- Badanie audiometryczne pozwala wyznaczyć próg słyszenia dla dźwięków o częstotliwościach od 500 do 8000 Hz
- Przez co najmniej 24 godziny przed wizytą w gabinecie należy bezwzględnie unikać głośnego hałasu
- Test obejmuje badanie przewodnictwa powietrznego w słuchawkach oraz przewodnictwa kostnego za pomocą wibratora
- Według danych UCSF EARS Program prawidłowy słuch mieści się w granicach od -10 do 25 decybeli
Audiometria tonalna: na czym polega badanie słuchu?
Audiometria tonalna to jedno z podstawowych badań słuchu. Pozwala wyznaczyć próg słyszenia, czyli najcichszy dźwięk, jaki jeszcze rejestrujesz. Dzięki temu specjalista ocenia, jak słyszysz w różnych zakresach częstotliwości, od niskich tonów po wysokie.
Jak opisuje PubMed Central, w audiometrii tonalnej zwykle sprawdza się częstotliwości od 500 do 8000 Hz. Dzięki temu można ocenić reakcję słuchu w zakresie najważniejszym dla codziennego odbioru dźwięków. Wynik zapisuje się na wykresie, czyli na audiogramie.
Jak przygotować się do audiometrii tonalnej?
Żeby wynik audiometrii był wiarygodny, przez co najmniej 24 godziny przed badaniem unikaj głośnego hałasu. Chodzi o sytuacje, w których musisz podnosić głos albo krzyczeć, żeby porozumieć się z kimś stojącym w odległości około 1 metra. Jeśli w ostatniej dobie byłeś na głośnym koncercie albo pracowałeś przy hałaśliwych maszynach, powiedz o tym osobie wykonującej badanie.
Tuż przed testem możesz zostać poproszony o zdjęcie rzeczy, które utrudniają założenie słuchawek albo mogą wpływać na dźwięk. British Society of Audiology wymienia m.in.:
- aparatów słuchowych
- okularów
- kolczyków
- opasek na głowę lub czapek
- dużych spinek do włosów
Ważne jest też, aby przewody słuchowe były czyste i bez nadmiaru woskowiny. Przed testem specjalista wykona otoskopię, czyli zajrzy do ucha otoskopem. Jeśli przewód słuchowy jest zatkany woskowiną, badanie może zostać przełożone do czasu oczyszczenia ucha.
Jak wygląda audiometria tonalna krok po kroku?
Audiometrię wykonuje się w wyciszonej kabinie albo w pomieszczeniu odizolowanym od dźwięków z zewnątrz. Audiolog wyjaśni, jak reagować na dźwięki słyszane w słuchawkach. Zgłaszasz każdy sygnał, także bardzo cichy. Najczęściej reaguje się naciśnięciem przycisku, podniesieniem ręki albo odpowiedzią „tak”. ASHA opisuje, że badanie zwykle zaczyna się od ucha, które według pacjenta słyszy lepiej, a na początku podaje się ton 1000 Hz. Potem audiolog sprawdza kolejne częstotliwości, najpierw wyższe, a później niższe.
Specjalista stopniowo zwiększa i zmniejsza głośność, aż wyznaczy poziom, przy którym reagujesz na dźwięk w połowie prób. Każde ucho bada się osobno, dlatego w trakcie testu warto siedzieć spokojnie i nie rozmawiać. Jeśli odczuwasz dyskomfort albo badanie się przedłuża, możesz poprosić o krótką przerwę.
Przewodnictwo powietrzne i kostne w audiometrii. Co sprawdza każdy test?
Podczas wizyty wykonuje się zwykle dwa pomiary: w słuchawkach i z użyciem wibratora kostnego. Badanie w słuchawkach ocenia przewodnictwo powietrzne, czyli drogę dźwięku przez ucho zewnętrzne i środkowe. To podstawowa część audiometrii tonalnej. Drugi pomiar dotyczy przewodnictwa kostnego. Specjalista przykłada wibrator kostny za uchem albo na czole, a drgania omijają ucho zewnętrzne i środkowe. Porównanie obu wyników pomaga określić, czy problem dotyczy mechanicznego przewodzenia dźwięku, czy ucha wewnętrznego.
Jak czytać audiogram? Interpretacja wyników audiometrii tonalnej
Wynik audiometrii zapisuje się jako audiogram, czyli wykres z progami słyszenia dla różnych częstotliwości. Oś pionowa pokazuje głośność w decybelach (dB), a oś pozioma częstotliwość dźwięku. Według materiałów UCSF EARS Program wyróżnia się następujące zakresy:
- norma: od -10 do 25 dB
- lekki ubytek: od 26 do 40 dB
- umiarkowany ubytek: od 41 do 55 dB
- ciężki ubytek: od 71 do 90 dB
- głęboki ubytek: powyżej 91 dB
Uwaga: w tym zestawieniu brakuje zakresu 56 do 70 dB, dlatego interpretację warto zawsze odnieść do audiogramu i opisu w wyniku.
Gdy wyniki przewodnictwa powietrznego i kostnego są podobne, ale poza normą, może to sugerować niedosłuch odbiorczy związany z uchem wewnętrznym. Jeśli przewodnictwo kostne wypada w normie, a powietrzne gorzej, częściej wskazuje to na niedosłuch przewodzeniowy, czyli trudność w mechanicznym przekazywaniu dźwięku. Ostateczną interpretację audiogramu specjalista opiera na całym wykresie i kontekście badania.
Audiometria tonalna na NFZ. Jak wygląda ścieżka krok po kroku?
Jeśli zauważasz pogorszenie słuchu, na przykład trudności ze zrozumieniem mowy w hałasie, pierwszym krokiem jest wizyta u lekarza POZ. Lekarz przeprowadzi wywiad, obejrzy ucho i w razie potrzeby wystawi skierowanie do poradni specjalistycznej. Ze skierowaniem zapisujesz się do laryngologa lub audiologa na diagnostykę, w tym na audiometrię tonalną.
Małopolski Oddział Wojewódzki NFZ informuje, że w ramach ubezpieczenia przysługuje diagnostyka, w tym audiometria tonalna i inne badania specjalistyczne. Listę placówek z umową z NFZ znajdziesz w Katalogu Świadczeniodawców na stronie Funduszu. Wczesne wykrycie ubytku słuchu ułatwia dobranie dalszego postępowania, na przykład leczenia albo aparatu słuchowego.
7
Źródła:
