Tritace 5 comb

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg ramiprylu i odpowiednio 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tritace 5 comb 28 szt., tabl.

Hydrochlorothiazide,

Ramipril

13.12 zł 2019-04-05

Działanie

Ramipryl jest przekształcany w wątrobie do ramiprylatu, który jest inhibitorem konwertazy angiotensyny - enzymu katalizującego w osoczu i tkankach przekształcenie angiotensyny I w angiotensynę II oraz rozkład bradykininy, co powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych. Ramipryl powoduje również zmniejszenie wydzielania aldosteronu. U pacjentów z nadciśnieniem ramipryl powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w pozycji leżącej i stojącej bez kompensacyjnego zwiększenia czynności serca. Powoduje zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Początek działania hipotensyjnego występuje u większości pacjentów około 1-2 h po podaniu leku. Maksymalne działanie po podaniu określonej dawki występuje zazwyczaj po 3-4 tyg. Po podaniu doustnym ramipryl wchłania się szybko z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na wchłanianie). Biodostępność ramiprylatu po doustnym podaniu 2,5 mg i 5 mg ramiprylu wynosi 45%. Wiązanie ramiprylu z białkami osocza wynosi 73%, a ramiprylatu około 56%. Ramipryl jest prawie całkowicie hydrolizowany do ramiprylatu. Metabolity są wydalane głównie przez nerki. Po wielokrotnych dawkach ramiprylu przyjmowanych raz na dobę efektywny T0,5 ramiprylatu wynosi 13-17 h dla dawek 5-10 mg, jest dłuższy w przypadku mniejszych dawek 1,25-2,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek wydalanie ramiprylatu przez nerki się zmniejsza. Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym. Prawdopodobnie działanie przeciwnadciśnieniowe polega na zmianie gospodarki sodem, zmniejszeniu objętości płynu międzykomórkowego i objętości osocza, zmniejszeniu oporu przepływu krwi przez naczynia nerkowe oraz zmniejszeniu wrażliwości naczyń na noradrenalinę i angiotensynę II. Początek działania przeciwnadciśnieniowego rozpoczyna się po 3-4 h i może trwać do 7 dni od zakończenia leczenia. Biodostępność wynosi 70%. W 40% wiąże się z białkami osocza. W 95% jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 5-6 h. W niewydolności nerek T0,5 jest wydłużony. W badaniach klinicznych stwierdzono, że leczenie skojarzone ramiprylem i hydrochlorotiazydem powoduje większe obniżenie ciśnienia krwi niż stosowanie każdego z tych leków w monoterapii oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia hipokaliemii powodowanej przez sam diuretyk.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Indywidualnie w zależności od profilu pacjenta i kontroli ciśnienia tętniczego. Podawanie stałego skojarzenia ramiprylu i hydrochlorotiazydu zaleca się zwykle po dobraniu dawki każdego składnika indywidualnie; Leczenie należy rozpoczynać od najmniejszej dostępnej dawki. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać do osiągnięcia docelowej wartości ciśnienia krwi. Maksymalne dawki dobowe wynoszą 10 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Dzieci i młodzież. Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku dawki początkowe powinny być mniejsze i zwiększane wolniej z powodu większego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów mocno starszych i osłabionych. Należy zachować ostrożność u pacjentów leczonych równocześnie diuretykami, ponieważ na początku stosowania preparatu może wystąpić hipotensja. Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie diuretyku zanim rozpocznie się leczenie preparatem. Jeśli odstawienie nie jest możliwe, zaleca się aby leczenie rozpocząć od możliwie najmniejszej dawki ramiprylu (1,25 mg/dobę) w leczeniu skojarzonym. Następnie zaleca się zmianę dawki początkowej na nie większą niż 2,5 mg ramiprylu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (CCr Sposób podania. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, popijając płynem, raz na dobę o tej samej porze, najlepiej rano. Tabletek nie powinno się kruszyć ani żuć.

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego. Takie skojarzenie stałej dawki jest wskazane u pacjentów, u których kontrola ciśnienia krwi za pomocą monoterapii ramiprylem lub hydrochlorotiazydem jest niewystarczająca.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ramipryl, inne inhibitory ACE, hydrochlorotiazyd lub inne diuretyki tiazydowe, sulfonamidy lub pozostałe składniki preparatu. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (dziedziczny, idiopatyczny, wywołany uprzednim stosowaniem inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II). Pozaustrojowe procedury lecznicze prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym. Istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki. Okres karmienia piersią. Ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny 2).

Środki ostrożności

U pacjentów ze wzmożoną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron istnieje zwiększone ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego i upośledzenia czynności nerek, zwłaszcza jeśli inhibitor ACE lub stosowany jednocześnie lek moczopędny jest podawany po raz pierwszy, a także po pierwszym zwiększeniu dawki (u tych pacjentów niezbędny jest nadzór medyczny obejmujący monitorowanie ciśnienia tętniczego): pacjenci z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, z niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca, hemodynamicznie istotnym upośledzeniem napływu bądź odpływu z lewej komory (np. stenoza zastawki aortalnej lub mitralnej), jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką, u których występuje lub może wystąpić odwodnienie lub hiponatremia (w tym pacjentów stosujących diuretyki), z marskością wątroby i (lub) wodobrzuszem oraz pacjenci poddawani rozległym zabiegom chirurgicznym lub znieczulani środkami mogącymi wywoływać hipotensję. Przed włączeniem leczenia zaleca się skorygowanie odwodnienia, hipowolemii lub niedoboru soli (jednak u pacjentów z niewydolnością serca należy starannie rozważyć podjęcie powyższych działań, uwzględniając ryzyko przeciążenia objętościowego). Pacjenci zagrożeni niedokrwieniem serca lub mózgu w przypadku ostrego niedociśnienia tętniczego w początkowej fazie leczenia wymagają szczególnego nadzoru medycznego. Skojarzenie ramiprylu z hydrochlorotiazydem nie jest leczeniem z wyboru w hiperaldosteronizmie pierwotnym, jeśli jednak stosuje się leczenie skojarzone, pacjent wymaga dokładnego monitorowania stężenia potasu w osoczu. Zaburzenia elektrolitowe, będące skutkiem stosowania leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, mogą spowodować encefalopatię wątrobową. Inhibitory konwertazy angiotensyny należy odstawić na dzień przed operacją. Przed, po i w trakcie leczenia należy oceniać czynność nerek, szczególnie w początkowych tygodniach leczenia (zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek). Ryzyko zaburzenia czynności nerek jest wyższe u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca lub po przeszczepie nerki lub z chorobą naczyniowo-nerkową, w tym u pacjentów z hemodynamicznie istotnym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej. U tych pacjentów, diuretyki mogą wywołać mocznicę. Jeśli narastające zaburzenia czynności nerek stają się wyraźne, na co wskazuje zwiększenie stężenia azotu pozabiałkowego, konieczna jest dokładna ponowna ocena leczenia z rozważeniem odstawienia diuretyków. Tiazydowe leki moczopędne mogą zaburzać równowagę płynów lub elektrolitów (powodując hipokaliemię, hiponatremię i zasadowicę hipochloremiczną). Ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem hipokaliemii, tj. pacjentów z marskością wątroby, szybko wywołaną diurezą, niedostateczną podażą elektrolitów oraz u pacjentów równocześnie poddawanych kortykosteroidoterapii lub otrzymujących ACTH. Ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem hiponatremii, tj. u pacjentów w podeszłym wieku i u chorych na marskość wątroby. Ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, tj. u pacjentów z niewydolnością nerek, w wieku >70 rż., niekontrolowaną cukrzycą, przyjmujących sole potasu, diuretyki oszczędzające potas i inne substancje zwiększające stężenie potasu we krwi, odwodnionych, z ostrą niewydolnością serca lub zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca i kwasicą metaboliczną. U niektórych pacjentów obserwowano występowanie zespołu niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) z późniejszą hiponatremią. Zaburzenia elektrolitowe mogą spowodować encefalopatię wątrobową u pacjentów z chorobą wątroby; w przypadku wystąpienia należy niezwłocznie odstawić leki moczopędne. Hydrochlorotiazyd pobudza nerkowe wchłanianie zwrotne wapnia i może spowodować hiperkalcemię oraz zakłócać test czynności przytarczyc. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego należy zaprzestać leczenia preparatem oraz podjąć niezbędne działania ratunkowe. Ze względu na ryzyko wystąpienia i nasilenia reakcji anafilaktycznych i anafilaktoidalnych na jad owadów i inne alergeny, należy rozważyć czasowe zaprzestanie stosowania preparatu przed odczulaniem. Podczas stosowania leku obesrwowano występowanie neutropenii i (lub) agranulocytozy, małopłytkowości, niedokrwistości oraz zahamowanie czynności szpiku kostnego. Należy kontrolować liczbę białych krwinek w celu wykrycia ewentualnej leukopenii. Hydrochlorotiazyd może powodować ostrą przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę z zamkniętym kątem przesączania. Ze względu na związane się ze stosowaniem hydrochlorotiazydu ryzyko wystąpienia nowotworu skóry, który nie jest czerniakiem, należy zalecić pacjentom regularną kontrolę skóry pod kątem nowych zmian skórnych, jak również zmian już istniejących oraz zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skórnych. Podejrzane zmiany skórne należy badać, potencjalnie z uwzględnieniem badań histologicznych materiału pobranego podczas biopsji. Należy doradzić pacjentom, by ograniczyli ekspozycję na światło słoneczne i promienie UV oraz stosowali odpowiednią ochronę przed światłem słonecznym i promieniami UV, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia nowotworu skóry. Należy ponownie dokładnie rozważyć zasadność stosowania hydrochlorotiazydu u pacjentów z rakiem skóry w wywiadzie. Obrzęk naczynioruchowy wywołany inhibitorami ACE występuje częściej w grupie pacjentów rasy czarnej. Inhibitory ACE mogą być mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej. W trakcie stosowania leku może wystąpić uporczywy kaszel. Odczyny uczuleniowe mogą występować u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie, jak też u osób bez takiego obciążenia. Odnotowano możliwość zaostrzenia lub uczynnienie tocznia rumieniowatego układowego. Leczenie tiazydowymi lekami moczopędnymi może zaburzać tolerancję glukozy. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Niepożądane działanie

Często: niedostateczna kontrola cukrzycy, zmniejszenie tolerancji glukozy, zwiększenie stężenia glukozy, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, nasilenie dny moczanowej, zwiększenie stężenia cholesterolu i (lub) triglicerydów we krwi spowodowane przez hydrochlorotiazyd, ból głowy, zawroty glowy pochodzenia ośrodkowego, kaszel nieproduktywny z łaskotaniem w gardle, zapalenie oskrzeli, zmęczenie, astenia. Niezbyt często: zmniejszenie liczby leukocytów, zmniejszenie liczby erytrocytów, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość, anoreksja, zmniejszenie apetytu, hipokaliemia, pragnienie spowodowane przez hydrochlorotiazyd, obniżony nastrój, apatia, lęk, nerwowość, zaburzenia snu (w tym senność), zawroty głowy pochodzenia obwodowego, parestezje, drżenie, zaburzenia równowagi, uczucie pieczenia, zaburzenia smaku, brak czucia smaku, zaburzenia widzenia (w tym niewyraźne widzenie, zapalenie spojówek), szumy uszne, niedokrwienie mięśnia serca, w tym dławica piersiowa, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, obrzęki obwodowe, niedociśnienie tętnicze, hipotonia ortostatyczna, omdlenia, nagłe zaczerwienienie twarzy, zapalenie zatok przynosowych, duszność, niedrożność nosa z powodu przekrwienia błony śluzowej, zapalenie żołądka i jelit, zaburzenia trawienia, dyskomfort w jamie brzusznej, dyspepsja, nieżyt żołądka, nudności, zaparcie zapalenie dziąseł spowodowane przez hydrochlorotiazyd, cholestatyczne lub cytolityczne zapalenie wątroby (zgon należy do rzadkich wyjątków), wzrost aktywności enzymów wątrobowych i (lub) zwiększenie stężenia bilirubiny sprzężonej, kamicze zapalenie pęcherzyka żółciowego spowodowane przez hydrochlorotiazyd, obrzęk naczynioruchowy (niedrożność dróg oddechowych w wyniku obrzęku naczynioruchowego może w wyjątkowych przypadkach doprowadzić do zgonu), zapalenie skóry podobne do łuszczycy, nadmierna potliwość, wysypka, w szczególności plamisto-grudkowa, świąd, łysienie, bóle mięśni, zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek, zwiększenie diurezy, zwiększenie stężenia mocznika i (lub) kreatyniny we krwi), przemijająca impotencja erekcyjna, ból w klatce piersiowej, gorączka. Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia potasu we krwi spowodowane przez ramipryl, wymioty, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, biegunka, bóle w nadbrzuszu, suchość w jamie ustnej. Częstość nieznana: niewydolność szpiku kostnego, neutropenia (w tym agranulocytoza, pancytopenia, eozynofilia), zagęszczenie krwi na skutek odwodnienia, reakcja anafilaktyczna lub anafilaktoidalna spowodowane przez ramipryl, albo reakcja anafilaktyczna na hydrochlorotiazyd, wzrost miana przeciwciał przeciwjądrowych, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), zmniejszenie stężenia sodu we krwi, glikozuria, zasadowica metaboliczna, hipochloremia, hipomagnezemia, hiperkalcemia, odwodnienie spowodowane przez hydrochlorotiazyd, splątanie, niepokój, zaburzenia uwagi, niedokrwienie mózgu (w tym udar niedokrwienny i przemijający napad niedokrwienny (TIA)) zaburzenia sprawności psychoruchowej, omamy węchowe, widzenie w kolorze żółtym, zmniejszenie wytwarzania łez powodowane przez hydrochlorotiazyd, ostra jaskra wtórna z zamkniętym kątem przesączania i (lub) ostra krótkowzroczność powodowana przez hydrochlorotiazyd, zaburzenia słuchu, zawał mięśnia sercowego, zakrzepica na skutek ciężkiego odwodnienia, zwężenie naczyń krwionośnych, hipoperfuzja tkanek, objaw Raynauda, zapalenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli (w tym zaostrzenie astmy), alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, niekardiogenny obrzęk płuc spowodowany przez hydrochlorotiazyd, zapalenie trzustki (odnotowano wyjątkowo rzadkie przypadki zgonu pacjentów leczonych inhibitorami ACE), wzrost aktywności enzymów trzustkowych, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, zapalenie ślinianek spowodowane przez hydrochlorotiazyd, ostra niewydolność wątroby, żółtaczka cholestatyczna, uszkodzenie hepatocytów, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa–Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, zaostrzenie łuszczycy, złuszczające zapalenie skóry, nadwrażliwość na światło słoneczne, oddzielenie się płytki paznokciowej od łożyska, pęcherzykowata lub liszajowata osutka skórna lub wykwity na błonach śluzowych, pokrzywka, toczeń rumieniowaty układowy (SLE) spowodowany przez hydrochlorotiazyd, bóle mięśni, skurcze mięśni, osłabienie mięśniowe, sztywność mięśniowo-szkieletowa, tężyczka spowodowana przez hydrochlorotiazyd, nasilenie wcześniej występującego białkomoczu, śródmiąższowe zapalenie nerek spowodowane przez hydrochlorotiazyd, obniżenie libido, ginekomastia. Badania farmako-epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko rozwoju nowotworu skóry, który nie jest czerniakiem (rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy) przy stosowaniu zwiększonych skumulowanych dawek hydrochlorotiazydu.

Ciąża i laktacja

Preparat nie jest zalecany w I trymestrze ciąży i jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią. Leczenie inhibitorami ACE w czasie II i III trymestru ciąży prowadzi do toksycznego działania na płód ludzki (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości pokrywy czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia). Jeśli od początku II trymestru ciąży dojdzie do ekspozycji na inhibitory ACE, zalecana jest ultrasonograficzna kontrola czynności nerek i czaszki. Noworodki matek przyjmujących inhibitory ACE powinny być obserwowane w kierunku hipotonii, oligurii i hiperkaliemii. Hydrochlorotiazyd, w przypadku przedłużonej ekspozycji podczas III trymestru ciąży, może powodować niedokrwienie płodowo-łożyskowe i ryzyko opóźnienia rozwoju płodu. Ponadto donoszono o rzadkich przypadkach hipoglikemii i małopłytkowości u noworodków narażonych na hydrochlorotiazyd w okresie bliskim porodu. Hydrochlorotiazyd może zmniejszać objętość osocza, jak również maciczno-łożyskowy przepływ krwi. Ramipryl i hydrochlorotiazyd są wydzielane do mleka matki. Stosowanie tiazydów w okresie karmienia piersią wiąże się ze zmniejszeniem lub nawet zanikiem laktacji. U niemowląt mogą występować: nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe, hipokaliemia i żółtaczka jąder podstawy mózgu.

Uwagi

Zaleca się monitorowanie czynności nerek. Należy regularnie oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy. Pierwszy pomiar stężenia potasu w osoczu należy wykonać w ciągu pierwszego tygodnia leczenia. Należy monitorować liczbę leukocytów; częstsze kontrole zalecane są w początkowej fazie leczenia, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, pacjentów ze współistniejącą kolagenozą (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz u pacjentów przyjmujących inne leki, mogące zmieniać obraz krwi. Hydrochlorotiazyd może powodować dodatni wynik testu antydopingowego. Może także zakłócać test czynności przytarczyc. Lek może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych, szczególnie na początku leczenia lub w przypadku zwiększania dawek. Przez kilka godzin po przyjęciu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki leku nie zaleca się prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Interakcje

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii. Ramipryl jest przeciwwskazany podczas przeprowadzania pozaustrojowych zabiegów prowadzących do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami, takimi jak hemodializa lub hemofiltracja z zastosowaniem niektórych błon wysoce przepuszczalnych (np. błony poliakrylonitrylowe) oraz aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu ze względu na podwyższone ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktoidalnych - jeśli przeprowadzenie powyższych zabiegów jest konieczne, należy rozważyć zastosowanie innego typu dializatorów lub leków hipotensyjnych innej klasy. Sole potasu, heparyna, leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, amilorid, triamteren) oraz inne leki zwiększające stężenie potasu we krwi (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprim, takrolimus, cyklosporyna) mogą zwiększać ryzyko hiperkaliemii (należy kontrolować stężenie potasu we krwi). Leki hipotensyjne i inne substancje o działaniu hipotensyjnym (np. azotany, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, ostre zatrucie alkoholem, baklofen, alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulozyna, trazosyna) zwiększają ryzyko hipotonii. Sympatykomimetyki i inne substancje wazopresyjne (np. izoproterenol, dobutamina, dopamina, epinefryna) mogą zmniejszać hipotensyjne działanie ramiprylu (należy kontrolować ciśnienie tętnicze). Jednoczesne stosowanie ramiprylu z allopurinolem, lekami immunosupresyjnymi, kortykosteroidami, prokainamidem, cytostatykami zwiększa ryzyko reakcji hematologicznych. Wydalanie litu może być zmniejszone przez inhibitory ACE. Równoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może dodatkowo zwiększać ryzyko toksyczności litu - nie zaleca się więc kojarzenia ramiprylu i hydrochlorotiazydu z litem. Podczas jednoczesnego stosowania ramiprylu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną mogą wystąpić reakcje hipoglikemiczne. Hydrochlorotiazyd może natomiast osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych. Szczególnie ścisłe monitorowanie glikemii zaleca się więc w początkowej fazie równoczesnego stosowania leków z obu grup. Podczas łącznego stosowania ramiprylu z lekami z grupy NLPZ (w tym kwasem salicylowym) należy uwzględnić możliwość zmniejszenia hipotensyjnego działania ramiprylu. Jednoczesne leczenie inhibitorami ACE i NLPZ może zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii. Działanie leków przeciwzakrzepowych może być słabsze podczas równoczesnego stosowaniu hydrochlorotiazydu. Podczas łącznego stosowania z kortykosteroidami, ACTH, amfoterycyną B, karbenoksolonem, preparatami lukrecji w dużych dawkach, środkami przeczyszczającymi (długotrwale stosowanymi) i inne leki zwiększającymi wydalanie potasu z moczem lub obniżającymi stężenie potasu we krwi zwiększa się ryzyko hipokaliemii. Działanie proarytmiczne preparatów naparstnicy, leków wydłużających odstęp QT i leków przeciwarytmiczne może się nasilać, a działanie przeciwarytmiczne - osłabiać, gdy jednocześnie występują zaburzenia elektrolitowe. Cholestyramina lub inne wymienniki jonowe podawane doustnie zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu (diuretyki sulfonamidowe należy przyjmować co najmniej godzinę przed takimi lekami lub 4-6 h po nich). Podczas stosowania preparatu z metylodopą istnieje możliwość wystąpienia hemolizy; z lekami typu kurary, działającymi rozkurczowo na mięśnie możliwość nasilenia i przedłużenia działania rozkurczowego. Podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu z solami wapnia i lekami zwiększającymi stężenie wapnia we krwi może wystąpić hiperkalcemia (tacy pacjenci wymagają ścisłego monitorowania stężenia wapnia); z karbamazepiną - hiponatremia. W przypadku odwodnienia wywołanego przez diuretyki, w tym hydrochlorotiazyd, wzrasta ryzyko wystąpienia ostrych zaburzeń czynności nerek podczas jednoczesnego podawania radiologicznych środków cieniujących zawierających jod, szczególnie, gdy podaje się duże dawki takich środków. Hydrochlorotiazyd zmniejsza wydalanie penicyliny i chininy. Heparyna może wpłynąć na wzrost stężenia potasu we krwi. Jednoczesne stosowanie inhibitorów mTOR (np.: temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus) lub wildagliptyny zwiększa ryzyko obrzęku naczynioruchowego. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE oraz inhibitorów obojętnej endopeptydazy (NEP), jak np. racekadotryl, zgłaszano zwiększenie ryzyka obrzęku naczynioruchowego.

Cena

Tritace 5 comb, cena 100% 13.12 zł

Preparat zawiera substancję: Hydrochlorothiazide, Ramipril

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."