Schizoidalne zaburzenia osobowości: przyczyny, objawy i leczenie

2014-07-10 12:59 Monika Majewska

Schizoidalne zaburzenia osobowości to typ osobowości cechujący się introwertyzmem. Osoba ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości sam izoluje się od społeczeństwa, jest zdystansowana emocjonalnie wobec innych osób, także bliskich. Czasem jej zachowanie jest odbierane jako ekscentryczne. Jakie są przyczyny i objawy schizoidalnego zaburzenia osobowości? Na czym polega leczenie?

Schizoidalne zaburzenie osobowości (Schizoid personality disorder) to typ osobowości cechujący się introwertyzmem, czyli izolowaniem się od otoczenia, ograniczeniem kontaktów międzyludzkich i wyrażania emocji. Osoba z tym zaburzeniem często jest odbierana jako dziwaczna i ekscentryczna.

Każdy człowiek ma charakterystyczne cechy osobowości, którą tworzą sposób myślenia i zachowania. Jednak niekiedy, pod wpływem rożnych czynników, cechy te mogą się zamienić na zaburzenia osobowości. Wówczas sposób myślenia i zachowania osoby z zaburzeniem osobowości jest błędny z psychologicznego punktu widzenia. Zaburzenia osobowości najczęściej zaczynają się w dzieciństwie i trwają przez całe życie dorosłe.

Schizoidalne zaburzenie osobowości - przyczyny

Jak w większości zaburzeń psychicznych, przyczyny schizoidalnego zaburzenia osobowości są złożone. Najprawdopodobniej składają się na nie czynniki genetyczne, biochemiczne oraz czynnik indywidualne, rodzinne (rodzice mogli być albo chłodni emocjonalnie wobec dziecka, albo odwrotnie - narzucający się, za bardzo ingerujący w sprawy dziecka) i środowiskowe. Pewne jest, że zaburzenia osobowości rozwijają się w dzieciństwie, a nieprawidłowe pod względem psychicznym myśli oraz zachowania stają się coraz bardziej zakorzenione w wieku dorosłym.

Schizoidalne zaburzenie osobowości - objawy

Osobę cierpiącą na schizoidalne zaburzenie osobowości charakteryzuje:

  • oderwanie od rzeczywistości. Chory żyje w świecie własnych przeżyć, jest pochłonięty marzeniami i fantazjami;
  • chłód emocjonalny i niezdolność do wyrażania emocji. Są to jednak tylko pozory. Osoba chora tak naprawdę pragnie bliskości emocjonalnej i nawiązania relacji z kimś drugim, jednak boi się, że zostanie "pochłonięta" emocjonalnie, zdominowana. Dlatego relacje z drugim człowiekiem wydają się jej zagrożeniem. Stąd dystans emocjonalny;
  • postawa aspołeczna. Chory jest niezdolny do nawiązywania bliskich kontaktów, źle czuje się w towarzystwie. W związku z tym nie ma przyjaciół i znajomych;
  • brak wrażliwości. Osoby z osobowością schizoidalną mogą być odbierane jako niewrażliwe, jednak w rzeczywistości cechują się ponadprzeciętną wrażliwością, którą ukrywają;
  • słabe zainteresowanie doświadczeniami seksualnymi;
  • ignorancja norm obowiązujących w społeczeństwie;
  • głoszenie poglądów odmiennych od poglądów większości ludzi;
  • obojętność na pochwały i krytykę;
  • anhedonia – brak lub utrata zdolności odczuwania przyjemności;

Warto wiedzieć, że zaburzenia osobowości często występują razem z innymi chorobami psychicznymi.

Schizoidalne zaburzenie osobowości - leczenie

W przypadku schizoidalnych zaburzeń osobowości stosuje się terapię - najpierw indywidualną, a dopiero potem grupową. Metody psychoterapii dobiera lekarz prowadzący chorego. Leki przeciwpsychotropowe maja charakter pomocniczy i są pododawane w przypadku, gdy wystąpi depresja lub stany lękowe.

Czy artykuł był przydatny?
Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.

NOWY NUMER

W numerze 12/2019 "Zdrowia" wszystko o fizjoterapii, operacja "przez dziurkę", leczenie raka trzustki, kim jest asystent zdrowienia, zielone biuro, antyrakowe menu, idealna koloryzacja. Miesięcznik "Zdrowie" to pakiet rzetelnej wiedzy i sprawdzonych porad!

Dowiedz się więcej
Miesięcznik Zdrowie 12/2019

Materiał partnerski

KOMENTARZE
Yoo
|

Nie bój się, nie masz tego. Osoby schizoidalne na pewno nie są analfabetami. ;)

Janusz
|

rzadko mamy do czynienia z czystym typem osobowości, jeden jest wiądący, ale może łączyć się z innymi. Do tego może też być tak, że seks taka osoba nie traktuje jako element bliskości tylko zaspokojenia swoich fizycznych potrzeb. Oczywiście nie mówię że tak jest w twoim przypadku, ale są różne ewentualności.

Ona
|

Autorka ma rację radzę zasięgnąć po psychologię kliniczną np.Helena Sęk DSM opisuje to zaburzenie dosyć lakonicznie. Radzie uzupełnić wiedzę autorce ale poniższego komentarza pewnie nie odróżnia aspołecznego zachowania od antyspołecznego. Ps.żal

bzd
|

"leki przeciwpsychotropowe" - brawo! :D

Tina
|

moj partner przejawia wiele z pozwyzszych objawow osobowosci schizoidalnej , z wyjatkiem słabego zainteresowania doświadczeniami seksualnymi; wrecz przeciwnie przejawia duze zinteresowanie; czy to ma sens?

irena58t@wp,pl
|

Mój syn ma 35 lat i choruje na ta chorobę schizotypowezabużeniaosobowosci leczę go już ponad 10lat jest związany tylko ze mną i ze mną jedzi po lekarzach psychiatry jestem już zmęczona tym wszystkim mam 58lat nie wiem co mam zrobic bo ma wybuchy agresji złosci i nie nawisci proszę o jakos pomomoc co mam robic

Skeptic
|

"głoszenie poglądów odmiennych od poglądów większości ludzi"

Padłem! :D

N4
|

DSM-IV nic nie wspomina o "ponadprzeciętnej wrażliwości", ani "pragnieniu bliskości emocjonalnej". Może jednak autorka wyczytała te rewelacje "między wierszami", a ja jestem głąbem, co czytać "między wierszami" nie umie. Żal.

O
|

Zaburzenia osobowości dotykają coraz szerszego grona osób. Aby funkcjonować w zadowalający nas sposób, bardzo pomocna jest psychoterapia.

M
|

Mi lekarka podejżewa schizoidalne zabużenia wtym że ja lubie ludzi kocham i uważam że z natury dobzi są tylko zbyt dużo czasu pochłaniają mnie pasie isztuka