Badanie opublikowane w „Journal of Affective Disorders” pokazuje, że regularne marsze z kijkami prowadzone pod nadzorem mogą być skutecznym wsparciem leczenia depresji – nawet w jej umiarkowanej i ciężkiej postaci. Co istotne, pierwsze wyraźne efekty pojawiały się już w połowie programu.
Nordic walking zmniejsza objawy depresji już po 5 tygodniach
Najnowsze badanie opublikowane w „Journal of Affective Disorders" przynosi jednoznaczne wnioski: dziesięciotygodniowy, nadzorowany program nordic walking istotnie zmniejsza objawy depresji u dorosłych. Co ważniejsze, pierwsze wyraźne efekty pojawiają się już w połowie programu – po pięciu tygodniach regularnych marszów.
Do końca interwencji remisję – czyli spadek nasilenia objawów poniżej progu depresji klinicznej – osiągnęło od 35 do 53,6% uczestników z grupy ćwiczącej. To wynik, który trudno zbagatelizować, biorąc pod uwagę, jak poważną chorobą jest depresja.
Czym jest nordic walking i dlaczego działa skuteczniej niż zwykły spacer
Nordic walking to nie zwykły spacer z kijkami. Ta technika ruchu, wywodząca się z Finlandii, gdzie początkowo służyła jako letnia metoda treningu narciarzy biegowych, angażuje nawet 90% mięśni ciała. Specjalnie zaprojektowane kijki wymuszają aktywną pracę ramion, barków i tułowia, zamieniając prosty marsz w trening aerobowy angażujący cały organizm. Stąd jej rosnąca popularność wśród osób, które nigdy nie stały na nartach.
Jak przebiegało badanie nad wpływem nordic walking na depresję
Do eksperymentu zakwalifikowano 64 dorosłych cierpiących na depresję o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim, którzy wcześniej nie ćwiczyli regularnie. Uczestników przydzielono losowo do dwóch grup: 48 osób trafiło do grupy nordic walking, a 16 – do grupy kontrolnej, która nie podejmowała aktywności fizycznej.
Przez 10 tygodni osoby z grupy ćwiczącej brały udział w dwóch sesjach tygodniowo, każda trwająca godzinę, pod okiem przeszkolonego instruktora. Monitory tętna pozwalały utrzymać umiarkowaną intensywność wysiłku. Nasilenie depresji mierzono trzykrotnie – przed startem, po pięciu tygodniach i po zakończeniu programu – przy użyciu Inwentarza Depresji Becka (BDI-II), jednego z najbardziej rozpoznawalnych narzędzi klinicznych w psychiatrii.
Osoby z ciężką depresją reagowały najszybciej
Jednym z najbardziej zaskakujących odkryć jest dynamika poprawy w zależności od wyjściowego nasilenia choroby. Stan osób z ciężką depresją poprawiał się szybciej i silniej w ciągu pierwszych pięciu tygodni niż osób z depresją umiarkowaną. Wynik grupy nordic walking był we wszystkich punktach pomiarowych znacznie lepszy niż wynik grupy kontrolnej, która nie ćwiczyła.
Co istotne, żaden z uczestników nie doznał urazów ani problemów zdrowotnych w trakcie trwania programu – nordic walking okazał się bezpieczną formą aktywności nawet dla osób w poważnym kryzysie psychicznym.
Depresja – skala problemu i aktualne wytyczne
Depresja jest najczęstszą poważną chorobą psychiczną na świecie, dotykającą około 5,7% dorosłych w skali globalnej. We Francji – skąd pochodzi część autorów omawianego badania – około 21% osób doświadczy epizodu dużej depresji w ciągu swojego życia. Choroba ta dalece wykracza poza obniżenie nastroju: pozbawia przyjemności z codziennych aktywności, zaburza pamięć i trawienie, utrudnia wykonywanie najprostszych obowiązków, a w najcięższej postaci może prowadzić do myśli i zachowań samobójczych.
Badania od lat potwierdzają, że aktywność fizyczna – w tym energiczny spacer, jogging, jazda na rowerze czy joga – wspomaga leczenie depresji, przy czym ćwiczenia aerobowe wykazują nieznaczną przewagę nad innymi formami ruchu. Dotychczasowe wytyczne kliniczne zazwyczaj zakładały jednak, że pacjenci muszą wytrwać w programie przez kilka miesięcy, zanim poczują realną różnicę. Nowe dane z badania nordic walking każą tę ocenę zrewidować.
Dlaczego eksperci chcą włączyć nordic walking do terapii depresji?
Autorzy badania podkreślają, że wyniki wzmacniają argumenty za włączeniem aktywności fizycznej do standardowego leczenia depresji – jako metody prostej, niedrogiej i szeroko dostępnej. Wskazują też na praktyczny wymiar tych ustaleń dla decydentów: dane mogą posłużyć jako argument za finansowaniem grupowych programów ćwiczeń w ramach opieki nad zdrowiem psychicznym – nie tylko jako działania prozdrowotnego, ale pełnoprawnego elementu terapii.
Źródło: https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0165032726004696?via%3Dihub
