Szpiczak mnogi (choroba Kahlera) - nowotwór szpiku kostnego
badania krwi,
hematolog,
kości,
nowotwór,
rak,
Szpiczak mnogi ,
szpik kostny
Szpiczaka mnogiego (inaczej choroba Kahlera) na początku łatwo pomylić z przeziębieniem. Dopiero badania krwi ujawniają, z jakim przeciwnikiem mamy do czynienia. To choroba nowotworowa, ale w porę wykryta daje się opanować.
Do niedawna szpiczaka rozpoznawano głównie u osób starszych. Niestety, statystyki z ostatnich lat wskazują na niepokojącą tendencję – coraz częściej chorują ludzie poniżej 55. roku życia. W Polsce na szpiczaka mnogiego choruje ok. 6 tys. osób, nieco częściej występuje u mężczyzn. Rocznie rejestruje się 1,5–2 tys. nowych zachorowań. Choroba rozwija się w szpiku (przede wszystkim w kościach kręgosłupa, czaszki i żeber), a zmiany mają zazwyczaj charakter rozsiany – stąd nazwa szpiczak mnogi. Wywołuje go nowotworowy rozrost komórek plazmatycznych obecnych w szpiku kostnym. Wypierają one zdrowe komórki, powodując stopniowe niszczenie kości. Proces ten nazwany jest osteolizą nowotworową. Powstają ubytki, które sprzyjają złamaniom kości. Białko produkowane przez komórki szpiczakowe przedostaje się do krwi, co prowadzi do niewydolności nerek. A ponieważ szpik odpowiada też za produkcję krwinek czerwonych i ciał odpornościowych, chorzy często mają anemię i są podatni na infekcje.
Nietypowe objawy szpiczaka mnogiego utrudniają rozpoznanie
Niestety, objawy szpiczaka są mało charakterystyczne i dlatego wykrywa się go przypadkowo. Na początku mogą to być stany podgorączkowe, nieuzasadnione chudniecie, brak apetytu, nocne poty czy nawracające zakażenia. Występują też bóle kości, dość często w okolicy lędźwiowej, uporczywe bóle głowy (mylone z migrenowymi), uczucie ciągłego zmęczenia oraz ogólne osłabienie.
Z czasem pojawia się coraz więcej symptomów pozornie niemających ze sobą związku. Postępujące niszczenie kości sprzyja złamaniom (także tym samoistnym). W procesie degradacji kości następuje uwalnianie wapnia, który przedostaje się do krwi. Może to w konsekwencji prowadzić do zaburzeń w pracy mózgu i serca. W wyniku upośledzenia liczby i aktywności komórek produkujących erytrocyty pojawia się niedokrwistość. Natomiast w narządach wewnętrznych, np. w nerkach, gromadzą się nierozpuszczalne białka, które upośledzają ich prace. Ponieważ dolegliwości dotyczą różnych narządów, chorzy na szpiczaka szukają pomocy u wielu lekarzy – internistów, ortopedów, reumatologów. Bezskutecznie. Kiedy wreszcie trafiają do hematologa (specjalista chorób krwi), może on po przeprowadzeniu badań postawić właściwą diagnozę.
Moja mama ma 57 lat. Zawsze dbała o zdrowie, robiła badania kontrolne. Podejrzewała już w czerwcu 2011 że coś jest nie tak. Prosiła o skierowanie do hematologa ale lekarz rodzinny, notabene dobra koleżanka mamy, nie wypisała skierowania twierdząc, że to rak jelita grubego. We wrześniu przyszedł do mamy niewyobrażalny ból kręgosłupa. Kolejny mądry lekarz stwierdził, że pomogą zastrzyki wit B12, mimo że było dość znacznie podwyższone ob i białko, co tylko nakarmilo raka i dało ekspresowy rozwój choroby. W październiku usłyszałam diagnozę -szpiczak mnogi. I pytanie dlaczego właśnie moja mama?Patrzę na wszystkich starszych ludzi i jedyna myśl, jaka mi się nasuwa to czy moja mamausia dożyje takiej starości?To straszne jak zycie jest okrutne. I to przez lekarzy bo gdyby to skierowanie...Teraz mama wybiera się na przeszczep do Katowic....Boję się. Mama nie mówi o tym, zamyka się w sobie. Wiem, że się bardzo boi. Modlę się do Boga bo to wszystko od niego zależy. Kochani walczcie, módlcie się i nie traćcie nadziei. Nie dajcie się tej wstrętnej chorobie.
Witam wszystkich, których dotknęła ta choroba. Zapraszam do obejrzenia mojej strony: www.szpiczak.bialystok.pl oraz do wpisywania się na forum chorych dostępnej na tej stronie. Opisuję tam historię mojej choroby, ale zawiera ona także mnóstwo informacji na temat tej choroby. Odwiedziło już ją kilkadziesiąt tysięcy osób.
Diagnoza szpiczaka mnogiego
Każdy chory podejrzewany o szpiczaka mnogiego musi przejść wiele badań. Najpierw wykonuje się te, które mogą potwierdzić lub wykluczyć chorobę. Następne określają stopień zaawansowania procesu nowotworowego i pomagają podjąć decyzje co do sposobu leczenia.
- Analiza krwi – charakterystyczne jest przyspieszone OB (ponad 100 mm/h), podwyższony poziom wapnia, duże ilości nieprawidłowego białka, a także białka prawidłowego z wyraźną obecnością przeciwciał typowych dla szpiczaka. O zaawansowaniu i agresywności choroby świadczy również wysokie stężenie beta-2-mikroglobuliny. Ponadto obserwuje się niedokrwistość i zmniejszenie liczby płytek krwi.
- Analiza moczu – ma ocenić funkcjonowanie nerek. A zatem bada się poziom kreatyniny, mocznika i kwasu moczowego oraz stężenie wapnia. Ważny jest również poziom tzw. białka Bence’a-Jonesa, na które składają się przesączone razem z moczem części przeciwciał. W zaawansowanej chorobie często występuje białkomocz.
- Badanie kości – najczęściej wykonuje się badanie radiologiczne oraz densytometrię. Zdjęcia RTG pokazują charakterystyczne ubytki (tzw. dziury serowe) w kościach, nazywane ogniskami osteolitycznymi. Są to miejsca, w których szpiczak zniszczył kość. Ubytki w kościach potwierdza się densytometrią. Czasem konieczny jest jeszcze rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa, aby precyzyjnie rozpoznać wszystkie zniszczone przez chorobę fragmenty kości.
- Biopsja szpiku – pozwala ujawnić rozmiary nacieków złożonych z komórek plazmatycznych oraz określić odsetek komórek nowotworowych w szpiku. Szpik do badania pobierany jest zazwyczaj z mostka.
dr Grzegorz Luboiński, onkolog,
Szpiczak mnogi to przewlekła choroba układu krwiotwórczego. Jej pierwszy etap jest bezobjawowy, natomiast kolejne mogą prowadzić do rozwoju przewlekłej niewydolności nerek, patologicznych złamań kości oraz niewydolności szpiku. Dlatego ważne jest szybkie rozpoznanie schorzenia, by w porę rozpocząć odpowiednią terapię. Łatwiej byłoby, gdyby lekarze pierwszego kontaktu mieli możliwość częstszego zlecania badań podstawowych, np. OB.
Podstawą leczenia szpiczaka jest chemioterapia, która niszczy komórki nowotworowe w szpiku. Może być wspomagana autologicznym przeszczepieniem macierzystych komórek krwiotwórczych, które przywraca możliwość wytwarzania prawidłowych krwinek. U niektórych chorych, kiedy leczenie to jest nieskuteczne, stosuje się leki, np. talidomid lub bortezomib (Velcade).
Podoba ci się artykuł? Poleć innym
autor: Anna Jarosz
zdjęcia: Jupiterimages
aktualizacja: 08.11.2011
więcej
