Darzalex

1 ml koncentratu zawiera 20 mg daratumumabu. Preparat zawiera sód.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Darzalex 1 fiol. 5 ml, konc. do sporz. roztw. do inf.

Daratumumab

2019-04-05

Działanie

Daratumumab jest ludzkim monoklonalnym przeciwciałem IgG1K przeciw antygenowi CD38, produkowanym w linii komórkowej ssaków (jajnika chomika chińskiego [CHO]) z zastosowaniem technologii rekombinacji DNA. Daratumumab wykazał w warunkach in vivo silne hamowanie wzrostu komórek nowotworowych z ekspresją CD38. Na podstawie badań in vitro stwierdzono, że daratumumab może wykorzystywać wiele funkcji efektorowych, skutkując immunologiczną śmiercią komórek nowotworowych. Te badania wskazują, że daratumumab może indukować lizę komórek nowotworowych za pomocą cytotoksyczności zależnej od układu dopełniacza, cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał i fagocytozy komórek zależnej od przeciwciał w nowotworach z ekspresją CD38. Liza indukowana daratumumabem zmniejszała liczbę komórek supresorowych pochodzenia szpikowego (CD38+MDSCs), regulatorowych komórek T (CD38+Tregs) i komórek B (CD38+Bregs). Komórki T (CD3+, CD4+ i CD8+) także mają ekspresję CD38 zależną od etapu rozwoju i poziomu aktywacji. Podczas terapii daratumumabem stwierdzano istotne zwiększenie bezwzględnej liczby i odsetka limfocytów T CD4+ i CD8+ T w pełnej krwi obwodowej oraz szpiku kostnym. Ponadto sekwencjonowanie DNA receptora komórek T potwierdziło, że podczas terapii daratumumabem zwiększała się klonalność komórek T, co wskazuje na właściwości immunomodulacyjne, które mogą wpływać na odpowiedź kliniczną. Na podstawie populacyjnej analizy PK, średni (SD) okres półtrwania związany z niespecyficzną liniową eliminacją wyniósł około 18 (9) dni; jest to końcowy okres półtrwania, którego należy się spodziewać po całkowitym wysyceniu docelowego klirensu wiązania i powtarzalnych dawek daratumumabu. Na końcu fazy zalecanego w monoterapii schematu cotygodniowego dawkowania i podawania dawki 16 mg/kg, średnie (SD) stężenie w osoczu Cmax wyniosło 915 (410,3) μg/ml i było około 2,9-razy większe niż po pierwszej infuzji. Średnie (SD) minimalne stężenie w surowicy na końcu fazy cotygodniowego dawkowania wyniosło 573 (331,5) μg /ml. Profile stężenie-czas dla daratumumabu były podobne w monoterapii jak i w terapiach skojarzonych. Średni (SD) szacowany końcowy czas półtrwania związany z liniowym klirensem w terapii skojarzonej wyniósł około 23 (12) dni. Na podstawie populacyjnej analizy PK stwierdzono, że masa ciała jest istotną statystycznie współzmienną klirensu daratumumabu. Dlatego dawkowanie zależne od masy ciała jest właściwą strategią w dawkowaniu u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Nie przeprowadzano formalnych badań daratumumabu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Dawkowanie

Dożylnie. Standardowe dawkowanie w monoterapii i w skojarzeniu z lenalidomidem (schemat cyklu 4- tygodniowego): zalecana dawka wynosi 16 mg/kg masy ciała podawana w dożylnym wlewie zgodnie z następującym schematem dawkowania: tygodnie 1 do 8 – raz w tygodniu (w sumie 8 dawek), tyg. 9-24 – co 2 tygodnie (w sumie 8 dawek), od tyg. 25 do progresji choroby – co 4 tygodnie. Zmodyfikowany schemat dawkowania w skojarzeniu z bortezomibem (schemat cyklu 3- tygodniowego): zalecana dawka wynosi 16 mg/kg masy ciała podawana we wlewie dożylnym zgodnie ze schematem dawkowania: tygodnie 1 do 9 – raz w tygodniu (w sumie 9 dawek), tyg. 10-24 – co 3 tygodnie (w sumie 5 dawek), od tyg. 25 do progresji choroby – co 4 tygodnie. Szybkości infuzji: po rozcieńczeniu produkt należy podać w infuzji dożylnej z następującą szybkością początkową: pierwsza infuzja: 1000 ml, szybkość infuzji przez pierwszą godzinę 50 ml/h, stopniowe zwiększanie infuzji o 50 ml/h co godzinę, maksymalna szybkość 200 ml/h; druga infuzja: 500 ml, szybkość infuzji przez pierwszą godzinę 50 ml/h, stopniowe zwiększanie infuzji o 50 ml/h co godzinę, maksymalna szybkość 200 ml/h; kolejne infuzje: 500 ml, szybkość infuzji przez pierwszą godzinę 100 ml/h, stopniowe zwiększanie infuzji o 50 ml/h co godzinę, maksymalna szybkość 200 ml/h. Można rozważyć stopniowe zwiększanie szybkości infuzji tylko przy braku reakcji związanych z infuzją (IRR). W razie wystąpienia IRR o jakimkolwiek stopniu/nasileniu, należy natychmiast przerwać infuzję produktu i podjąć leczenie objawów. Stopień 1-2 (łagodny do umiarkowanego): gdy objawy ustąpią można wznowić infuzję z szybkością nie większą niż połowa szybkości podawania przy której wystąpiła IRR. Jeśli u pacjenta nie wystąpią żadne dalsze objawy IRR, można stopniowo zwiększać szybkość wg odpowiednich stopni i przedziałów czasowych, uzasadnionych klinicznie, do maksymalnej szybkości 200 ml/h. Stopień 3 (ciężki): gdy objawy ustąpią, można rozważyć wznowienie infuzji z szybkością nie większą niż połowa szybkości podawania przy której wystąpiła IRR. Jeśli u pacjenta nie wystąpią żadne dalsze objawy, można stopniowo zwiększać szybkość wg odpowiednich stopni i przedziałów czasowych. Powyższą procedurę należy powtórzyć w razie powrotu objawów stopnia 3. W razie wystąpienia po raz trzeci objawów związanych z infuzją o nasileniu ≥ 3 stopnia należy trwale odstawić produkt. Stopień 4 (zagrażający życiu): należy trwale odstawić produkt. Pominięcie dawki (dawek): w razie pominięcia zaplanowanej dawki, należy podać ją tak szybko jak to możliwe, a schemat dawkowania należy odpowiednio dostosować, utrzymując odstępy pomiędzy dawkami. Modyfikacje dawki: nie zaleca się zmniejszania dawki. Może być konieczne opóźnienie podania dawki by umożliwić powrót liczby krwinek do normy w razie toksyczności hematologicznej. Zalecane leczenie towarzyszące. W celu zmniejszenia ryzyka IRR należy wszystkim pacjentom na 1-3 h przed każdą infuzją produktu podać: kortykosteroid długodziałający lub średnio-długodziałający (monoterapia: metyloprednizolon 100 mg, lub równoważną dawkę, podawaną dożylnie, po drugiej infuzji można zmniejszyć dawkę kortykosteroidu - 60 mg metyloprednizolonu podawanego doustnie lub dożylnie); terapia skojarzona: deksametazon 20 mg dożylnie przed pierwszą infuzją, przed kolejnymi infuzjami można rozważyć podanie doustne; leki przeciwgorączkowe (doustny paracetamol 650 do 1000 mg); leki przeciwhistaminowe (doustnie lub dożylnie difenhydramina 25 do 50 mg lub lek równoważny). W celu zmniejszenia ryzyka późnych IRR po infuzji pacjentom należy podać: monoterapia: przez 2 dni po każdej infuzji (zaczynając od dnia po infuzji) należy podawać doustny kortykosteroid (20 mg metyloprednizolonu, lub równoważną dawkę kortykosteroidu o średnim czasie działania lub długo-działającego); terapia skojarzona: należy rozważyć podanie małej dawki doustnej metyloprednizolonu (≤ 20 mg) lub odpowiednika dzień po infuzji. Jednakże, jeśli dzień po infuzji podawany jest kortykosteroid wchodzący w skład schematu podstawowego (np. deksametazon), podawanie dodatkowych leków po infuzji może nie być konieczne. Ponadto, u pacjentów z przewlekłą chorobą obturacyjną płuc w wywiadzie należy rozważyć zastosowanie po infuzji krótko- i długodziałających leków rozszerzających oskrzela oraz wziewnych kortykosteroidów. Według uznania lekarza, po pierwszych czterech infuzjach, jeśli pacjent nie doświadcza istotnych IRR, można rozważyć odstawienie leków wziewnych. Należy rozważyć profilaktykę przeciwwirusową zapobiegającą reaktywacji wirusa półpaśca. Sposób podania. Lek jest podawany w dożylnej infuzji po rozcieńczeniu w 9 mg/ml (0,9%) roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Wskazania

Monoterapia u dorosłych z nawrotowym i opornym na leczenie szpiczakiem mnogim, których wcześniejsze leczenie obejmowało inhibitor proteasomu i lek immunomodulujący i u których nastąpiła progresja choroby w trakcie ostatniego leczenia. W skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem lub bortezomibem i deksametazonem w leczeniu dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy otrzymali co najmniej jedną wcześniejszą terapię.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

U około połowy pacjentów zgłaszano reakcje związane z infuzją (IRR). Należy dokładnie obserwować takich pacjentów w trakcie oraz po infuzji. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia IRR należy przed rozpoczęciem infuzji premedykować pacjentów z zastosowaniem leków przeciwhistaminowych, przeciwgorączkowych i kortykosteroidów. Należy przerwać infuzję w razie wystąpienia IRR o jakimkolwiek nasileniu. W razie potrzeby należy wdrożyć odpowiednie postępowanie medyczne/leczenie wspomagające w celu zminimalizowania IRR. Szybkość infuzji należy zmniejszyć przy jej wznowieniu. By zmniejszyć ryzyko późnych IRR, należy po infuzjach podawać wszystkim pacjentom doustne kortykosteroidy. Ponadto, u pacjentów z przewlekłą chorobą obturacyjną płuc w wywiadzie, aby zapobiec ewentualnym powikłaniom oddechowym, należy rozważyć zastosowanie po infuzji wziewnych kortykosteroidów, krótko- i długodziałających leków rozszerzających oskrzela. Należy trwale odstawić lek w razie wystąpienia IRR zagrażających życiu. Lek może nasilić neutropenię i trombocytopenię indukowaną schematem podstawowym terapii. Należy okresowo w trakcie terapii badać całkowitą liczbę krwinek. Należy obserwować pacjentów z neutropenią czy nie występują objawy zakażenia. Może być konieczne opóźnienie podania produktu by umożliwić powrót liczby krwinek do normy. Nie zaleca się zmniejszania dawki produktu. Można rozważyć leczenie wspomagające z zastosowaniem przetoczeń krwi lub podaniem czynników wzrostu. Daratumumab wiąże się z CD38 występującym w małych ilościach na erytrocytach (RBCs), co może skutkować dodatnim wynikiem pośredniego testu Coombs'a. Ten dodatni wynik może utrzymywać się nawet przez 6 miesięcy od ostatniej infuzji daratumumabu. Przed rozpoczęciem leczenia daratumumabem należy przeprowadzić typowanie i skrining pacjentów. Można rozważyć badanie fenotypu przed rozpoczęciem leczenia zgodnie z lokalną praktyką. W razie planowanego przetoczenia krwi należy poinformować ośrodek krwiodawstwa o zaburzonych wynikach testów antyglobulinowych. W razie konieczności natychmiastowego przetoczenia krwi można podać bez próby krzyżowej erytrocyty AB0/RhD- zgodnie z lokalną praktyką. Daratumumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym IgG kappa, które jest wykrywalne za pomocą zarówno elektroforezy białek surowicy (SPE) oraz immunofiksacji (IFE) stosowanych w monitorowaniu klinicznym endogennej M-proteiny. Ta interakcja może wpływać na ocenę odpowiedzi całkowitej i progresji choroby u niektórych pacjentów z białkiem szpiczakowym IgG kappa. 1 fiolka 5 ml produktu leczniczego zawiera 0,4 mmol (9,3 mg) sodu. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u dzieci w wieku poniżej 18 lat.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zapalenie płuc, zakażenie górnych dróg oddechowych, neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość, limfopenia, obwodowa czuciowa neuropatia, ból głowy, kaszel, duszność, biegunka, nudności, wymioty, skurcze mięśni, zmęczenie, gorączka, obrzęk obwodowy, reakcje związane z infuzją (skurcz oskrzeli, duszność, obrzęk krtani, obrzęk płuc, niedotlenienie i nadciśnienie tętnicze, zatkanie nosa, kaszel, dreszcze, podrażnienie gardła, wymioty i nudności). Często: grypa, migotanie przedsionków. Istnieje teoretyczne ryzyko hemolizy. W badaniach klinicznych i obserwacjach postmarketingowych będzie prowadzone ciągłe monitorowanie tego zagrożenia.

Ciąża i laktacja

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia oraz przez 3 miesiące od zakończenia stosowania daratumumabu. Ciąża: Brak danych u ludzi i zwierząt określających ryzyko stosowania daratumumabu w czasie ciąży. Wiadomo, że przeciwciała monoklonalne IgG1 przechodzą przez łożysko po pierwszym trymestrze ciąży. Dlatego daratumumabu nie należy stosować w okresie ciąży chyba, że korzyści z leczenia dla kobiety przewyższają ryzyko dla płodu. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie przyjmowania tego leku, należy poinformować ją o możliwym ryzyku dla płodu. Karmienie piersią: Nie wiadomo, czy daratumumab przenika do mleka ludzkiego czy mleka zwierząt. Matczyne IgG przenikają do mleka ludzkiego, lecz nie przedostają się do krążenia noworodka lub niemowlęcia w znaczących ilościach, gdyż są rozkładane w przewodzie pokarmowym i nie wchłaniają się. Nieznany jest wpływ daratumumabu na noworodki/niemowlęta. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią czy też przerwać podawanie produktu leczniczego biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Uwagi

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże u pacjentów przyjmujących daratumumab zgłaszano uczucie zmęczenia i należy wziąć to pod uwagę w razie prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Badania farmakokinetyki klinicznej pomalidomidu, talidomidu i bortezomibu wykazały brak istotnych klinicznie interakcji pomiędzy daratumumabem i tymi lekami stosowanymi w terapii skojarzonej. Daratumumab wiąże się z CD38 na erytrocytach i wpływa na wyniki testów zgodności, w tym testów przesiewowych i krzyżowych przeciwciał. Metody zmniejszające wpływ daratumumabu obejmują: użycie ditiotreitolu (DTT) w badanej próbce celem rozbicia wiązania daratumumabu lub inne lokalnie uznane metody. Ponieważ układ grupowy Kell jest także wrażliwy na DTT, jednostki krwi Kell-ujemne można przetaczać tylko po wykluczeniu lub zidentyfikowaniu alloprzeciwciał z zastosowaniem RBCs potraktowanych DTT. Alternatywnie można także rozważyć badanie fenotypu lub genotypu. Daratumumab może być wykrywany za pomocą elektroforezy białek surowicy (SPE) oraz immunofiksacji (IFE) stosowanych w monitorowaniu chorobowych immunoglobulin monoklonalnych (M proteiny). Może skutkować to fałszywie dodatnimi wynikami badań SPE i IFE u pacjentów z białkiem szpiczakowym IgG kappa wpływającym na wstępną ocenę całkowitej odpowiedzi wg kryteriów International Myeloma Working Group (IMWG). U pacjentów z utrzymującą się bardzo dobrą częściową odpowiedzią, należy rozważyć inne metody oceny stopnia odpowiedzi.

Preparat zawiera substancję: Daratumumab

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."