrata świadomości, amnezja; niewyraźne widzenie; bradykardia, sinica; niedociśnienie; depresja lub niewydolność oddechowa; niedrożność jelit; wyprysk, alergiczne i kontaktowe zapalenie skóry; drgawki mięśniowe; zaburzenia erekcji i seksualne; objawy grypopodobne, uczucie zmiany temperatury ciała, zespół odstawienia, nadwrażliwość lub wyprysk w miejscu podania, zespół odstawienia, gorączka. Rzadko: zwężenie źrenic; bezdech, hipowentylacja, stan przedniedrożnościowy jelit, zapalenie skóry w miejscu nałożenia systemu. Bardzo rzadko: wstrząs, reakcja anafilaktyczna, reakcje rzekomoanafilaktyczne; spowolnienie oddechu. Przy stosowaniu przewlekłym może rozwinąć się tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne i psychiczne. Możliwe jest również wystąpienie u niektórych pacjentów objawów z odstawienia (takich jak nudności, wymioty, biegunka, niepokój i dreszcze) po zamianie dotychczas stosowanych opioidów na system transdermalny z fentanylem lub jeżeli leczenie zostało nagle przerwane. Zgłaszano przypadki zespołu serotoninowego, gdy fentanyl stosowano jednocześnie z lekami o silnym działaniu serotoninergicznym.

Ciąża i laktacja

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania fentanylu w postaci plastrów podczas ciąży - lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku absolutnej konieczności. Nie stosować w czasie porodu. Długotrwałe stosowanie w ciąży może wywołać objawy odstawienne u noworodka. Lek wydziela się do mleka matki i może powodować sedację i depresję oddechową u karmionego piersią dziecka. Nie należy karmić piersią w czasie stosowania leku i w ciągu 72 h po zdjęciu plastra.

Uwagi

Lek istotnie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu, szczególnie na początku leczenia, przy zmianie dawki lub podczas jednoczesnego spożycia alkoholu lub przyjmowania leków uspokajających - należy ocenić możliwość prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć przypadkowego przeniesienia noszonego plastra na osobę postronną, np. dzielącą łóżko lub znajdującą się w bliskim kontakcie z pacjentem (zdarzają się przypadkowe ekspozycje ze skutkiem śmiertelnym; wszystkie przypadki dotyczyły dzieci). Należy pouczyć pacjenta i opiekuna: w razie przypadkowego przeniesienia plastra na osobę postronną należy go natychmiast usunąć; starannie wybierać miejsca aplikacji oraz kontrolować przyleganie plastra, aby zapobiec przypadkowemu przyjęciu go drogą doustną; zużyty plaster należy złożyć na pół, tak aby się skleił i dopiero go wyrzucić.

Interakcje

Fentanyl jest metabolizowany głównie poprzez układ enzymatyczny cytochromu P450 3A4, dlatego jednoczesne podawanie ze środkami, które indukują aktywność CYP3A4 może obniżać skuteczność leku, a jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. rytonawirem, ketokonazolem, itrakonazolem, troleandomycyną, klarytromycyną i nelfinawirem) lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. amprenawirem, aprepitantem, diltiazemem, erytromycyną, flukonazolem, fosamprenawirem, sokiem grejpfrutowym i werapamilem) może skutkować podwyższonymi stężeniami fentanylu w osoczu. Pacjenci otrzymujący preparat jednocześnie z umiarkowanymi lub silnymi inhibitorami CYP3A4 powinni być długotrwale i dokładnie monitorowani, a zwiększanie dawki powinno być dokonywane z ostrożnością. Jednoczesne stosowanie innych środków działających depresyjnie na OUN, takich jak inne opioidy, środki sedatywne lub nasenne, leki do znieczulenia ogólnego, fenotiazyny, środki uspokajające, środki rozluźniające mięśnie szkieletowe, leki antyhistaminowe o działaniu uspokajającym i alkohol mogą powodować addytywne efekty depresyjne. Preparat nie jest zalecany do stosowania u pacjentów, którzy w ciągu 14 dni przyjmowali inhibitory MAO. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania częściowych opioidowych agonisto/antagonistów (np. buprenorfiny, nalbufiny, pentazocyny), ponieważ częściowo znoszą przeciwbólowy efekt fentanylu i mogą wywoływać zespół odstawienia u pacjentów uzależnionych od opioidów. Jednoczesne stosowanie fentanylu z lekiem serotoninergicznym takim jak selektywny inhibitor SSRI lub inhibitor SNRI lub inhibitor IMAO, może zwiększać ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego.

Cena

Matrifen, cena 100% 105.83 zł

Preparat zawiera substancję: Fentanyl

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."