Yervoy

1 ml koncentratu zawiera 5 mg ipilimumabu; lek zawiera sód - 0,1 mmol (2,30 mg)/ml.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Yervoy 1 fiolka 40 ml, konc. do sporz. roztw. do inf.

Ipilimumab

2019-04-05

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, przeciwciało monoklonalne. Ipilimumab jest substancją wzmacniającą aktywność limfocytów T, która specyficznie blokuje hamujący sygnał CTLA-4, co powoduje aktywację limfocytów T, proliferację i zwiększenie nacieku limfocytów T w guzach, prowadząc do śmierci komórek nowotworu. Mechanizm działania ipilimumabu jest pośredni, poprzez wzmacnianie odpowiedzi immunologicznej, której mediatorem są limfocyty T. Po wielokrotnym podaniu ipilimumabu co 3 tyg. klirens nie zmienia się w czasie i występuje minimalna kumulacja systemowa przy współczynniku kumulacji równym 1,5 lub mniejszym. Stan stacjonarny ipilimumabu zostaje osiągnięty po podaniu 3. dawki. Średni końcowy T0,5 wynosi 15,4 dni. Klirens ipilimumabu wzrasta wraz ze wzrostem masy ciała oraz wraz ze zwiększeniem początkowej wartości aktywności LDH; jednakże nie jest konieczne dostosowanie dawki do zwiększonej aktywności LDH lub masy ciała, jeśli lek podaje się w dawce wyrażonej w mg/kg mc.

Dawkowanie

Dożylnie, we wlewie. Monoterapia. Dorośli: 3 mg/kg mc. w ciągu 90 min co 3 tyg. Ogółem podaje się 4 dawki. Pacjentom należy podać cały kurs indukcji (4 dawki), jeśli tolerują leczenie, niezależnie od pojawiania się nowych zmian lub powiększenia zmian już istniejących. Ocenę odpowiedzi ze strony guza należy przeprowadzić dopiero po zakończeniu terapii indukcyjnej. Ipilimumab w skojarzeniu z niwolumabem. Zalecana dawka wynosi 3 mg/kg mc. w ciągu 90 min ipilimumabu w skojarzeniu z niwolumabem w dawce 1 mg/kg mc. w ciągu 30 min podawanymi dożylnie co 3 tygodnie w przypadku pierwszych 4 dawek. Następnie, w drugiej fazie leczenia, stosuje się monoterapię niwolumabem podawanym dożylnie w dawce 240 mg co 2 tygodnie w ciągu 30 min albo w dawce 480 mg co 4 tygodnie w ciągu 60 min,. W fazie monoterapii, pierwszą dawkę niwolumabu należy podać: 3 tyg po ostatniej dawce niwolumabu stosowanego w skojarzeniu z ipilimumabem, jeśli podaje się dawkę 240 mg co 2 tyg; lub 6 tyg po ostatniej dawce niwolumabu stosowanego w skojarzeniu z ipilimumabem, jeśli podaje się dawkę 480 mg co 4 tyg. Leczenie ipilimumabu w skojarzeniu z niwolumabem należy kontynuować tak długo, dopóki obserwuje się korzyści kliniczne lub dopóki leczenie jest tolerowane przez pacjenta. Obserwowano atypowe odpowiedzi (tj. początkowe, przemijające zwiększenie wielkości guza lub niewielkie, nowe zmiany w ciągu pierwszych kilku miesięcy, po których następowało zmniejszenie się guza). Zaleca się, aby kontynuować leczenie ipilimumabem w skojarzeniu z niwolumabem u pacjentów w stabilnym stanie klinicznym, u których wystąpią początkowe objawy progresji choroby, do czasu potwierdzenia takiej progresji. Przed rozpoczęciem podawania oraz przed podaniem każdej dawki ipilimumabu należy wykonywać badania czynności wątroby (LFTs) i tarczycy. Ponadto, podczas leczenia ipilimumabu należy oceniać podmiotowe i przedmiotowe objawy działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego, w tym występowanie biegunki lub zapalenia jelita grubego. Leczenie działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego może wymagać wstrzymania dawki lub zaprzestania leczenia ipilimumabem i włączenia ogólnego podawania dużych dawek kortykosteroidów. W niektórych przypadkach można rozważyć podanie innego leku immunosupresyjnego. Nie zaleca się zwiększania ani zmniejszania dawki ipilimumabu. W zależności od indywidualnego bezpieczeństwa i tolerancji może być konieczne opóźnienie podania leku lub przerwanie leczenia. Całkowite zaprzestanie podawania ipilimumabu w monoterapii: biegunka lub zapalenie jelit stopnia 3. lub 4.; zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT lub stężenia bilirubiny całkowitej stopnia 3. lub 4.; wysypka stopnia 4. lub świąd stopnia 3.; neuropatia ruchowa lub czuciowa stopnia 3. lub 4.; inne układy narządowe (np. zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, nieinfekcyjne zapalenie mięśnia sercowego) - ≥ reakcje pochodzenia immunologicznego stopnia 3. (pacjenci z ciężką, tj. stopnia 3. lub 4. endokrynopatią kontrolowaną hormonalnym leczeniem zastępczym mogą być dalej leczeni), ≥ zaburzenia oczne pochodzenia immunologicznego nieodpowiadające na miejscowe leczenie immunosupresyjne, stopnia 2. Wstrzymanie podawania ipilimumabu w monoterapii: biegunka lub zapalenie jelita grubego o umiarkowanym nasileniu, które albo nie poddają się kontroli terapeutycznej lub są przewlekłe (5-7 dni) lub nawracają; zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT, lub stężenia bilirubiny całkowitej stopnia 2.; umiarkowana lub ciężka (stopnia 3.) wysypka skórna lub dotyczący całego ciała/nasilony świąd (stopnia 2.), niezależnie od jego etiologii; ciężkie działania niepożądane dotyczące gruczołów dokrewnych, np. zapalenie przysadki mózgowej lub zapalenie tarczycy, które nie są odpowiednio kontrolowane za pomocą hormonalnego leczenia zastępczego lub leczenia immunosupresyjnego w dużych dawkach; umiarkowana (stopnia 2.) niejasna diagnostycznie neuropatia ruchowa, osłabienie mięśniowe lub neuropatia czuciowa (trwająca dłużej niż 4 dni); inne działania niepożądane o umiarkowanym nasileniu. W przypadku wystąpienia ww. działań niepożądanych należy: 1. wstrzymać dawkę do czasu zmniejszenia się nasilenia działania niepożądanego do stopnia 1. lub 0. (lub powrotu do stanu wyjściowego); 2. jeśli toksyczność ustąpiła, należy powrócić do dawkowania (do chwili podania wszystkich 4 dawek lub do 16 tyg. po pierwszej dawce, cokolwiek nastąpi wcześniej); jeśli toksyczność nie ustąpiła, należy wstrzymać dawki aż do ustąpienia działania toksycznego, a następnie powrócić do dawkowania (do chwili podania wszystkich 4 dawek lub do 16 tyg. po pierwszej dawce, cokolwiek nastąpi wcześniej); 4. odstawić ipilimumab, jeśli nasilenie działania toksycznego nie zmniejszy się do stopnia 1. lub 0. (lub powrotu do stanu wyjściowego). Zalecane modyfikacje leczenia ipilimumabem w skojarzeniu z niwolumabem lub w drugiej fazie leczenia (niwolumab w fazie monoterapii) po zastosowaniu leczenia skojarzonego. Działania niepożądane pochodzenia immunologicznego. Zapalenie płuc stopnia 2. należy wstrzymać stosowanie dawki (dawek) do czasu ustąpienia objawów, poprawy zmian radiologicznych i zakończenia doraźnego podawania kortykosteroidów. Biegunka lub zapalenie jelita grubego stopnia 2. należy wstrzymać stosowanie dawki (dawek) do czasu ustąpienia objawów i zakończenia doraźnego podawania kortykosteroidów, o ile było to konieczne. Zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginowej (AspAT), aminotransferazy alaninowej (AlAT), lub stężenia bilirubiny całkowitej stopnia 2. należy wstrzymać stosowanie dawki (dawek) do czasu kiedy wyniki powrócą do wartości początkowych i zakończenia doraźnego podawania kortykosteroidów, o ile było to konieczne. Zwiększenie stężenia kreatyniny stopnia 2. lub 3. należy wstrzymać stosowanie dawki (dawek) do czasu kiedy stężenie kreatyniny powróci do wartości początkowych i zakończenia doraźnego podawania kortykosteroidów. Objawowa niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, zapalenie przysadki stopnia 2. lub 3., niewydolność kory nadnerczy stopnia 2, cukrzyca stopnia 3. należy wstrzymać podawanie dawki (dawek) do czasu ustąpienia objawów i zakończenia doraźnego podawania kortykosteroidów (jeżeli było to konieczne z powodu objawów ostrego stanu zapalnego). Należy kontynuować leczenie wraz z hormonalną terapią zastępczą, do czasu kiedy nie występują objawy. Wysypka stopnia 3. należy wstrzymać podawanie dawki (dawek) do czasu ustąpienia objawów i zakończenia doraźnego podawania kortykosteroidów. Inne działania niepożądane pochodzenia immunologicznego stopień 3. (pierwsze wystąpienie) należy wstrzymać podawanie dawki (dawek). Należy trwale odstwić leczenie w przypadku wystąpienia działań niepożdanych pochodzenia immunologicznego takich jak: zapalenie płuc stopnia 3. lub 4., biegunka lub zapalenie jelit stopnia 3. lub 4., zwiększenie aktywności AspAT, AlAT lub stężenia bilirubiny całkowitej stopnia 3. lub 4., zwiększenie stężenia kreatyniny stopnia 4., niedoczynność tarczycy stopnia 4., nadczynność tarczycy stopnia 4., zapalenie przysadki stopnia 4., niewydolność kory nadnerczy stopnia 3. lub 4., cukrzyca stopnia 4., wysypka stopnia 4., Zespół Stevens-Johnsona (SJS) lub toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zapalenie mięśnia sercowego stopnia 3., inne działania niepożądane pochodzenia immunologicznego stopień 4. lub nawracające stopnia 3.; stopnia 2. lub 3., które utrzymują się pomimo modyfikacji leczenia; braku możliwości zredukowania dawki kortykosteroidu do 10 mg prednizonu na dobę lub równoważnej dawki innego leku. Ipilimumab w skojarzeniu z niwolumabem należy trwale odstawić w przypadku: działań niepożądanych stopnia 4. lub nawracających stopnia 3.; utrzymujących się działań niepożądanych stopnia 2. lub 3. pomimo modyfikacji leczenia. W czasie podawania ipilimumabu w skojarzeniu z niwolumabem, w przypadku wstrzymania podawania jednego leku, należy również wstrzymać podawanie drugiego leku. Jeżeli podawanie zostanie wznowione po okresie wstrzymania, można wznowić albo podawanie skojarzone albo podawanie niwolumabu w monoterapii biorąc pod uwagę indywidualną ocenę pacjenta. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku. Z wyników populacyjnych badań farmakokinetycznych wynika, że nie jest konieczne specjalne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek ani u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Ipilimumabu nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat, nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności ipilimumabu u dzieci w wieku Sposób podania: zalecany czas trwania wlewu wynosi 90 min. Lek można podawać dożylnie bez rozcieńczania lub po rozcieńczeniu do stężenia od 1-4 mg/ml 0,9% roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań lub 5% roztworem glukozy do wstrzykiwań. Nie podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym lub w bolusie. W czasie podawania w skojarzeniu z niwolumabem, niwolumab należy podawać jako pierwszy, a ipilimumabu należy podawać po nim tego samego dnia. Do każdego wlewu należy stosować osobne worki infuzyjne i filtry.

Wskazania

Leczenie zaawansowanego czerniaka (nieoperacyjnego lub z przerzutami) u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat. Ipilimumab w skojarzeniu z niwolumabem jest wskazany do leczenia zaawansowanego czerniaka (nieoperacyjnego lub przerzutowego) u dorosłych. W porównaniu do niwolumabu w monoterapii dłuższy czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) i przeżycia całkowitego (OS) dla niwolumabu w skojarzeniu z ipilimumabem został stwierdzony tylko u pacjentów z małą ekspresją PD-L1 na komórkach guza.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ipilimumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Działania niepożądane pochodzenia immunologicznego występowały częściej w przypadku podawania niwolumabu w skojarzeniu z ipilimumabem niż niwolumabu w monoterapii. W przypadku leczenia skojarzonego zgłaszano także zdarzenia niepożądane dotyczące serca oraz zatorowość płucną. Należy przerwać podawanie ipilimumabu w skojarzeniu z niwolumabem w przypadku zagrażających życiu lub nawracających ciężkich działań niepożądanych dotyczących serca i płuc. Należy stale monitorować pacjentów (co najmniej przez 5 miesięcy od podania ostatniej dawki), ponieważ działania niepożądane związane ze stosowaniem ipilimumabu w skojarzeniu z niwolumabem mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia lub po jego zakończeniu. Leczenie ipilimumabem jest związane z występowaniem zapalnych działań niepożądanych, spowodowanych zwiększoną lub nadmierną aktywnością układu immunologicznego (działania niepożądane pochodzenia immunologicznego), które mogą być ciężkie lub zagrażające życiu, mogą dotyczyć przewodu pokarmowego, wątroby, skóry, narządów dokrewnych lub innych narządów. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego konieczne może być czasowe wstrzymanie lub całkowite zaprzestanie podawania ipilimumabu oraz zastosowanie leczenia wspomagającego, w tym leczenia kortykosteroidami w dużych dawkach podawanymi dożylnie, z podaniem lub bez podania innych leków immunosupresyjnych. U pacjentów stosujących ipilimumab należy monitorować przedmiotowe i podmiotowe objawy, które mogą wskazywać na wystąpienie zapalenia jelita grubego pochodzenia immunologicznego lub perforacji przewodu pokarmowego (biegunka, zwiększona częstość wypróżnień, ból brzucha lub obecność krwi w kale, z lub bez gorączki). Biegunkę lub zapalenie jelita grubego, które wystąpiły po podaniu ipilimumabu należy jak najszybciej zdiagnozować, aby wykluczyć etiologię zakaźną lub inną. W leczeniu lżejszych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego stosowano loperamid, uzupełnienie płynów i kortykosteroidy doustnie. W leczeniu ciężkich objawów - duże dawki kortykosteroidów podawane dożylnie (metylprednizolonem 2 mg/kg mc. na dobę). Pacjentów należy badać, czy nie doszło do perforacji przewodu pokarmowego lub zapalenia otrzewnej. Doświadczenie z badań klinicznych, dotyczących postępowania w opornej na steroidy biegunce i zapaleniu jelita grubego jest ograniczone - stosowano infliksymab w dawce 5 mg/kg mc. Przed podaniem każdej dawki ipilimumabu należy oznaczać aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny we krwi, gdyż zmiany wyników badań laboratoryjnych mogą wskazywać na wystąpienie zapalenia wątroby pochodzenia immunologicznego. W celu wykluczenia innych przyczyn uszkodzenia wątroby, w tym wskutek infekcji, progresji nowotworu lub działania jednocześnie stosowanych leków, a także w celu monitorowania objawów, aż do ich ustąpienia należy oznaczać aktywność AspAT, AlAT i stężenie bilirubiny całkowitej. Biopsje wątroby wykonane u pacjentów z hepatotoksycznością pochodzenia immunologicznego wykazały cechy ostrego stanu zapalnego (neutrofile, limfocyty i makrofagi). W leczeniu ciężkiej hepatotoksyczności stosowano duże dawki kortykosteroidów podawane dożylnie oraz mykofenolan mofetylu. Należy kontrolować stan skóry, z uwagi na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego. Leczenie wysypki i świądu, indukowanych przez ipilimumab, zależy od ich nasilenia. W leczeniu lżejszych działań niepożądanych ze strony skóry stosowano leki przeciwhistamionowe i kortykosteroidy doustnie. W leczeniu ciężkich objawów - duże dawki kortykosteroidów podawane dożylnie. Z uwagi na ryzyko wystąpienia działań neurologicznych pochodzenia immunologicznego, należy przeanalizować przypadki niemożliwej do wyjaśnienia neuropatii ruchowej, osłabienia mięśniowego lub neuropatii czuciowej trwającej > 4 dni oraz wykluczyć przyczyny niezapalne, takie jak progresja choroby, infekcje, zespoły metaboliczne oraz działania jednocześnie stosowanych leków. Należy zwrócić uwagę na postępujące objawy neuropatii ruchowej i zastosować odpowiednie leczenie. Pacjentów należy leczyć zgodnie z wytycznymi dotyczącymi postępowania z neuropatią czuciową oraz natychmiast rozpocząć dożylne podanie kortykosteroidów. Przed rozpoczęciem podawania oraz przed podaniem każdej dawki ipilimumabu należy wykonywać badania czynności tarczycy. Endokrynopatia pochodzenia immunologicznego wywołana przez ipilimumab może objawiać się niedoczynnością podwzgórza, przysadki mózgowej, niewydolnością nadnerczy oraz niedoczynnością tarczycy, a pacjenci mogą prezentować objawy niespecyficzne, które mogą przypominać inne stany patologiczne, np. przerzuty do mózgu lub inne choroby. Najczęstszym obrazem klinicznym są bóle głowy i zmęczenie, mogą wystąpić także zaburzenia pola widzenia, zmiany zachowania, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmniejszenie ciśnienia. Należy wykluczyć przełom nadnerczowy jako przyczynę objawów występujących u pacjenta. Doświadczenie kliniczne dotyczące endokrynopatii związanej ze stosowaniem ipilimumabu jest ograniczone. W przypadku wystąpienia objawów przełomu nadnerczowego, np. ciężkiego odwodnienia, niedociśnienia lub wstrząsu zaleca się jak najszybsze dożylne podanie kortykosteroidów oraz należy ocenić czy pacjent nie ma sepsy lub zakażenia. Jeżeli obecne są objawy niewydolności nadnerczy, ale pacjent nie jest w przełomie nadnerczowym, należy rozważyć wykonanie dalszych badań, w tym laboratoryjnych i obrazowych. Ocena badań laboratoryjnych określających czynność narządów dokrewnych może być wykonana zanim rozpocznie się leczenie kortykosteroidami. W przypadku nieprawidłowych wyników badań obrazowych przysadki mózgowej lub badań laboratoryjnych określających czynność narządów dokrewnych, zaleca się krótkotrwałe leczenie kortykosteroidami w dużej dawce (np. deksametazon w dawce 4 mg co 6 h), w celu leczenia stanu zapalnego danego narządu. Należy także włączyć odpowiednie hormonalne leczenie zastępcze, które może być długoterminowe. W przypadku zapalenia błony naczyniowej oka, zapalenia tęczówki lub zapalenia nadtwardówki, związanych z leczeniem ipilimumabem, należy rozważyć miejscowe podanie kortykosteroidów w postaci kropli do oczu. Pacjentów z czerniakiem gałki ocznej, pierwotnym czerniakiem ośrodkowego układu nerwowego i czynnymi przerzutami do mózgu nie włączano do głównego badania klinicznego ipilimumabu. W badaniach klinicznych nie badano pacjentów, którzy w wywiadzie podawali choroby autoimmunologiczne (inne niż bielactwo i odpowiednio kontrolowane niedobory endokrynologiczne, takie jak hypotyroidyzm), w tym wymagające ogólnego leczenia immunosupresyjnego z powodu wcześniej rozpoznanej aktywnej choroby autoimmunologicznej lub jako leczenia podtrzymującego po przeszczepieniu narządu. Ipilimumab może wpływać na leczenie immunosupresyjne, powodując zaostrzenie choroby podstawowej lub zwiększając ryzyko odrzucania przeszczepu. Stosowania ipilimumabu należy unikać u pacjentów z ciężką chorobą autoimmunologiczną, w której dalsza aktywacja układu immunologicznego mogłaby stanowić zagrożenie życia. U innych pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi w wywiadzie, ipilimumab należy stosować z zachowaniem ostrożności, po dokładnym rozważeniu prawdopodobnego, indywidualnego stosunku ryzyka do korzyści. W przypadku ciężkiej reakcji na wlew, infuzję ipilimumabu należy przerwać i wdrożyć odpowiednie leczenie. Pacjenci z łagodnymi i umiarkowanymi reakcjami na wlew mogą otrzymywać ipilimumab pod starannym nadzorem. Można rozważyć podanie leków przeciwgorączkowych i przeciwhistaminowych jako premedykacji. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ipilimumabu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. U pacjentów z aktywnością aminotransferaz ≥ 5 x GGN lub stężeniem bilirubiny > 3 x GGN przed rozpoczęciem leczenia, ipilimumab należy podawać z zachowaniem ostrożności. Jednoczesne podawanie ipilimumabu i wemurafenibu nie jest zalecane, ze względu na ryzyko zwiększenia aktywności aminotransferaz (AlAT lub AspAT > 5 x GGN - górna granica normy) i bilirubiny (stężenie bilirubiny całkowitej > 3 x GGN). Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci ≥12 lat. Nie należy stosować ipilimumabu u dzieci w wieku <12 lat. Zawartość sodu w preparacie: 0,1 mmol (2,30 mg) sodu/ml należy uwzględnić w przypadku leczenia pacjentów będących na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Niepożądane działanie

Ipilimumab w monoterapii w dawce 3 mg/kg mc. Bardzo często: zmniejszenie apetytu, biegunka, wymioty, nudności, wysypka, świąd, zmęczenie, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, gorączka. Często: ból w obrębie guza, niedokrwistość, limfopenia, niedoczynność przysadki mózgowej, niedoczynność tarczycy, odwodnienie, hipokaliemia, stan splątania, obwodowa neuropatia czuciowa, zawroty głowy, ból głowy, senność, niewyraźne widzenie, ból oka, zmniejszenie ciśnienia, uderzenie gorąca, duszność, kaszel, krwawienie z układu pokarmowego, zapalenie jelit (w tym zgon), zaparcie, refluks żołądkowo-przełykowy, ból brzucha, zapalenie błon śluzowych, nieprawidłowa czynność wątroby, zapalenie skóry, rumień, bielactwo, pokrzywka, wyprysk, łysienie, nocne poty, suchość skóry, ból stawów, ból mięśni, bóle mięśniowo-szkieletowe, kurcze mięśniowe, dreszcze, astenia, obrzęki, ból, objawy grypopodobne, zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: posocznica (w tym zgon), wstrząs septyczny (w tym zgon), zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego, zespół paranowotworowy, niedokrwistość hemolityczna (w tym zgon), małopłytkowość, eozynofilia, neutropenia, nadwrażliwość, niewydolność nadnerczy, wtórna niewydolność nadnerczy, nadczynność tarczycy, hipogonadyzm, hiponatremia, zasadowica, hipofosfatemia, zespół rozpadu guza, hipokalcemia, zmiany stanu umysłowego, depresja, zmniejszenie libido, zespół Guillain-Barre (w tym zgon), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (aseptyczne), autoimmunologiczna neuropatia ośrodkowa (zapalenie mózgu), omdlenie, neuropatia nerwów czaszkowych, obrzęk mózgu, neuropatia obwodowa, ataksja, drżenie, mioklonie, dyzartria, zapalenie błony naczyniowej oka, krwawienie do ciała szklistego, zapalenie tęczówki, obrzęk oka, zapalenie powiek, zmniejszenie ostrości widzenia, uczucie obecności ciała obcego w oczach, zapalenie spojówek, arytmia, migotanie przedsionków, zapalenie naczyń, angiopatia (w tym zgon), niedokrwienie obwodowe, hipotonia ortostatyczna, niewydolność oddechowa, zespół ostrej niewydolności oddechowej - ARDS (w tym zgon), nacieki w płucach, obrzęk płuc, zapalenie płuc, alergiczny nieżyt nosa, perforacja przewodu pokarmowego (w tym zgon), perforacja jelita grubego (w tym zgon), perforacja jelit (w tym zgon), zapalenie otrzewnej (w tym zgon), zapalenie żołądka i jelit, zapalenie uchyłków, zapalenie trzustki, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, wrzód żołądka, wrzód jelita grubego, zapalenie przełyku, niedrożność, niewydolność wątroby (w tym zgon), zapalenie wątroby, powiększenie wątroby, żółtaczka, toksyczna nekroliza naskórka (w tym zgon), leukoklastyczne zapalenie naczyń, łuszczenie skóry, zmiany koloru włosów, polimialgia reumatyczna, zapalenie mięśni, zapalenie stawów, osłabienie mięśni, niewydolność nerek (w tym zgon), kłębuszkowe zapalenie nerek, autoimmunologiczne zapalenie nerek, kwasica kanalikowa, krwiomocz, brak miesiączki, niewydolność wielonarządowa (w tym zgon), zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, reakcja związana z podaniem wlewu, zwiększona aktywność gamma-glutamylotransferazy, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia TSH, zmniejszenie stężenia kortyzolu we krwi, zmniejszenie stężenia kortykotropiny we krwi, zwiększenie aktywności lipazy, zwiększenie aktywności amylazy we krwi, dodatni wynik oznaczenia przeciwciał przeciwjądrowych, zmniejszenie stężenia testosteronu we krwi. Rzadko: autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, zapalenie tarczycy, miastenia, zespół Vogta-Koyanagi-Harady, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie odbytu, rumień wielopostaciowy, łuszczyca, polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), zapalenie wielomięśniowe, białkomocz, zmniejszenie stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) we krwid, zmniejszenie stężenia tyroksynyd, nieprawidłowe stężenie prolaktyny we krwi. Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna. Częstość nieznana: histiocytoza hemofagocytarna. Dodatkowe działania niepożądane po innych dawkach (zarówno 3 mg/kg mc.). Z częstością 4%: objawy grypopodobne, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi. Z częstością Ipilimumab w dawce 3 mg/kg mc. w skojarzeniu z niwolumabem w dawce 1 mg/kg. Bardzo często: niedoczynność tarczycy, zmniejszenie apetytu, ból głowy, duszność, zapalenie jelita grubego (przypadki śmirtelne), biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, wysypka, świąd, ból stawów, uczucie zmęczenia, gorączka, zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, zwiększenie aktywności lipazy, zwiększenie aktywności amylazy, zwiększenie stężenia kreatyniny, hiperglikemia, hipoglikemia, limfocytopenia, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość, hipokalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia. Często: zapalenie płuc, zakażenia górnych dróg oddechowych, eozynofilia, reakcja związana z wlewem dożylnym, nadwrażliwość, niewydolność nadnerczy, niedoczynność przysadki, zapalenie przysadki, nadczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, odwodnienie, zapalenie wątroby, neuropatia obwodowa, zawroty głowy, zapalenie błony naczyniowej oka, niewyraźne widzenie, częstoskurcz, nadciśnienie, zapalenie płuc (przypadki śmiertelne), zatorowość płucna (przypadki śmiertelne), kaszel, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zaparcie, suchość w ustach, bielactwo, sucha skóra, rumień, łysienie, pokrzywka, bóle mięśniowo-szkieletowe, niewydolność nerek w tym ostre uszkodzenie nerek (przypadki śmiertelne), obrzęk (w tym obrzęk obwodowy), ból, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipernatremia, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: zapalenie oskrzeli, sarkoidoza, kwasica ketonowa, cukrzyca, zespół Guillain Barré, polineuropatia, zapalenie nerwów, porażenie nerwu strzałkowego, neuropatia pochodzenia autoimmunologicznego (w tym niedowład nerwu twarzowego i nerwu odwodzącego), zapalenie mózgu, arytmia w tym arytmia komorowa (przypadki śmiertelne), migotanie przedsionków, zapalenie mięśnia sercowego (przypadki śmiertelne), wysięk opłucnowy, perforacja jelit (przypadki śmirtelne), zapalenie żołądka, zapalenie dwunastnicy, łuszczyca, spondyloartropatia, zespół Sjogrena, zapalenie stawów, miopatia, zapalenie mięśni w tym zapalenie wielomięśniowe (przypadki śmirtelne), rabdomioliza (przypadki śmirtelne), kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, ból w klatce piersiowej. Rzadko: toksyczna nekroliza naskórka (przypadki śmirtelne), zespół Stevens-Johnsona. Częstość nieznana: odrzucenie przeszczepionego narządu litego, zespół Vogta-Koyanagi-Harady. Dzieci i młodzież. Nie zgłaszano nowych działań niepożądanych u młodzieży w wieku 12 lat i powyżej. W badaniu klinicznym u dzieci i młodzieży w wieku 12 lat i powyżej nie obserwowano nowych ani niespodziewanych irAR, a obserwowane irAR występowały z podobną częstością, nasileniem i umiejscowieniem narządowym do tych zgłaszanych w badaniach u dorosłych. U dwóch pacjentów w grupie, w której stosowano dawkę 10 mg/kg mc., w trakcie badania wystąpiło endokrynologiczne irAR stopnia 1. i stopnia 3. – hiperglikemia. Nie zgłaszano innych zaburzeń endokrynologicznych.

Ciąża i laktacja

Ludzkie IgG1 przenikają przez barierę łożyskową. Ipilimumab nie jest zalecany do stosowania w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcji, chyba że korzyść kliniczna przeważa nad potencjalnym ryzykiem. Nie wiadomo, czy ipilimumab przenika do mleka ludzkiego. Przenikanie ludzkich immunoglobulin typu G do ludzkiego mleka jest niewielkie, a ich doustna biodostępność mała. Nie przypuszcza się, aby narażenie ogólne noworodka było duże i nie oczekuje się wpływu na karmionego piersią noworodka/dziecko. Jednakże, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią dziecka, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie ipilimumabu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Nie jest znany wpływ ipilimumabu na płodność mężczyzn i kobiet (nie przeprowadzono badań).

Uwagi

Z powodu potencjalnych działań niepożądanych, takich jak zmęczenie należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, do czasu poznania indywidualnej reakcji na lek.

Interakcje

Ipilimumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym i nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450 oraz inne enzymy metabolizujące leki. Przeprowadzono badanie interakcji lekowych ipilimumabu podawanego w monoterapii i w skojarzeniu z chemioterapią (z dakarbazyną lub paklitakselem/karboplatyną), oceniające interakcje z izozymami CYP (w szczególności CYP1A2, CYP2E1, CYP2C8 i CYP3A4) u pacjentów z nieleczonym wcześniej zaawansowanym czerniakiem. Nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między ipilimumabem a paklitakselem/karboplatyną, dakarbazyną lub jej metabolitem, 5-aminoimidazolo-4-karboksamidem (AIC). Należy unikać stosowania ogólnego kortykosteroidów przed rozpoczęciem podawania ipilimumabu z powodu ich potencjalnego wpływu na aktywność farmakodynamiczną i skuteczność ipilimumabu. Jednakże po włączeniu ipilimumabu można stosować ogólnie kortykosteroidy oraz inne leki immunosupresyjne w leczeniu działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego. Wydaje się, że ogólne stosowanie kortykosteroidów po włączeniu ipilimumabu nie zaburza jego skuteczności. Krwotoki z przewodu pokarmowego są działaniem niepożądanym związanym z ipilimumabem, dlatego pacjentów, u których konieczne jest równoczesne stosowanie ipilimumab i leczenia zmniejszającego krzepliwość należy dokładnie monitorować.

Preparat zawiera substancję: Ipilimumab

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."