Vancomycin Kabi

1 fiolka zawiera 500 mg (co odpowiada 500 000 j.m.) lub 1 g (co odpowiada 1 000 000 j.m.) wankomycyny w postaci chlorowodorku.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Vancomycin Kabi 1 fiolka 20 ml, proszek do sporz. konc. roztw. do inf.

Vancomycin

71.99 zł 2019-04-05

Działanie

Antybiotyk glikopeptydowy. Działa bakteriobójczo na tlenowe i beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Staphylococcus koagulazo-ujemne, Streptococcus spp., Streptococcus pneumoniae, Clostridium spp., Enterococcus faecalis. Enterococcus faecium jest gatunkiem, u którego może wystąpić problem oporności nabytej. Gatunki o oporności wrodzonej - bakterie Gram-ujemne: Chlamydia spp., Mycobacterium spp., Mycoplasma spp., Rickettsia spp. Nabyta oporność na glikopeptydy najczęściej występuje u paciorkowców. Odnotowano oporność krzyżową z teikoplaniną. Wankomycyna wiąże się z białkami osocza w 30-55%. Po podaniu dożylnym stężenie hamujące stwierdza się w płynie opłucnowym, osierdziowym, puchlinowym i maziowym, w moczu oraz w płynie z dializy otrzewnowej, a także w tkance uszka przedsionka serca. Jeśli nie występuje zapalenie opon mózgowych, wankomycyna przenika przez barierę krew-mózg jedynie w niewielkim zakresie. Jest metabolizowana w niewielkim stopniu i wydalana głównie z moczem. T0,5 u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi ok. 4-6 h, a u pacjentów z bezmoczem do 7,5 doby.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli i młodzież >12 lat: zalecana dobowa dawka podawana dożylnie wynosi 2000 mg, podzielona na dawki po 500 mg co 6 h lub 1 g co 12 h, alternatywnie można podawać dawkę 30-40 mg/kg mc./dobę podzieloną na 2-4 dawki. Leczenie bakteryjnego zapalenia wsierdzia: ogólnie przyjęty schemat dawkowania to 1 g co 12 h przez 4 tyg. w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi antybiotykami: gentamycyna z ryfampicyną, gentamycyna, streptomycyna. Enterokokowe zapalenie wsierdzia leczy się przez 6 tyg. wankomycyną w skojarzeniu z antybiotykiem aminoglikozydowym. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne. Dzieci od jednego miesiąca do 12 lat: zazwyczaj stosowana dawka dożylna to 10 mg/kg mc. podawana co 6 h (całkowita dawka dobowa 40 mg/kg mc.). Każdą dawkę należy podawać przez co najmniej 60 min. Noworodki (urodzone o czasie) - w wieku 0-7 dni: początkowa dawka wynosi 15 mg/kg mc., następnie 10 mg/kg mc. co 12 h; w wieku 7-30 dni: początkowa dawka wynosi 15 mg/kg mc., następnie 10 mg/kg mc. co 8 h. Każdą dawkę należy podawać przez 60 min. U tych pacjentów konieczne może być staranne monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy. Szczególne grupy pacjentów. W celu osiągnięcia stężenia terapeutycznego w surowicy u pacjentek w ciąży konieczne może być zastosowanie znacząco zwiększonych dawek. U otyłych pacjentów konieczna może być modyfikacja zazwyczaj stosowanej dawki dobowej. Nie wykazano konieczności zmniejszenia dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zmodyfikować dawkę w celu uniknięcia toksycznych stężeń w surowicy. U wcześniaków i pacjentów w podeszłym wieku może być konieczne większe niż przewidywano zmniejszenie dawki z powodu słabszej czynności nerek, zaleca się regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy, ponieważ stwierdzono przypadki kumulacji leku, szczególnie po długotrwałym leczeniu. Stężenie wankomycyny w surowicy można określić za pomocą testu mikrobiologicznego, testu radioimmunologicznego, testu immunologicznego polaryzacji fluorescencji, testu immunologicznego fluorescencji lub wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej. W celu ustalenia odpowiedniej dawki, w zależności od wartości klirensu kreatyniny, można wykorzystać nomogram dawkowania wankomycyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zawarty w ChPL. Nomogram nie dotyczy pacjentów dializowanych, z nieczynnymi nerkami. Takim pacjentom należy podać dawkę nasycającą 15 mg/kg mc. w celu uzyskania terapeutycznego stężenia w surowicy, dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg mc./dobę. Ponieważ wygodne jest podawanie indywidualnych dawek podtrzymujących wynoszących 250 mg do 1 g, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek, dawkę można podawać raczej co kilka dni niż codziennie. U pacjentów z anurią zaleca się stosowanie dawki 1 g co 7-10 dni. Jeśli znana jest wartość stężenia kreatyniny w surowicy, wartość klirensu kreatyniny można obliczyć za pomocą wzoru z ChPL. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy. Stężenie wankomycyny w surowicy należy skontrolować w 2. dniu leczenia, bezpośrednio przed podaniem kolejnej dawki oraz 1 h po zakończeniu infuzji. Terapeutyczne stężenie wankomycyny we krwi powinno wynosić 30-40 mg/l (maksymalnie 50 mg/l) godzinę po zakończeniu infuzji, zaś stężenie minimalne (krótko przed kolejnym podaniem) powinno wynosić 5-10 mg/l. Stężenie należy zwykle kontrolować 2 lub 3 razy w tyg. Czas trwania leczenia. Zależy od ciężkości zakażenia, a także od poprawy wskaźników klinicznych i bakteriologicznych. Sposób podania. Wankomycynę do stosowania pozajelitowego należy podawać wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej (nie szybciej niż 10 mg/min - przez co najmniej 60 min) o odpowiednim rozcieńczeniu (500 mg co najmniej w 100 ml lub 1000 mg w co najmniej w 200 ml). U pacjentów, u których konieczne jest ograniczenie podaży płynów, można zastosować roztwór o stężeniu 500 mg/50 ml lub 1000 mg/100 ml. Stosowanie tak dużych stężeń może powodować zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych związanych z podawaniem leku w infuzji. Jednak działania niepożądane związane z podawaniem leku w infuzji mogą wystąpić niezależnie od szybkości podawania i stężenia. Dawkę należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając masę ciała, wiek i czynność nerek. W celu ułatwienia dostosowania dawkowania można dokonać pomiaru stężenia wankomycyny.

Wskazania

Do stosowania dożylnego w leczeniu następujących ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie wrażliwe na wankomycynę, których nie można leczyć innymi antybiotykami lub których leczenie nie powiodło się, lub wywołujące je bakterie są oporne na inne antybiotyki, takie jak penicyliny i cefalosporyny: zapalenie wsierdzia, zakażenia kości (zapalenie kości i szpiku), zapalenie płuc, zakażenia tkanek miękkich. Jeśli wskazane, wankomycynę należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, szczególnie w zapaleniu wsierdzia. Wankomycynę można stosować w okołooperacyjnym zapobieganiu bakteryjnemu zapaleniu wsierdzia u pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia bakteryjnego zapalenia wsierdzia, gdy poddawani są oni rozległym operacjom (np. operacjom kardiologicznym i naczyniowym) i nie mogą otrzymywać odpowiednich przeciwbakteryjnych leków β-laktamowych. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na wankomycynę.

Środki ostrożności

Podanie leku w postaci szybkiego wstrzyknięcia (np. w ciągu kilku minut) może spowodować nadmierne obniżenie ciśnienia krwi, w tym wstrząs oraz rzadko zatrzymanie akcji serca, reakcje przypominające reakcje histaminowe oraz wysypkę grudkowo-krostkową lub rumieniowatą (tzw. zespół „czerwonego człowieka” lub zespół „czerwonej szyi”). Wankomycynę należy wstrzykiwać w postaci rozcieńczonego roztworu przez okres nie krótszy niż 60 min w celu uniknięcia reakcji związanych z szybką infuzją. Po zakończeniu infuzji objawy te zazwyczaj szybko ustępują. Ostrożnie stosować u pacjentów, u których wystąpiły reakcje uczuleniowe na teikoplaninę (odnotowano przypadki krzyżowych reakcji nadwrażliwości pomiędzy wankomycyną i teikoplaniną). Wankomycynę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko wystąpienia działania ototoksycznego i nefrotoksycznego, a dawkę należy zmniejszyć w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek. Ryzyko działania toksycznego znacząco się zwiększa, jeśli stężenie we krwi jest duże lub leczenie długotrwałe. Należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi oraz czynność nerek. Należy unikać stosowania wankomycyny u pacjentów z wcześniejszą utratą słuchu; jeżeli wankomycynę stosuje się u tych pacjentów, należy dostosować dawkę na podstawie okresowych badań stężenia leku we krwi. Wystąpienie głuchoty mogą poprzedzać szumy uszne. Pacjenci w podeszłym wieku są bardziej podatni na uszkodzenie słuchu. Z doświadczenia z innymi antybiotykami wynika, że głuchota może postępować pomimo zakończenia leczenia. U wcześniaków i niemowląt wskazane może być potwierdzenie spodziewanego stężenia wankomycyny w surowicy. Jednoczesne stosowanie wankomycyny i leków znieczulających wiązało się z występowaniem u dzieci rumienia i zaczerwienienia, podobnie jak po podaniu histaminy. Postępujące wraz z wiekiem naturalne osłabienie przesączania kłębuszkowego może prowadzić do zwiększenia stężenia wankomycyny w surowicy, jeśli dawka nie jest właściwie dostosowana. Podczas długotrwałego stosowania wskazane jest regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z osłabieniem słuchu, a także stosujących jednocześnie substancje działające, odpowiednio, nefrotoksycznie lub ototoksycznie. Dawkę należy dobierać na podstawie stężenia leku w surowicy. Należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi i przeprowadzać badania czynności nerek. U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek oraz pacjentów >60 lat należy okresowo badać słuch i oznaczać stężenie wankomycyny we krwi. U wszystkich pacjentów należy okresowo wykonywać badania hematologiczne, moczu oraz czynności nerek. Wankomycyna silnie podrażnia tkanki i po zastosowaniu domięśniowym wywołuje martwicę w miejscu podania; należy ją podawać w infuzji dożylnej. U wielu pacjentów otrzymujących wankomycynę występuje ból w miejscu podania oraz zakrzepowe zapalenie żył, czasami o ciężkim przebiegu. Częstość występowania i nasilenie zakrzepowego zapalenia żył można zmniejszyć, podając lek powoli, w postaci rozcieńczonego roztworu (2,5-5 g/l) oraz zmieniając miejsce podania infuzji. Długotrwałe stosowanie wankomycyny może prowadzić do nadmiernego rozrostu niewrażliwych na lek drobnoustrojów. U pacjentów otrzymujących dożylnie wankomycynę rzadko występowało rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy wywołane C. difficile.

Niepożądane działanie

Często: obniżenie ciśnienia krwi, duszność, świst krtaniowy, wysypka i podrażnienie błon śluzowych, świąd, pokrzywka, niewydolność nerek objawiająca się głównie zwiększonym stężeniem kreatyniny w surowicy krwi, zapalenie żył, zaczerwienienie w obrębie górnych części ciała i twarzy. Niezbyt często: przemijająca lub trwała utrata słuchu. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, eozynofilia, reakcje anafilaktyczne, reakcje nadwrażliwości, szumy uszne, zawroty głowy, zapalenie naczyń, nudności, śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek, gorączka polekowa, dreszcze, bóle w klatce piersiowej, bóle mięśni pleców. Bardzo rzadko: zatrzymanie akcji serca, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy i jelit, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, linijna IgA dermatoza pęcherzowa. Częstość nieznana: polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS). W trakcie szybkiej infuzji lub bezpośrednio po niej mogą wystąpić reakcje rzekomoanafilaktyczne, w tym niedociśnienie, duszność, pokrzywka lub świąd. Może wystąpić zaczerwienienie skóry w obrębie górnych partii ciała (zespół „czerwonego człowieka”), ból i skurcze mięśni klatki piersiowej lub pleców. Reakcje słabną po zakończeniu podawania preparatu, na ogół w ciągu 20 min do 2 h. Ototoksyczność może być przemijająca lub trwała, a odnotowano ją głównie u pacjentów po przedawkowaniu wankomycyny, u pacjentów, u których wcześniej występowało osłabienie słuchu i u pacjentów jednocześnie leczonych innymi lekami o działaniu ototoksycznym, takimi jak aminoglikozydy.

Ciąża i laktacja

W okresie ciąży stosować jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności oraz po starannym rozważeniu ryzyka i korzyści wynikających z leczenia (brak wystarczających danych). Wankomycyna przenika przez łożysko i nie można wykluczyć możliwości jej ototoksycznego i nefrotoksycznego wpływu na rozwój zarodka i noworodka. Wankomycyna jest wydzielana z mlekiem ludzkim i dlatego podczas karmienia piersią można ją stosować jedynie wtedy, gdy inne antybiotyki okazały się nieskuteczne. Należy zachować ostrożność, podając ją matkom karmiącym z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt (zaburzenia flory jelitowej z biegunką, rozwój grzybów drożdżopodobnych i możliwość uczulenia), biorąc pod uwagę, jak ważne jest stosowanie tego leku u karmiących matek, należy rozważyć decyzję o przerwaniu karmienia piersią.

Uwagi

Wpływ wankomycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest nieistotny.

Interakcje

Jednoczesne podawanie wankomycyny i leków znieczulających wiązało się z występowaniem rumienia, uderzeń gorąca jak po podaniu histaminy oraz reakcji rzekomoanafilaktycznych. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z infuzją zwiększa się podczas jednoczesnego podawania środków znieczulających. Występowanie reakcji związanych z infuzją można zminimalizować podając wankomycynę w infuzji trwającej ponad 60 min, przed wprowadzeniem do znieczulenia. Należy uważnie kontrolować pacjenta, jeśli konieczne jest u niego jednoczesne lub następujące bezpośrednio po podaniu wankomycyny zastosowanie innych leków, działających ogólnoustrojowo lub miejscowo, mogących działań ototoksycznie, neurotoksycznie lub nefrotoksycznie, takich jak amfoterycyna B, aminoglikozydy, bacytracyna, polimiksyna B, kolistyna, wiomycyna lub cisplatyna. Podczas jednoczesnego stosowania wankomycyny i leków hamujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe występuje zwiększone ryzyko blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Cena

Vancomycin Kabi, cena 100% 71.99 zł

Preparat zawiera substancję: Vancomycin

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."