Tobramycyna SUN

1 amp. (5 ml roztworu do nebulizacji) zawiera 300 mg tobramycyny.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tobramycyna SUN 56 amp. 5 ml, roztw. do nebulizacji

Tobramycin

2019-04-05

Działanie

Antybiotyk aminoglikozydowy w postaci preparatu przeznaczonego do inhalacji z nebulizatora. Tobramycyna podana wziewnie działa bakteriobójczo na Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus i Haemophilus influenzae. Po podaniu stężenie tobramycyny utrzymuje się głównie w drogach oddechowych. Tobramycyna nie kumuluje się w plwocinie. Mniej niż 10% łączy się z białkami osocza. Tobramycyna nie jest metabolizowana i jest wydalana z moczem w niezmienionej formie. Niewchłonięta tobramycyna jest prawdopodobnie wydalana z odkrztuszaną plwociną. T0,5 w surowicy po podaniu pojedynczej dawki 300 mg wynosi ok. 3 h.

Dawkowanie

Wziewnie. Dorośli i dzieci ≥6 lat: zawartość 1 amp. 2 razy na dobę przez 28 dni. Preparat należy podawać możliwie dokładnie co 12 h i nie częściej niż co 6 h. Po 28 dniach leczenia należy przerwać stosowanie tobramycyny na 28 dni. Dawka nie zależy od masy ciała pacjenta. Nie określono maksymalnej tolerowanej dawki dobowej tobramycyny. Kontrolowane badania kliniczne przeprowadzane przez 6 mies. z zastosowaniem podanego schematu dawkowania wykazały, że poprawa czynności płuc w porównaniu do wyników początkowych utrzymywała się również podczas 28-dniowej przerwy w leczeniu. Schemat dawkowania w tych badaniach obejmował 3 cykle (1 cykl = 28 dni + 28 dni). W każdym cyklu przez 28 dni podawano 300 mg tobramycyny 2 razy na dobę + leczenie standardowe, następnie przez kolejne 28 dni tylko leczenie standardowe. Nie przeprowadzono badań klinicznych u pacjentów 1 wynosi 75% wartości należnej, a także u pacjentów skolonizowanych przez Burkholderia cepacia. Terapia powinna być rozpoczęta przez lekarza doświadczonego w leczeniu mukowiscydozy. Cykliczne stosowanie tobramycyny należy kontynuować tak długo, jak długo lekarz obserwuje jego korzystne działanie. Jeśli nastąpi kliniczne pogorszenie się czynności płuc, należy rozważyć zastosowanie dodatkowego leczenia skierowanego przeciw Pseudomonas. Badania kliniczne wskazują, że wykrycie oporności drobnoustroju na lek metodami mikrobiologicznymi in vitro nie musi koniecznie wykluczać możliwych korzyści klinicznych. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania i skuteczności tobramycyny u dzieci Szczególne grupy pacjentów. Nie ma wystarczających danych do sformułowania zaleceń dotyczących dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ponieważ tobramycyna nie jest metabolizowana, nie przypuszcza się, aby zaburzenie czynności wątroby miało wpływ na ekspozycję na tobramycynę. Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania tobramycyny u pacjentów po przeszczepieniu narządu. Sposób podania. Zawartość jednej ampułki należy przelać do nebulizatora i podawać wziewnie przez około 15 min za pomocą ręcznego nebulizatora wielokrotnego użytku PARI LC PLUS ze sprężarką, która po dołączeniu do nebulizatora zapewnia przepływ 4-6 l/min (lub) ciśnienie zwrotne 110-217 kPa. Tobramycynę należy wdychać w pozycji siedzącej lub stojącej, w trakcie normalnego oddychania przez ustnik nebulizatora. Zacisk zakładany na nos może pomóc pacjentowi w oddychaniu przez usta. Jednocześnie pacjent powinien kontynuować postępowanie zalecone przez fizjoterapeutę. Odpowiednie leki rozszerzające oskrzela należy stosować tak długo, jak jest to klinicznie niezbędne. Jeżeli stosuje się wiele metod i leków jednocześnie, to należy zachować następującą kolejność: lek rozszerzający oskrzela, zabieg zalecony przez fizjoterapeutę, inne leki podawane wziewnie i na końcu tobramycyna.

Wskazania

Długotrwałe leczenie przewlekłego zakażenia płuc wywołanego przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą w wieku ≥6 lat. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na aminoglikozydy lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z potwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami czynności nerek, zaburzeniami słuchu i czynności przedsionka lub zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego oraz czynnym, ciężkim krwiopluciem. U pacjentów z potwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami słuchu lub czynności nerek należy monitorować stężenie tobramycyny w surowicy. W przypadku wystąpienia działania ototoksycznego lub nefrotoksycznego leczenie tobramycyną należy przerwać i wznowić w momencie, w którym jej stężenie w surowicy spadnie 1) należy zmierzyć przed nebulizacją i po niej. Jeżeli wystąpi skurcz oskrzeli po podaniu tobramycyny, u pacjenta, który nie otrzymuje leku rozszerzającego oskrzela, test należy powtórzyć po pewnym czasie z zastosowaniem leku rozszerzającego oskrzela. Wystąpienie skurczu oskrzeli mimo stosowania leków rozszerzających oskrzela może wskazywać na reakcję uczuleniową. Jeśli podejrzewa się taką reakcję, należy odstawić tobramycynę i zastosować odpowiednie leczenie. Należy zachować dużą ostrożność, stosując tobramycynę u pacjentów ze stwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, takimi jak choroba Parkinsona lub inne choroby charakteryzujące się osłabieniem mięśni, w tym miastenia gravis, ponieważ aminoglikozydy mogą nasilić osłabienie siły mięśniowej. Należy zachować ostrożność, stosując tobramycynę u pacjentów z potwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami czynności nerek, należy kontrolować stężenie tobramycyny w surowicy. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić parametry początkowe czynności nerek. Stężenie kreatyniny i mocznika należy ponownie sprawdzić po zakończeniu 6 pełnych cykli leczenia tobramycyną (180 dni leczenia aminoglikozydem podawanym wziewnie). Po podaniu aminoglikozydów drogą pozajelitową zgłaszano występowanie działań ototoksycznych dotyczących zarówno słuchu, jak i czynności przedsionka. Z otwartych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu leku do obrotu wynika, że u niektórych pacjentów, którzy przez długi czas przed lub równocześnie z tobramycyną stosowali aminoglikozydy drogą pozajelitową, doszło do utraty słuchu. Pacjenci, u których doszło do utraty słuchu, często zgłaszali szumy uszne. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań ototoksycznych dotyczących narządu przedsionkowego i ślimakowego oraz przeprowadzić odpowiednie badanie słuchu podczas stosowania tobramycyny. U pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka uszkodzenia słuchu związanym z wcześniejszym długotrwałym, ogólnoustrojowym leczeniem aminoglikozydami, należy rozważyć przeprowadzenie odpowiednich pomiarów kontrolnych słuchu. W razie wystąpienia szumów usznych należy zachować ostrożność, gdyż mogą one świadczyć o wystąpieniu działania ototoksycznego. Należy zachować ostrożność przed przepisaniem tobramycyny pacjentom z potwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami słuchu lub narządu przedsionkowego. Lekarze powinni rozważyć dokonanie oceny audiologicznej u pacjentów, którzy wykazują oznaki zaburzeń słuchu lub są w grupie ryzyka wystąpienia zaburzeń słuchu. Jeśli pacjent podczas leczenia aminoglikozydami zgłasza pojawienie się szumów usznych lub utratę słuchu, należy rozważyć wykonanie badania audiologicznego. Wdychanie rozpylonych roztworów może wywoływać odruch kaszlowy. Stosowanie tobramycyny u pacjentów z czynnym, ciężkim krwiopluciem można rozpocząć tylko wtedy, gdy płynące z tego korzyści przeważają nad ryzykiem wywołania kolejnego krwawienia. Istnieje teoretyczne ryzyko, że u pacjentów leczonych tobramycyną podawaną wziewnie mogą powstawać szczepy Pseudomonas aeruginosa oporne na tobramycynę podawaną dożylnie.

Niepożądane działanie

Bardzo często: choroby płuc, nieżyt nosa, dysfonia, odbarwienie plwociny, pogorszenie wyników badań czynności płuc. Często: zapalenie krtani, zaburzenia słuchu (w tym szumy), ból mięśni, złe samopoczucie. Ponadto obserwowano: kaszel, kaszel z odkrztuszaniem, zapalenie gardła, osłabienie, duszności, gorączkę, ból głowy, krwioplucie, anoreksję, astmę, wymioty, ból brzucha, nudności, zmniejszenie masy ciała, afonię, zaburzenia smaku, utratę słuchu, skurcz oskrzeli, ból gardła, zwiększenie ilości plwociny, ból w klatce piersiowej, nadwrażliwość, świąd, pokrzywkę, wysypkę i zmniejszenie apetytu. U pacjentów, którzy w przeszłości przez długi czas przed lub równocześnie z tobramycyną przyjmowali aminoglikozydy podawane drogą pozajelitową obserwowano utratę słuchu. Podawanie aminoglikozydów drogą pozajelitową wiązało się z nadwrażliwością, działaniem ototoksycznym i nefrotoksycznym.

Ciąża i laktacja

Tobramycyny nie należy stosować u kobiet w ciąży ani karmiących piersią, chyba że korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu lub dziecka. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tobramycyny podawanej w inhalacjach u kobiet w ciąży. Jeśli aminoglikozydy osiągną w organizmie kobiety ciężarnej duże stężenia ogólnoustrojowe, mogą powodować uszkodzenia płodu (np. wrodzoną głuchotę). Należy poinformować pacjentkę o ewentualnych zagrożeniach dla płodu, jeśli stosuje tobramycynę w ciąży lub jeśli zajdzie w ciążę w trakcie stosowania tego leku. Tobramycyna podawana ogólnoustrojowo przenika do mleka kobiecego. Nie wiadomo, czy podczas stosowania tobramycyny jej stężenia w surowicy są na tyle duże, aby była ona wykrywalna w mleku kobiecym. Ze względu na ryzyko ototoksyczności lub nefrotoksyczności u niemowląt, należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub zakończeniu leczenia tobramycyną. Nie zaobserwowano wpływu na płodność samców i samic w badaniach przeprowadzanych na zwierzętach po podaniu podskórnym.

Uwagi

Preparat nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Należy unikać podawania tobramycyny jednocześnie lub w niedużym odstępie czasu z innymi lekami mającymi właściwości neurotoksyczne, nefrotoksyczne i ototoksyczne. Niektóre leki moczopędne mogą nasilać toksyczność aminoglikozydów poprzez zmiany stężeń antybiotyku w surowicy i tkankach. Tobramycyny nie należy podawać jednocześnie z kwasem etakrynowym, furosemidem, mocznikiem ani mannitolem w postaci dożylnej. Do innych leków, które mogą zwiększać toksyczność pozajelitowo podawanych aminoglikozydów, należą: amfoterycyna B, cefalotyna, cyklosporyna, takrolimus i polimyksyny (ryzyko zwiększenia nefrotoksyczności); związki platyny (ryzyko zwiększenia nefrotoksyczności i ototoksyczności); inhibitory cholinoesterazy i toksyna botulinowa (oddziaływanie na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe). W badaniach klinicznych u pacjentów przyjmujących tobramycynę równocześnie z dornazą alfa, β-adrenomimetykami, kortykosteroidami w postaci wziewnej oraz innymi antybiotykami doustnymi i podawanymi drogą pozajelitową, działającymi na Pseudomonas, obserwowano działania niepożądane podobne do występujących w grupie kontrolnej.

Preparat zawiera substancję: Tobramycin

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."