MCH - norma. Podwyższone i obniżone MCH

lek. Katarzyna Marciniuk

MCH to wskaźnik średniej masy hemoglobiny w krwince (erytrocycie), który określa się w badaniu, takim jak morfologia krwi. Jaka jest norma MCH? O czym świadczy MCH poniżej lub powyżej normy? Co oznacza podwyższone lub obniżone MCH?

Posłuchaj, jaki powinien być poziom MCH w morfologii krwi. To materiał z cyklu DOBRZE POSŁUCHAĆ. Podcasty z poradami

Spis treści:

  1. MCH - norma
  2. MCH - powyżej normy. Co oznacza podwyższone MCH?
  3. MCH - poniżej normy. Co oznacza obniżone MCH?
  4. Inne wskaźniki istotne w trakcie diagnostyki i różnicowania niedokrwistości?

MCH (z ang. mean corpuscular hemoglobin, mean cell hemoglobin), inaczej SWH, to jeden z parametrów określanych w morfologii krwi - jest to wskaźnik średniej masy hemoglobiny w krwince (erytrocycie). MCH oblicza się, dzieląc masę hemoglobiny w danej objętości krwi przez liczbę krwinek (MCH=Hgb/RBC).

MCH - norma

Wartość prawidłowa znajduje się w przedziale 27-31 pq.

MCH - powyżej normy. Co oznacza podwyższone MCH?

W przypadku podwyższenia poziomu MCH można mieć do czynienia z:

    1. sferocytozą wrodzoną – jest to najczęstsza niedokrwistość hemolityczna. Dziedziczona genetycznie. Polega na mutacji białek szkieletowych budujących erytrocyty, co powoduje zmianę kształtu krwinki na kulisty, niestabilność jej błony, zmniejszenie podatności na odkształcenia i trudności w przechodzeniu przez naczynia włosowate, co sprzyja ich przedwczesnemu niszczeniu w śledzionie
    2. niedokrwistością hemolityczną nabytą – wywołują ją autoprzeciwciała skierowane przeciwko własnym erytrocytom. Może ona mieć charakter idiopatyczny lub wtórny (w przebiegu innych chorób) i jest najczęstszą nabytą niedokrwistością hemolityczną.

        MCH - poniżej normy. Co oznacza obniżone MCH?

        MCH poniżej normy może oznaczać kilka chorób. Najczęściej są to:

          1. Niedokrwistość z niedoboru żelaza - jest to niedokrwistość, w której z powodu zbyt małej ilości żelaza w ustroju doszło do powstawania erytrocytów mniejszych niż prawidłowe i zawierających mniej hemoglobiny. Jest to najczęstsza przyczyna niedokrwistości (80% przypadków). Wśród głównych przyczyn niedoboru żelaza wyróżnia się:

          Leczenie polega na usunięciu przyczyny i uzupełnieniu niedoboru żelaza w ustroju w celu osiągnięcia prawidłowego stężenia hemoglobiny i ferrytyny we krwi za pomocą preparatów żelaza.

            2. Talasemia - jest to wrodzona, genetycznie uwarunkowana niedokrwistość hemolityczna wywołana nieprawidłową syntezą łańcuchów globiny w cząsteczce hemoglobiny. W efekcie erytrocyty są nieprawidłowo zbudowane i posiadają mniejszą ilość hemoglobiny, w związku z czym transportują mało tlenu. Toksyczne wtręty łańcuchów powodują, że erytropoeza (proces namnażania i różnicowania erytrocytów w szpiku kostnym) jest nieefektywna. Dochodzi do rozpadu erytrocytów w szpiku lub śledzionie.

              3. Niedokrwistość chorób przewlekłych - niedokrwistość w której istotną rolę odgrywa pobudzenie odporności komórkowej i zwiększona produkcja cytokin prozapalnych. Charakteryzuje się zmniejszoną produkcją erytrocytów, małym stężeniem żelaza i transferryny (białka transportującego jony żelaza we krwi do tkanek), zwiększonym stężeniem ferrytyny (białka magazynującego, utrzymującego żelazo w formie nieszkodliwej w organizmie).

              Niedokrwistość często pojawia się w ciągu kilku miesięcy od ujawnienia choroby podstawowej. Wymaga różnicowania z niedokrwistością z niedoboru żelaza. Leczenie polega głównie na leczeniu choroby podstawowej. W ciężkich przypadkach z objawami takimi, jak: niewydolność serca, dławica piersiowa, zaburzenia czynność ośrodkowego układu nerwowego - przetacza się KKCz (koncentrat krwinek czerwonych).

              W przypadku bezwzględnego niedoboru żelaza (znacznie obniżone stężenie ferrytyny), należy wyrównać jego niedobór. U chorych z objawami niedokrwistości w przebiegu chemioterapii z powodu nowotworu złośliwego można rozważyć stosowanie leków stymulujących erytropoezę.

                Ważne

                Jakie są inne wskaźniki erytrocytowe istotne w trakcie diagnostyki i różnicowania niedokrwistości?

                • stężenie hemoglobiny – wartości prawidłowe to: mężczyźni 14-18 g/dl, kobiety niebędące w ciąży 12-16 g/dl, ciężarne 11-14 g/dl
                • średnia objętość erytrocytu (MCV) – wartości prawidłowe to 82-92 fl
                • średnie stężenie Hb w erytrocytach (MCHC) – wartości prawidłowe 32-36 g/dl. Zmiany MCHC zwykle są równoległe do zmian MCH
                • rozpiętość rozkładu objętości erytrocytów (RDW). Może być zwiększona po przetoczeniu erytrocytów, gdy występują dwie populacje erytrocytów różniące się wielkością
                • retykulocyty – norma 0,5-1,5 % liczby erytrocytów – to niedojrzałe, młode formy krwinek czerwonych. Odsetek retikulocytów jest zwiększony w przypadku zmniejszenia liczby erytrocytów, celem wyrównania ich niedoboru, co jest prawidłową reakcją organizmu, np. w przypadku niedokrwistości pokrwotocznej, hemolitycznej, wyrównywania niedoboru witaminy B12 czy żelaza. Odsetek retykulocytów ulega zmniejszeniu, gdy szpik kostny staje się niewydolny

                Co może zafałszować wyniki badania krwi? [#TOWIDEO]

                Czy artykuł był przydatny?
                Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.

                NOWY NUMER

                Czytaj e-wydanie! Z kodem rabatowym: "wiosna" tylko 2,50 zł za 96 stron porad o zdrowiu! Dodatkowo otrzymasz dostęp do numerów archiwalnych. W nr 4/2020 „Zdrowia m.in.: poradnik alergika, choroby zakaźne pod lupą, „młody” zawał serca, mity o recyklingu.

                Dowiedz się więcej
                Miesięcznik Zdrowie 4/2020

                Materiał partnerski

                KOMENTARZE