- Eksperci z Cleveland Clinic ostrzegają, że nawyk sikania na zapas prowadzi do zmniejszenia funkcjonalnej pojemności pęcherza
- Regularne opróżnianie niepełnego pęcherza to prosta droga do rozwoju pęcherza nadreaktywnego i uciążliwego częstomoczu
- Analiza specjalistów z UCSF Health potwierdza, że skuteczny trening pęcherza pozwala na nowo nauczyć się rzadziej chodzić do toalety
Sikanie na zapas. Jak ten nawyk zmniejsza pojemność twojego pęcherza?
Wychodzisz z domu i na wszelki wypadek odwiedzasz toaletę, chociaż wcale nie czujesz potrzeby? Ten z pozoru niewinny nawyk, zwany przez specjalistów „oddawaniem moczu na zapas”, zaburza naturalną komunikację między pęcherzem a mózgiem. Dzieje się tak, ponieważ pęcherz nigdy nie osiąga stanu napełnienia, w którym powinien wysłać sygnał alarmowy o konieczności jego opróżnienia.
Jak podają eksperci z Cleveland Clinic, regularne opróżnianie niepełnego pęcherza uczy go reagować na coraz mniejsze ilości moczu. W efekcie jego funkcjonalna pojemność, która u zdrowej osoby wynosi od 400 do 500 ml, może drastycznie zmaleć. Wtedy twój organizm zaczyna domagać się wizyty w toalecie znacznie częściej, niż jest to realnie potrzebne.
Częstomocz i parcie na pęcherz. Kiedy to objawy pęcherza nadreaktywnego?
Konsekwencją regularnego biegania do toalety „na wszelki wypadek” może być rozwój pęcherza nadreaktywnego. To uciążliwe schorzenie objawia się częstomoczem, czyli potrzebą oddawania moczu ponad osiem razy dziennie, a także nagłymi i silnymi parciami oraz epizodami nietrzymania moczu. Niestety, okazuje się, że opisywany nawyk jest jednym z głównych winowajców tych problemów z pęcherzem.
Dzieje się tak, ponieważ mięsień pęcherzowy, zwany detrusorem, do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje regularnego rozciągania i kurczenia. Gdy pęcherz nigdy nie jest w pełni napełniony, mięsień ten słabnie, co paradoksalnie nasila objawy i prowadzi do dalszych kłopotów. Osłabiony w ten sposób pęcherz po prostu traci swoją siłę i sprawność.
Czy sikanie na zapas zawsze szkodzi? Te 3 sytuacje to wyjątki od reguły
Chociaż nawykowe oddawanie moczu „na zapas” jest na ogół szkodliwe, istnieją sytuacje, w których takie działanie jest w pełni uzasadnione. Specjaliści wskazują na trzy główne wyjątki: tuż przed snem, co zapewnia spokojniejszą noc; po stosunku seksualnym, co jest ważnym elementem dbania o zdrowie układu moczowego; oraz przed długą podróżą bez pewnego dostępu do toalety. W tych konkretnych przypadkach korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem rozregulowania pracy pęcherza.
Trening pęcherza. Jak krok po kroku nauczyć się rzadziej chodzić do toalety?
Jest też nutka optymizmu: skutki tego podstępnego nawyku można odwrócić. Receptą jest tak zwany trening pęcherza. Jak wskazują specjaliści z UCSF Health, metoda ta polega na świadomym i stopniowym wydłużaniu przerw między wizytami w toalecie, najpierw o 5, potem o 10 i 15 minut. Celem jest powrót do zdrowego rytmu, czyli opróżniania pęcherza co 3-4 godziny, łącznie od 4 do 7 razy na dobę. Cały proces, który pozwala na nowo wzmocnić pęcherz, trwa zazwyczaj od 6 do 12 tygodni.
Polecany artykuł:
Trening pęcherza. Najczęstsze błędy, które osłabiają jego skuteczność
Podczas treningu pęcherza kluczowe jest unikanie kilku powszechnych błędów, które mogą zniweczyć cały wysiłek. Po pierwsze, nie warto ograniczać picia płynów. Jak ostrzegają eksperci z Cleveland Clinic, zagęszczony mocz może jeszcze bardziej podrażniać pęcherz i nasilać nieprzyjemne parcie na pęcherz. Po drugie, dobrym pomysłem jest unikanie forsownego wypierania moczu, gdyż osłabia to mięśnie dna miednicy i może prowadzić do poważniejszych problemów, jak wypadanie narządów. Co ciekawe, analizy specjalistów z UCSF Health pokazują, że skuteczność treningu wzrasta nawet do 87%, jeśli połączymy go z ograniczeniem kofeiny i alkoholu oraz regularnymi ćwiczeniami mięśni Kegla.
