Zofenil Plus

1 tabl. powl. zawiera 30 mg zofenoprylu wapniowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu; lek zawiera laktozę.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Zofenil Plus 28 szt., tabl. powl.

Hydrochlorothiazide,

Zofenopril calcium

25.93 zł 2019-04-05

Działanie

Preparat hipotensyjny - połączenie inhibitora ACE (zofenopryl) z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd). Obie substancje mają uzupełniające sposoby działania i wywierają addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe. Zofenopryl jest inhibitorem enzymu katalizującego przemianę angiotensyny I do wazopresyjnej angiotensyny II, jak również rozpad bradykininy. Zahamowanie ACE prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II, a tym samym zmniejszenia zwężenia naczyń i wydzielania aldosteronu. Zmniejszenie wydzielania aldosteronu może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi, przy jednoczesnej utracie sodu i wody. W wyniku zmniejszenia stężenia angiotensyny II dochodzi do przerwania ujemnego sprzężenia zwrotnego z reniną i do zwiększenia aktywności reninowej osocza. Mechanizm działania zofenoprylu obniżający ciśnienie tętnicze to w głównej mierze efekt zahamowania czynności układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym, który wpływa na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych krętych dalszych. Zwiększa wydalanie sodu i chlorków w moczu w przybliżeniu w podobnych ilościach. Zwiększonemu wydalaniu sodu z moczem może towarzyszyć utrata potasu i wodorowęglanów. Prawdopodobnie poprzez blokadę układu RAA jednoczesne podawanie zofenoprylu zapobiega utracie potasu powodowanej przez tiazydowe leki moczopędne. Zofenopryl po podaniu doustnym wchłania się szybko i całkowicie, po czym niemal w całości ulega konwersji do zofenoprylatu (postaci aktywnej), który osiąga Cmax po 1,5 h od doustnego podania preparatu. Zidentyfikowano 8 metabolitów zofenoprylu, głównym jest zofenoprylat (22%), który ulega następnie dalszym przemianom na różnych szlakach metabolicznych. T0,5 zofenoprylatu wynosi 5,5 h. Jest wydalany z moczem (69%) i kałem (26%). Po podaniu doustnym hydrochlorotiazyd wchłania się dobrze (biodostępność 65-75%) i osiąga Cmax w czasie 1-5 h. W 92 % wiąże się z białkami osocza. T0,5 wynosi 5,6-14,8 h. Hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie przez nerki.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Przed rozpoczęciem podawania leku złożonego zalecane jest indywidualne dostosowanie dawki poszczególnych substancji czynnych (tj. zofenoprylu i hydrochlorotiazydu). Jeżeli jest to uzasadnione klinicznie, można rozważyć bezpośrednią zmianę leczenia z monoterapii na leczenie lekiem złożonym. Pacjenci bez niedoborów płynów lub sodu: zazwyczaj skuteczna dawka to 1 tabl. na dobę. Pacjenci z podejrzeniem niedoborów płynów lub sodu - nie zaleca się stosowania leku. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) z prawidłowym CCr nie ma konieczności dostosowania dawkowania; w przypadku pacjentów w podeszłym wieku, u których stwierdzono CCr mniejszy niż 45 ml/min nie zaleca się stosowania leku. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat - nie zaleca się jego stosowania. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i łagodną niewydolnością nerek (CCr >45 ml/min) lek można stosować tak jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek (CCr Sposób podania. Lek powinien być stosowany raz na dobę, z posiłkiem lub bez. W celu ułatwienia połknięcia, tabletkę można podzielić na dwie połowy i połknąć jedną po drugiej, w wyznaczonym czasie podawania.

Wskazania

Leczenie łagodnego i umiarkowanego samoistnego nadciśnienia tętniczego. Lek złożony jest wskazany do stosowania przez pacjentów, u których nie można odpowiednio kontrolować ciśnienia krwi tylko przy użyciu zofenoprylu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na zofenopryl, inne inhibitory ACE, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidów lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy związany z leczeniem inhibitorami ACE w wywiadzie. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny 2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, gdyż nie reagują oni na podawanie leków przeciwnadciśnieniowych działających na drodze hamowania układu renina-angiotensyna. Nie zaleca się stosowania w zawale serca u pacjentów poddawanych hemodializom. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek (CCr 3), należy przerwać przyjmowanie zofenoprylu i innych jednocześnie stosowanych leków. U pacjentów z cukrzycą należy ściśle monitorować stężenie glukozy we krwi - inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych, także tiazydowe leki moczopędne mogą zaburzać tolerancję glukozy. Tiazydy mogą przyspieszyć ujawnienie cukrzycy u pacjentów z cukrzycą utajoną; mogą powodować uczynnienie lub zaostrzenie układowego tocznia rumieniowatego; mogą powodować hiperurykemię i wywołać napad dny u podatnych pacjentów. Ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych może być związane zwiększenie stężenia cholesterolu i trójglicerydów. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwanie podawania leku; jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym, zaleca się ochronę ciała przed światłem słonecznym lub sztucznym promieniowaniem UV. Ze względu na związane się ze stosowaniem hydrochlorotiazydu ryzyko wystąpienia nowotworu skóry, który nie jest czerniakiem, należy zalecić pacjentom regularną kontrolę skóry pod kątem nowych zmian skórnych, jak również zmian już istniejących oraz zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skórnych. Podejrzane zmiany skórne należy badać, potencjalnie z uwzględnieniem badań histologicznych materiału pobranego podczas biopsji. Należy doradzić pacjentom, by ograniczyli ekspozycję na światło słoneczne i promienie UV oraz stosowali odpowiednią ochronę przed światłem słonecznym i promieniami UV, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia nowotworu skóry. Należy ponownie dokładnie rozważyć zasadność stosowania hydrochlorotiazydu u pacjentów z rakiem skóry w wywiadzie. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą chorobą wątroby tiazydowe leki moczopędne należy stosować ostrożnie, gdyż niewielkie zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobową. Stosowanie inhibitorów ACE rzadko wiąże się z występowaniem zespołu, który rozpoczyna się od żółtaczki cholestatycznej i postępuje do piorunującej martwicy wątroby a (czasami) do zgonu. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub znacznego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie zofenoprylu i zastosować odpowiednie leczenie. Inhibitory ACE mogą być mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej, niż u pacjentów innych ras. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Przebyty obrzęk naczynioruchowy o innej etiologii (niezwiązany z przyjmowaniem inhibitorów ACE) potencjalnie zwiększa ryzyko wystąpienia tej reakcji po zastosowaniu leków z tej grupy. W razie wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani, leczenie należy natychmiast przerwać, a pacjenta pozostawić pod obserwacją (z wdrożeniem odpowiedniego leczenia, w razie potrzeby), aż do całkowitego ustąpienia objawów. Obrzęk naczynioruchowy jelit powinien być uwzględniany w diagnostyce różnicowej bólów brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. Pacjenci przyjmujący jednocześnie leczenie inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) mogą być narażeni w większym stopniu na ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych i języka, z lub bez wystąpienia problemów z oddychaniem). Reakcje rzekomoanafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i poddawanych jednocześnie dializie z zastosowaniem błon wysokoprzepływowych, np. AN 69 (należy zastosować inny rodzaj błon lub lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy), podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu (zalecane jest stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych z innej grupy) lub u pacjentów poddawanych terapii odczulającej jadem owadów błonkoskrzydłych (należy czasowo odstawić inhibitor ACE przed odczulaniem). W razie wystąpienia kaszlu, należy rozważyć etiologię jatrogenną. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: zawroty głowy, ból głowy, kaszel. Niezbyt często: zakażenia, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipokaliemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, bezsenność, senność, omdlenia, wzmożone napięcie, bezsenność, dusznica bolesna, migotanie przedsionków, zawał serca, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie, nadciśnienie, duszność, nudności, niestrawność, zapalenie żołądka, zapalenie dziąseł, suchość w jamie ustnej, ból brzucha, obrzęk naczynioruchowy, łuszczyca, trądzik, suchość skóry, świąd, pokrzywka, ból pleców, wielomocz, osłabienie, choroba grypopodobna, obrzęk obwodowy, zaburzenia erekcji, zwiększenie stężenia kreatyniny, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątrobowych. Podczas stosowania leku złożonego mogą wystąpić poniższe działania niepożądane charakterystyczne dla poszczególnych substancji czynnych stosowanych w monoterapii. Zofenopryl. Często: zawroty głowy, ból głowy, kaszel, nudności, wymioty, zmęczenie. Niezbyt często: wysypka, kurcze mięśni, osłabienie. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy. Następujące działania niepożądane zostały zaobserwowane w związku z leczeniem inhibitorami ACE: agranulocytoza, pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem G-6-PD, parestezje, zaburzenia smaku, zaburzenia równowagi, ciężka hipotonia, wystąpienie lub nasilenie niewydolności nerek (także przypadki ostrej niewydolności nerek), zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (zwłaszcza w przypadku współistnienia niewydolności nerek, ciężkiej niewydolności serca i nadciśnienia naczyniowo-nerkowego), zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu, liczby płytek krwi i leukocytów, zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny we krwi, obrzęk naczynioruchowy obejmujący twarz i tkanki jamy ustnej oraz gardła (w pojedynczych przypadkach notowano zgony na skutek niedrożności dróg oddechowych); rzadko: depresja, zmiana nastroju, zaburzenia snu, stan splątania, niewyraźne widzenie, szumy uszne, nagłe zaczerwienienie, duszności, zapalenie zatok, nieżyt nosa, zapalenie języka, zapalenie oskrzeli, skurcz oskrzeli, ból brzucha, biegunka, zaparcia, suchość w ustach, reakcje alergiczne i objawy nadwrażliwości (w tym: świąd, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wykwity łuszczycopodobne, łysienie; objawom tym mogą towarzyszyć: gorączka, ból mięśni, ból stawów, eozynofilia i (lub) zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych), nadmierna potliwość, ból mięśni, zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia erekcji; bardzo rzadko: hipoglikemia, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, obrzęki obwodowe, ból w klatce piersiowej; pojedyncze przypadki: tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego (w połączeniu z niedociśnieniem), zapalenie trzustki, niedrożność jelit, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby; częstość nieznana: nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego. Hydrochlorotiazyd: leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, reakcje anafilaktyczne, jadłowstręt, odwodnienie, dna, cukrzyca, zasadowica metaboliczna, hiperurykemia, zaburzenia elektrolitowe (w tym hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipochloremia, hiperkalcemia), hiperglikemia, hiperamylazemia, apatia, stany splątania, depresja, nerwowość, niepokój, zaburzenia snu, drgawki, zaburzenia świadomości, śpiączka, ból głowy, zawroty głowy, parestezje, porażenie, widzenie na żółto, nieostre widzenie, krótkowzroczność (nasilenie), zmniejszone wydzielanie łez, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zaburzenia rytmu serca, kołatanie, hipotonia ortostatyczna, zakrzepica, zatorowość, wstrząs, zapalenie płuc, śródmiąższowe choroby płuc, obrzęk płuc, suchość w ustach, nudności, wymioty, dyskomfort w okolicy żołądka, biegunka, zaparcia, ból brzucha, niedrożność porażenna, wzdęcia, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie pęcherzyka żółciowego, świąd, plamica, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, skórny toczeń rumieniowaty, martwicze zapalenie naczyń, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, kurcze mięśni, ból mięśni, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, glukozuria, zaburzenia wzwodu, astenia, gorączka, uczucie zmęczenia, nasilone pragnienie, zmiany w elektrokardiogramie, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, zwiększenie stężenia trójglicerydów we krwi. Badania farmako-epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko rozwoju nowotworu skóry, który nie jest czerniakiem (rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy) przy stosowaniu zwiększonych skumulowanych dawek hydrochlorotiazydu.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane. Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Zofenopryl stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku, gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Stosowanie hydrochlorotiazydu w II i III trymestrze może zaburzać płodowo-łożyskowy przepływ krwi oraz może powodować u płodu i noworodka objawy, takie jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość. Nie zaleca się stosowania leku złożonego podczas karmienia piersią, zwłaszcza podczas karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Tiazydowe leki moczopędne w dużych dawkach powodują intensywną diurezę, mogą hamować wydzielanie mleka. Jeśli lek złożony jest stosowany podczas karmienia piersią, dawka powinna być możliwie najmniejsza.

Uwagi

Podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia senności, zawrotów głowy i uczucia zmęczenia. Hydrochlorotiazyd obecny w preparacie złożonym może powodować dodatnie wyniki testów antydopingowych. Przed wykonaniem badań oceniających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydowych leków moczopędnych. Tiazydy mogą zmniejszać stężenie PBI (jod związany z białkami) w surowicy, bez objawów zaburzeń czynności tarczycy.

Interakcje

Zofenopryl. Nie zaleca się jednoczesnego podawania zofenoprylu i leków moczopędnych oszczędzających potas i suplementów potasu. Inhibitory ACE zmniejszają utratę potasu związaną z działaniem leków moczopędnych. Leki moczopędne oszczędzające potas takie jak spironolakton, triamteren czy amiloryd, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas mogą być przyczyną znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Jeżeli jednoczesne stosowanie tych leków jest wskazane ze względu na występowanie hipokaliemii, leki te należy stosować ostrożnie i regularnie monitorować stężenie potasu w surowicy oraz wykonywać EKG. Nie zaleca się jednoczesnego podawania zofenoprylu i inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Podwójna blokada układu RAA w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii. Pacjenci przyjmujący jednocześnie leczenie inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) mogą być narażeni w większym stopniu na ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Pacjenci przyjmujący jednocześnie kotrimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol) mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych (diuretyki tiazydowe lub pętlowe) może prowadzić do zmniejszenia objętości płynów wewnątrzustrojowych i powodować ryzyko niedociśnienia podczas rozpoczynania leczenia zofenoprylem. Działanie hipotensyjne można zmniejszyć przez odstawienie leku moczopędnego, zwiększenie objętości płynów lub spożycia soli lub przez rozpoczęcie leczenia od małej dawki zofenoprylu. Inhibitory ACE mogą nasilać obniżenie ciśnienia krwi związane z działaniem niektórych leków stosowanych do znieczulenia. Ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym, stosowaniu zofenoprylu ze środkami narkotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, barbituranami. Przy jednoczesnym stosowaniu zofenoprylu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (β-adrenolityki, α-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego) może wystąpić nasilenie działania hipotensyjnego. Należy zachować ostrożność podczas stosowania z nitrogliceryną i innymi azotanami lub lekami rozszerzającymi naczynia. Cymetydyna może zwiększać ryzyko działania hipotensyjnego. Jednoczesne podawanie cyklosporyny z inhibitorami ACE powoduje zwiększenie ryzyka wystąpienia niewydolności nerek. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i allopurynolu, prokainamidu, ogólnoustrojowych kortykosteroidów, leków cytostatycznych i immunosupresyjnych wzrasta ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości i leukopenii. U pacjentów z cukrzycą inhibitory ACE rzadko mogą nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we krwi insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych jak sulfonylomocznik. W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwcukrzycowych podczas jednoczesnego leczenia inhibitorami ACE. Hemodializa z wykorzystaniem wysokoprzepływowych błon dializacyjnych - podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych. Sympatykomimetyki mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE; pacjenci powinni być ściśle monitorowani, aby potwierdzić, że pożądany efekt został osiągnięty. Leki zobojętniające treść żołądkową zmniejszają biodostępność inhibitorów ACE. Pokarm może spowalniać, ale nie zmienia stopnia wchłaniania zofenoprylu. Reakcje przypominające objawy takie jak po podaniu azotanów (objawy rozszerzenia naczyń, w tym zaczerwienienie twarzy, nudności, zawroty głowy i niedociśnienie, które może być bardzo ciężkie) zostały odnotowane częściej u pacjentów po podaniu leków zawierających sole złota (np. aurotiojabłczan sodu) we wstrzyknięciach oraz inhibitorów ACE. Brak danych klinicznych dotyczących bezpośrednich interakcji zofenoprylu z innymi lekami metabolizowanymi przy współudziale enzymów CYP. Natomiast wyniki przeprowadzonych badań metabolicznych in vitro wykazały brak istotnych interakcji zofenoprylu z lekami metabolizowanymi z udziałem enzymów CYP. Hydrochlorotiazyd. W obecności żywic jonowymiennych (cholestyramina i kolestypol) wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone. Pojedyncze dawki cholestyraminy lub żywic kolestypolowych wiążą hydrochlorotiazyd i zmniejszają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego nawet do 85% i 43%, odpowiednio. Sulfonamidowe leki moczopędne należy przyjmować co najmniej 1 h przed lub 4-6 h po zażyciu tych leków. Glikokortykosteroidy, kortykotropina (ACTH), amfoterycyna B (podawana pozajelitowo), karbenoksolon, leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę - podczas jednoczesnego podawania z hydrochlorotiazydem mogą wystąpić nasilone zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia. Podczas jednoczesnego podawania soli wapnia z tiazydowymi lekami moczopędnymi może wystąpić zwiększone stężenie wapnia w surowicy z powodu zmniejszonego wydalania wapnia. Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana tiazydowymi lekami moczopędnymi sprzyja powstawaniu arytmii serca, wywołanej glikozydami naparstnicy. Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i leków mogących powodować częstoskurcz typu torsades de pointes, np. niektórych leków przeciwarytmicznych, niektórych leków przeciwpsychotycznych i innych leków, o których wiadomo, że wywołują częstoskurcz typu torsades de pointes. Możliwe osłabienie odpowiedzi na aminy presyjne, ale niewystarczające do wykluczenia ich stosowania z hydrochlorotiazydem. Podczas stosowania z hydrochlorotiazydem działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) może być nasilone. Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych spowodowanych przez amantadynę. Może okazać się konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego z moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększyć stężenie kwasu moczowego w surowicy. Może okazać się konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol. Skojarzenie zofenoprylu i hydrochlorotiazydu. Poza interakcjami związanymi z poszczególnymi substancjami czynnymi, należy zwrócić uwagę na poniższe interakcje. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania preparatu z litem - jednoczesne stosowanie z tiazydowymi lekami moczopędnymi może zwiększać ryzyko wystąpienia działań toksycznych litu i nasilać już zwiększone przez inhibitory ACE ryzyko działań toksycznych litu. Jeżeli zastosowanie takiego skojarzenia jest konieczne, należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy. Stosowanie NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥3 g na dobę) może zmniejszać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE oraz tiazydowych leków moczopędnych należy zachować ostrożność. Dodatkowo, opisano, że NLPZ i inhibitory ACE wywierają addytywne działanie powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy i mogą prowadzić do pogorszenia czynności nerek. Takie skutki są zazwyczaj odwracalne i występują zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Rzadko może wystąpić ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, takich jak pacjenci w podeszłym wieku lub osoby odwodnione. Alkohol nasila działanie hipotensyjne inhibitorów ACE i hydrochlorotiazydu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i tiazydowych leków moczopędnych z trimetoprimem zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkalcemii.

Cena

Zofenil Plus, cena 100% 25.93 zł

Preparat zawiera substancję: Hydrochlorothiazide, Zofenopril calcium

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."