Osoby z cukrzycą typu 2, które nie potrzebują insuliny, zwykle kontrolują poziom cukru za pomocą glukometru i okresowych badań laboratoryjnych. Sensor daje znacznie więcej informacji. Niewielkie urządzenie noszone na skórze przez całą dobę mierzy stężenie glukozy w płynie śródtkankowym, pozwalając śledzić jego zmiany bez konieczności każdorazowego nakłuwania palca.
Dotychczas korzyści ze stosowania takich systemów były najlepiej udokumentowane u pacjentów leczonych insuliną. Teraz naukowcy sprawdzili ich skuteczność u osób, które jej nie przyjmują. Wyniki badania CONNECT opublikowano 14 października 2026 roku w „The New England Journal of Medicine”.
Sensor glukozy przy cukrzycy typu 2 bez insuliny. Co wykazało badanie?
W badaniu uczestniczyły 283 osoby z cukrzycą typu 2 w wieku od 21 do 84 lat. Wszystkie były leczone bez insuliny. Badanie przeprowadzono w 22 placówkach podstawowej opieki zdrowotnej w Stanach Zjednoczonych.
Uczestników losowo podzielono na dwie grupy. Pierwsza, licząca 145 osób, korzystała z systemu CGM. Pozostałych 138 pacjentów objęto standardową opieką. Po 26 tygodniach porównano wyniki leczenia, zwracając szczególną uwagę na hemoglobinę glikowaną (HbA1c), która odzwierciedla średni poziom glukozy we krwi z ostatnich dwóch do trzech miesięcy.
W grupie korzystającej z sensorów średnia wartość HbA1c spadła z 8,8 do 7,2 proc. U osób objętych standardową opieką również nastąpiła poprawa, ale mniejsza – z 8,7 do 8,0 proc. Po uwzględnieniu różnic między uczestnikami przewaga grupy używającej sensorów wyniosła 0,9 punktu procentowego.
Badacze sprawdzili również, przez jaką część doby stężenie glukozy utrzymywało się w zakresie 70–180 mg/dl. Osoby korzystające z CGM spędzały w tym przedziale średnio o 21 punktów procentowych więcej czasu niż pacjenci otrzymujący standardową opiekę. Odpowiada to około pięciu dodatkowym godzinom dziennie z poziomem cukru w zalecanym zakresie.
Użytkownicy sensorów spędzali także mniej czasu z niebezpiecznie niskimi wartościami glukozy. W żadnej z grup nie odnotowano ciężkich epizodów hipoglikemii, czyli spadku poziomu cukru wymagającego pomocy drugiej osoby.
Ciągły pomiar glukozy bez insuliny. Kto odniósł największe korzyści?
Poprawę kontroli glikemii obserwowano niezależnie od wieku, płci, pochodzenia etnicznego, wskaźnika masy ciała, dochodów, wykształcenia czy rodzaju stosowanych leków przeciwcukrzycowych. Pod koniec badania 97 proc. uczestników przydzielonych do grupy korzystającej z sensorów nadal ich używało, większość codziennie.
„Jednolitość korzyści obserwowanych w różnych grupach pacjentów i przy różnych schematach leczenia przemawia za rozważeniem zastosowania ciągłego monitorowania glukozy znacznie wcześniej w leczeniu cukrzycy typu 2, zanim konieczne stanie się podawanie insuliny” – powiedział kierujący badaniem dr Roy Beck.
Sensor sam w sobie nie obniża poziomu cukru. Pozwala natomiast obserwować zmiany glukozy w ciągu dnia, także po posiłkach i podczas aktywności fizycznej. Pacjent otrzymuje informacje o tym, jak jego organizm reaguje w różnych sytuacjach, a lekarz może wykorzystać te dane przy ocenie leczenia.
Refundacja sensorów glukozy w Polsce. Czy przysługuje osobom z cukrzycą typu 2 bez insuliny?
W Polsce wybrane sensory monitorujące poziom glukozy są refundowane przez NFZ. Dorośli z cukrzycą typu 2, którzy nie stosują insuliny, zasadniczo nie mają prawa do refundacji sensorów wyłącznie na podstawie rozpoznania tej choroby. Nie wystarczy również podwyższony poziom hemoglobiny glikowanej ani stosowanie leków doustnych, takich jak metformina, czy preparatów z grupy GLP-1.
20
- reuters.com
- www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2608571
