Stoperan Plus

1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu i symetykon w ilości odpowiadającej 125 mg dimetykonu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Stoperan Plus 6 szt., tabl.

Loperamide hydrochloride,

Simeticone

15.22 zł 2019-04-05

Działanie

Lek hamujący perystaltykę jelit. Loperamid wiąże się z receptorami opioidowymi w ścianie jelit. Zmniejsza perystaltykę propulsywną, wydłuża okres pasażu przez jelita i zwiększa wchłanianie wody i elektrolitów. Nie ma wpływu na fizjologiczną florę jelitową. Zwiększa napięcie mięśnia zwieracza odbytu. Nie ma działania ośrodkowego. Symetykon jest substancją powierzchniowo czynną o właściwościach przeciwpieniących, która łagodzi objawy związane z biegunką, szczególnie takie jak wzdęcia z oddawaniem wiatrów, pobolewania i skurcze brzucha. Większość przyjętego loperamidu jest wchłaniana z jelita, jednakże w następstwie znacznego metabolizmu pierwszego przejścia przez wątrobę, ogólnoustrojowa dostępność biologiczna wynosi tylko ok. 0,3%. Symetykon nie jest wchłaniany. Wiązanie loperamidu z białkami osocza, głównie z albuminami, wynosi 95%. Loperamid jest substratem P-glikoproteiny. Loperamid jest prawie całkowicie wychwytywany przez wątrobę, gdzie jest metabolizowany, sprzęgany i wydalany z żółcią. Eliminacja zachodzi głównie na drodze oksydacyjnej N-demetylacji, która jest najważniejszym szlakiem metabolicznym loperamidu i zachodzi z udziałem CYP3A4 i CYP2C8. W następstwie bardzo silnego efektu, tzw. pierwszego przejścia przez wątrobę, stężenia leku w postaci niezmienionej w osoczu krwi są bardzo małe. T0,5 loperamidu wynosi 9-14 h (średnio ok. 11 h). Loperamid w postaci niezmienionej i jego metabolity wydalane są głównie z kałem.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: początkowa dawka - 2 tabl., a następnie 1 tabl. po każdym luźnym stolcu. Nie należy stosować więcej niż 4 tabl. na dobę. Preparatu nie należy stosować dłużej niż przez 2 dni. Młodzież w wieku od 12 do 18 lat: początkowa dawka - 1 tabl., a następnie 1 tabl. po każdym luźnym stolcu. Nie należy stosować więcej, niż 4 tabl. na dobę. Preparatu nie należy stosować dłużej niż przez 2 dni. Szczególe grupy pacjentów. Nie stosować leku u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lek należy stosować ostrożnie z powodu zmniejszenia metabolizmu związanego z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować, popijając płynem.

Wskazania

Leczenie ostrej biegunki u dorosłych i młodzieży w wieku >12 lat oraz dolegliwości w obrębie brzucha, towarzyszących ostrej biegunce, związanych z nadmiernym gromadzeniem gazów, takich jak wzdęcia, skurcze i oddawanie nadmiernej ilości gazów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na loperamid, symetykon lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Dzieci w wieku almonella, Shigella i Campylobacter. Nie stosować w przypadkach, w których należy unikać zwolnienia perystaltyki jelit, z powodu możliwego ryzyka wystąpienia ciężkich powikłań, w tym niedrożności jelit, rozszerzenia okrężnicy i toksycznego rozszerzenia okrężnicy. Leczenie należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożności jelit.

Środki ostrożności

Leczenie biegunki preparatem zawierającym loperamid i symetykon jest leczeniem wyłącznie objawowym. W każdym przypadku, w którym możliwe jest ustalenie etiologii, gdy jest to uzasadnione (lub wskazane), należy zastosować leczenie przyczynowe. U pacjentów z (ciężką) biegunką może wystąpić odwodnienie i nadmierna utrata elektrolitów. W tych przypadkach postępowaniem z wyboru jest uzupełnianie odpowiednich płynów i elektrolitów. Jeżeli w ciągu 48 h po podaniu leku nie obserwuje się poprawy stanu klinicznego pacjenta, podawanie preparatu należy przerwać i pacjent powinien skonsultować się z lekarzem. U pacjentów z AIDS, leczonych preparatem z powodu biegunki, należy przerwać jego podawanie w razie pojawienia się najwcześniejszych objawów wzdęcia brzucha. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia toksycznego rozszerzenia okrężnicy u pacjentów z AIDS i jednoczesnym zakaźnym zapaleniem okrężnicy wywołanym zarówno przez wirusy, jak i bakterie, leczonych chlorowodorkiem loperamidu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lek należy stosować z ostrożnością, ponieważ w wyniku przedawkowania względnego mogą wystąpić u nich objawy toksyczności ze strony OUN. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lek należy stosować pod nadzorem medycznym. W związku z przedawkowaniem zgłaszano przypadki wystąpienia zdarzeń kardiologicznych, w tym wydłużenia odstępu QT i zaburzenia rytmu typu torsade de pointes. W niektórych przypadkach nastąpił zgon. Nie należy przekraczać zalecanej dawki i (lub) zalecanego czasu trwania leczenia.

Niepożądane działanie

Często: nudności, zaburzenia smaku. Niezbyt często: senność, zaparcie, wysypka. Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktoidalna), utrata świadomości, obniżony poziom świadomości, zawroty głowy, rozszerzenie okrężnicy (w tym toksyczne rozszerzenie okrężnicy), niedrożność jelita, ból brzucha, wymioty, powiększenie obwodu brzucha, niestrawność, wzdęcia z oddawaniem gazów, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, zatrzymanie moczu.

Ciąża i laktacja

Unikać stosowania w I trymestrze ciąży. Lek może być stosowany w II i III trymestrze ciąży. Loperamid w bardzo małej ilości przenika do mleka matki - lek może być stosowany podczas karmienia piersią, kiedy dietetyczne środki są niewystarczające i wskazane jest polekowe zahamowanie motoryki jelit. Jedynie duże dawki chlorowodorku loperamidu wpływały na płodność u kobiet w badaniach nieklinicznych.

Uwagi

Jeśli wystąpią zawroty głowy, senność lub zmęczenie nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Interakcje

Loperamid jest substratem P-glikoproteiny. Jednoczesne podawanie loperamidu (16 mg w pojedynczej dawce) z chinidyną lub rytonawirem, które są inhibitorami P-glikoproteiny, powodowało 2-3 krotne zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu. Kliniczne znaczenie tych farmakokinetycznych interakcji inhibitorów P-glikoproteiny z loperamidem, podawanym w zalecanych dawkach (od 2 mg do maksymalnie mg na dobę), nie jest znane. Jednoczesne podanie loperamidu (dawka pojedyncza 4 mg) oraz itrakonazolu, inhibitora cytochromu CYP3A4 i glikoproteiny P powodowało 3- lub 4-krotne zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu krwi. W tym samym badaniu inhibitor cytochromu CYP2C8, gemfibrozyl, zwiększał stężenie loperamidu mniej więcej 2-krotnie. Skojarzenie itrakonazolu i gemfibrozylu powodowało 4-krotny wzrost szczytowego stężenia loperamidu i 13-krotne zwiększenie całkowitej ekspozycji osocza. Wzrostom podanych wartości nie towarzyszyły objawy ze strony OUN, co sprawdzono z zastosowaniem testów psychomotorycznych (tj. subiektywna ocena senności oraz test zastępowania cyfr symbolami). Jednoczesne podanie loperamidu (pojedyncza dawka 16 mg) oraz ketakonazolu, inhibitora cytochromu CYP3A4 i glikoproteiny P powodowało 5-krotne zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu krwi. Wzrostowi nie towarzyszyło nasilone działanie farmakodynamiczne, co sprawdzono, stosując pupilometrię. Leczenie skojarzone z desmopresyną podawaną doustnie powodowało 3-krotne zwiększenie stężenia desmopresyny w osoczu, prawdopodobnie w związku z mniejszą ruchliwością w przewodzie pokarmowym. Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą wzmagać działanie loperamidu oraz że leki przyspieszające przejście przez przewód pokarmowy mogą hamować jego działanie. Ponieważ symetykon nie wchłania się z przewodu pokarmowego, nie przewiduje się żadnych istotnych interakcji symetykonu z innymi lekami.

Cena

Stoperan Plus, cena 100% 15.22 zł

Preparat zawiera substancję: Loperamide hydrochloride, Simeticone

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."