Łysienie androgenowe – co ma na nie wpływ i jak z nim postępować?

2022-06-03 15:11 Materiał sponsorowany

Łysienie androgenowe, choć nazywane jest łysieniem typu męskiego, dotyczy również kobiet. Jak każda utrata włosów, wpływa znacząco na obniżenie jakości życia i bywa przyczyną kompleksów. Na szczęście można mu przeciwdziałać. Sprawdź, w jaki sposób.

Loxon - łysienie androgenowe, materiały prasowe
Autor: materiały prasowe

Czym jest łysienie androgenowe?

Łysienie androgenowe jest najczęstszą przyczyną utraty włosów zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Zdecydowanie przeważa jednak u mężczyzn, gdyż - obok czynników genetycznych - męskie hormony płciowe odgrywają kluczową rolę w tym schorzeniu. Testosteron, przekształcany do dihydrotestosteronu jest głównym powodem miniaturyzacji mieszków włosowych. Testosteron jest  wytwarzany u mężczyzn przez komórki Leydiga znajdujące się w jądrach, natomiast u kobiet produkowany jest przez jajniki. Oczywiście u kobiet testosteron produkowany jest na niższą skalę, dlatego częstotliwość  łysienia jest u nich mniejsza niż u mężczyzn. 

Łysienie androgenowe polega na stopniowym kurczeniu się mieszków włosowych, a przez to powstawaniu cieńszych i krótszych włosów, a także ich zaniku. Powodem takiego stanu rzeczy jest wspomniane przetwarzanie testosteronu do dihydrotestosteronu przy udziale enzymu o nazwie 5α-reduktaza. U osób, u których receptory na skórze głowy są bardziej wrażliwe na działanie tego hormonu, dochodzi do obkurczania mieszków włosowych. Ta nadwrażliwość wynika zarówno z genetyki, jak również ze zwiększonej ilości produkowanego testosteronu lub łatwiejszego przetwarzania go do dihydrotestosteronu. Ogromną rolę odgrywa tu wspomniany enzym 5α-reduktaza, albowiem, jak pokazują badania, u mężczyzn z wrodzonym niedoborem tego enzymu nie dochodzi do łysienia androgenowego1.

Łysienie androgenowe kobiet i mężczyzn – czym się różni?

Pierwsze objawy łysienia androgenowego mężczyzn zwykle obserwuje się między 20. a 30. rokiem życia w postaci utraty włosów okolicy czołowo-skroniowej.  Zmiany te stopniowo się nasilają, dołącza też do nich łysienie szczytu głowy.

O ile panowie tracą najpierw włosy na czole, o tyle kobiety zachowują pasmo włosów w tym właśnie obszarze, a łysieją w części centralnej. Łysienie androgenowe kobiet może przebiegać podobnie jak u panów: czyli przerzedzać się na szczycie głowy i w kątach czołowych, a później przenosić się na obszar ciemieniowy i skroniowy lub też przebiegać według typu kobiecego. W tym drugim wariancie dochodzi do stopniowej utraty włosów w centralnej części głowy, na czole, a później też w części ciemieniowej i potylicznej.

Stopień zaawansowania łysienia jest określany u mężczyzn według 7-stopniowej skali Hamiltona-Norwooda:

  • Stopień 1 – fryzura  bez oznak łysienia, nie widać pogłębionych zakoli.
  • Stopień 2 – można dostrzec delikatnie tworzące się zakola oraz łagodne cofnięcie przedniej linii włosów.
  • Stopień 3 – zakola się pogłębiają, a lekko cofnięta przednia linia widoczna w stopniu 2 posuwa się w głąb czaszki. Można orzec, że w stadium 3 widoczna jest już początkowa łysina.
  • Stopień 4 – dostrzegalny jest pas, który oddziela przód włosów od wierzchołka, widoczne jest też przerzedzenie włosów w części ciemieniowej oraz dokładnie zarysowuje się cofnięta linię włosów. 
  • Stopień 5 – pasma włosów oddzielające do tej pory część ciemieniową od czołowej stają się coraz cieńsze.
  • Stopień 6 – obszar łysienia w części ciemieniowej i czołowej oraz innych obszarach łączą się w jedno.
  • Stopień 7 – włosy znajdują się jedynie na części potylicznej, w innych miejscach – nie ma ich wcale, a jeśli są – to raczej bardzo rzadkie.

U kobiet, do określenia stopnia zaawansowania łysienia androgenowego, stosuje się 3-stopniową skalę Ludwiga:

  • Stopień 1 – u kobiety można dostrzec utratę włosów w centralnej części głowy, które oddziela od czoła pasmo owłosienia o szerokości 2-3 cm.
  • Stopień 2 – obszar pozbawiony owłosienia w centralnej części głowy pogłębia się.
  • Stopień 3 – dochodzi do prawie całkowitej utraty owłosienia w części centralnej, przy czym pasmo włosów oddzielających czoło i wyłysiały obszar pozostaje zachowane (w niewielkim stopniu).

Symptomy, które mogą wskazywać na łysienie androgenowe

Jeśli zauważasz u siebie zwiększoną utratę włosów, znajdujesz ich coraz więcej na grzebieniu, kanapie, czy w umywalce, przyjrzyj się, czy wiąże się to z przerzedzeniem twojej fryzury.  Kolejnym istotnym etapem samoobserwacji - głównie u mężczyzn -  jest zauważenie, czy nie pojawiają się zakola. Początkowo może to być nieznaczna utrata włosów, ale warto być czujnym. Im szybciej wyłapiesz początek łysienia, tym szybciej możesz zareagować. Najbardziej czujni powinni być panowie, u których w rodzinie występuje genetyczna skłonność do łysienia typu męskiego, a ich ojcowie, czy dziadkowie od dawna mają zakola, czy postępującą łysinę.

Z kolei wśród kobiet czynnikami zwiększającymi ryzyko łysienia androgenowego są: zespół policystycznych jajników (PCOS), problemy z hirsutyzmem lub nadmiarem androgenów.

Ważnym sygnałem jest też czas znacznej utraty włosów. Jeśli jest to okres przewlekły i trwa kilka miesięcy, nie należy zwlekać z wizytą u lekarza. Najlepiej udać się wtedy do trychologa – specjalisty od włosów. Dzięki badaniom trychologicznym można bowiem ocenić kondycję włosów oraz przyjrzeć się, czy przypadkiem nie występuje miniaturyzacja mieszków włosowych.

Sposoby leczenia łysienia androgenowego

U mężczyzn łysienie androgenowe jest sprawą bardziej fizjologiczną i leczenie zwykle polega na zastosowaniu odpowiednich preparatów miejscowych, które zahamują proces miniaturyzacji mieszków włosowych. Z kolei łysienie androgenowe kobiet w większości przypadków wiąże się z zaburzeniami hormonalnymi, dlatego warto udać się do endokrynologa, czy ginekologa, który zleci badania hormonów i ustali, czy to one są przyczyną nadmiernej utraty włosów. Jeśli stoją one u podstawy zaburzeń, konieczna będzie terapia hormonalna.

Elementem leczenia miejscowego jest zastosowanie specjalistycznych preparatów,  np. Loxon 2% lub Loxon Max (produkty lecznicze dostępne bez recepty). Wchodząca w ich skład substancja czynna - minoksydyl - jest jedyną substancją leczniczą z zarejestrowanym wskazaniem w leczeniu łysienia androgenowego u mężczyzn i u kobiet2. Pobudza namnażanie komórek mieszków w fazie wzrostu oraz hamuje i odwraca miniaturyzację mieszków włosowych. Loxon 2% i Loxon Max mają za zadanie hamowanie wypadania włosów i - przy regularnemu stosowaniu - odrost nowych3.

Różnią się jednak stężeniem substancji czynnej (Loxon Max zawiera najwyższą dostępną dawkę substancji czynnej – minoksydylu4). Produkt Loxon 2% oraz Loxon Max zaleca się stosować 2 razy na dobę, rano i wieczorem. Lek należy stosować zgodnie z ulotką dla pacjenta lub według zaleceń lekarza lub farmaceuty.

Zarówno u kobiet, jak i mężczyzn, niezbędna jest także odpowiednio dobrana pielęgnacja skóry głowy. Jeśli nadmiar produkowanego łoju będzie zatykał ujścia mieszków włosowych (przez co nie dotrze tam wystarczająca ilość substancji odżywczych, czy tlenu) wówczas próba regeneracji włosów może nie dać spektakularnych rezultatów. Podstawowym krokiem w uzupełnieniu kuracji przeciw wypadaniu włosów powinno być zatem użycie specjalistycznego szamponu, np. szampon wzmacniający Loxon Pro), który nie tylko ureguluje wydzielanie sebum, dzięki zawartości soli cynkowych, ale również wzmocni samą strukturę włosa, dzięki znajdującym się w nim peptydom. Tym, co wyróżnia szampon Loxon Pro - dedykowany jako dodatkowa pielęgnacja osobom z problemem łysienia androgenowego - to zawartość Baicapilu, który zakotwicza mieszki włosowe w skórze głowy, przez co nie są one tak bardzo podatne na wypadanie. Kosmetyk wzmacnia włosy i pobudza je do wzrostu.

LOX/MK/2022/216