Sovaldi

1 tabl. powl. zawiera 400 mg sofosbuwiru

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Sovaldi 28 szt., tabl. powl.

Sofosbuvir

2019-04-05

Działanie

Lek przeciwwirusowy, pan-genotypowy inhibitor HCV NS5B RNA-zależnej polimerazy RNA, która ma podstawowe znaczenie dla replikacji wirusa. Sofosbuwir jest prolekiem nukleotydowym, który ulega metabolizmowi wewnątrzkomórkowemu do utworzenia farmakologicznie czynnego trifosforanu analogu urydyny (GS-461203), który może być przyłączony przez polimerazę NS5B do RNA HCV i działa jako terminator łańcucha. GS-461203 (czynny metabolit sofosbuwiru) nie jest inhibitorem ludzkich polimeraz DNA i RNA, ani nie jest inhibitorem mitochondrialnej polimerazy RNA. Po podaniu doustnym osiąga Cmax w czasie 1 h. Wiąże się w około 61–65% z białkami osocza ludzkiego. Sofosbuwir jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie do farmakologicznie czynnej postaci trifosforanu analogu nukleozydu GS-461203. Aktywacyjny szlak metaboliczny obejmuje sekwencyjną hydrolizę reszty karboksyloestrowej katalizowaną przez ludzką katepsynę A lub karboksyloesterazę 1 i rozpad fosforamidazowy przez białko triady histydynowej wiążące nukleotydy 1, a następnie fosforylację przez szlak biosyntezy nukleotydów pirymidynowych. Defosforylacja prowadzi do utworzenia metabolitu nukleozydowego GS-331007, którego nie można skutecznie poddać ponownej fosforylacji i który nie wykazuje aktywności przeciw HCV in vitro. Po podaniu pojedynczej, doustnej dawki 400 mg sofosbuwiru znakowanego izotopem 14C GS-331007 odpowiada za > 90% całkowitej ogólnoustrojowej ekspozycji na lek. Sofosbuwir jest wydalany z moczem - 80% (głównie jako GS-331007 - 78%, 3,5% jako substancja macierzysta), z kałem - 14% oraz z wydychanym powietrzem - 2,5%. T0,5 sofosbuwiru i GS-331007 wynosi odpowiednio 0,5 h i 25 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 400 mg raz na dobę. Sofosbuwir należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami; nie zaleca się stosowania w monoterapii. Czas trwania leczenia skojarzonego (także w przypadku pacjentów z równoczesnym zakażeniem HIV). Pacjenci z pWZW C genotypu 1, 4, 5 lub 6: sofosbuwir + rybawiryna + peginterferon alfa przez 12 tyg. (u uprzednio leczonych pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 1 brak jest danych dotyczących leczenia skojarzonego sofosbuwirem, rybawiryną i peginterferonem alfa); w przypadku pacjentów niekwalifikujących się lub nietolerujących peginterferonu alfa stosować sofosbuwir i rybawirynę przez 24 tyg. Pacjenci z pWZW C genotypu 2: sofosbuwir + rybawiryna przez 12 tyg. Pacjenci z pWZW C genotypu 3: sofosbuwir + rybawiryna + peginterferon alfa przez 12 tyg. lub sofosbuwir + rybawiryna przez 24 tyg. Pacjenci z pWZW C oczekujący na przeszczepienie wątroby: sofosbuwir + rybawiryna do czasu przeszczepienia wątroby. W przypadku, gdy zalecono czas leczenia 12 tyg. należy rozważyć ewentualne wydłużenie czasu trwania leczenia aż do 24 tyg., zwłaszcza w przypadku tych podgrup, w których występuje jeden lub kilka czynników historycznie powiązanych z mniejszymi odsetkami odpowiedzi na terapie oparte na interferonie, np. zaawansowane zwłóknienie i (lub) marskość wątroby, duże początkowe miano wirusów, rasa czarna, genotyp inny niż IL28B CC, wcześniejszy brak odpowiedzi na leczenie peginterferonem alfa i rybawiryną. Dawka rybawiryny stosowanej w leczeniu skojarzonym jest ustalana w zależności od masy ciała: Modyfikacja dawkowania. Nie zaleca się zmniejszenia dawki sofosbuwiru. Jeśli sofosbuwir jest stosowany w skojarzeniu z peginterferonem alfa i u pacjenta wystąpi ciężkie działanie niepożądane potencjalnie związane z tym lekiem, należy zmniejszyć dawkę peginterferonu alfa lub przerwać podawanie (patrz ChPL peginterferonu alfa). Jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie działanie niepożądane potencjalnie związane z rybawiryną, należy zmodyfikować dawkę rybawiryny lub przerwać podawanie, jeśli właściwe, aż do ustąpienia lub zmniejszenia nasilenia działania niepożądanego, jak podano poniżej: należy zmniejszyć dawkę dobową rybawiry do 600 mg/dobę w przypadku wystąpienia stężenia hemoglobiny (Hb) Młodzież (w wieku 12-18 lat). Doustnie: 400 mg raz na dobę z pożywieniem. Sofosbuwir należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami; nie zaleca się stosowania w monoterapii. Czas trwania leczenia skojarzonego. Pacjenci z pWZW C genotypu 2: sofosbuwir + rybawiryna przez 12 tyg. Pacjenci z pWZW C genotypu 3: sofosbuwir + rybawiryna przez 24 tyg. W przypadku, gdy zalecono czas leczenia 12 tyg. należy rozważyć ewentualne wydłużenie czasu trwania leczenia aż do 24 tyg., zwłaszcza w przypadku tych podgrup, w których występuje jeden lub kilka czynników historycznie powiązanych z mniejszymi odsetkami odpowiedzi na terapie oparte na interferonie, np. zaawansowane zwłóknienie i (lub) marskość wątroby, duże początkowe miano wirusów, rasa czarna, genotyp inny niż IL28B CC, wcześniejszy brak odpowiedzi na leczenie peginterferonem alfa i rybawiryną. Dawka rybawiryny stosowanej w leczeniu skojarzonym jest ustalana w zależności od masy ciała: 81 – 1200 mg/dobę. Nie zaleca się zmniejszenia dawki sofosbuwiru. Jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie działanie niepożądane potencjalnie związane z rybawiryną, należy zmodyfikować dawkę rybawiryny lub przerwać podawanie, jeśli właściwe, aż do ustąpienia lub zmniejszenia nasilenia działania niepożądanego. Jeśli podawanie innych leków stosowanych w skojarzeniu z sofosbuwirem jest przerwane trwale, należy przerwać również podawanie sofosbuwiru. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki sofosbuwiru u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z lekką lub umiarkowaną niewydolnością nerek ani u pacjentów z lekką, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (A, B lub C wg Child-Pugh). Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani odpowiedniej dawki sofosbuwiru u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR 2) lub w krańcowym stadium niewydolności nerek (ESRD) wymagającym hemodializy. W przypadku stosowania z rybawiryną lub peginterferonem alfa i rybawiryną, należy również zapoznać się z treścią CHPL rybawiryny dla pacjentów z klirensem kreatyniny Sposób podania. Lek przyjmować z posiłkiem. Tabletkę należy połykać w całości, nie należy jej żuć ani rozgniatać. W przypadku wystąpienia wymiotów w ciągu 2 h od podania dawki należy przyjąć dodatkową tabletkę; jeśli wymioty wystąpią później niż 2 h od podania dawki, nie jest konieczna kolejna dawka. Jeśli pominięto dawkę i nie minęło jeszcze 18 h od normalnego czasu przyjmowania, należy przyjąć tabletkę jak najszybciej i następną dawkę o zwykłej porze; jeśli minęło więcej niż 18 h, nie należy przyjmować pominiętej dawki, tylko następną dawkę o zwykłej porze, nie przyjmować dawki podwójnej.

Wskazania

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C (pWZW) u dorosłych i młodzieży od 12 lat, w skojarzeniu z innymi lekami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na sofosbuwir lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie z silnymi induktorami glikoproteiny-P (P-gp) w jelitach (ryfampicyna, ryfabutyna, ziele dziurawca zwyczajnego [Hypericum perforatum], karbamazepina, fenobarbital i fenytoina). Równoczesne podawanie powoduje znaczne zmniejszenie stężenia sofosbuwiru w osoczu i może prowadzić do utraty jego skuteczności.

Środki ostrożności

Przypadki ciężkiej bradykardii i bloku serca zaobserwowano, gdy sofosbuwir stosowany w skojarzeniu z innym bezpośrednio działającym lekiem przeciwwirusowym (DAA) podawano jednocześnie z amiodaronem i z innymi produktami leczniczymi zmniejszającymi częstość uderzeń serca lub bez nich. Przypadki te są potencjalnie zagrażające życiu, dlatego amiodaron należy podawać wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Należy dokładnie monitorować pacjentów. Osoby, u których zidentyfikowano duże ryzyko bradyarytmii, należy stale kontrolować przez 48 h w odpowiednich warunkach klinicznych. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również odpowiednio kontrolować pacjentów, którzy przerwali jego stosowanie w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie preparatu. Leku nie badano w badaniu III fazy u uprzednio leczonych pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 1, 4, 5 i 6. Z tego powodu nie ustalono optymalnego czasu trwania leczenia w tej populacji. Dane kliniczne wspierające stosowanie u pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 5 i 6 są bardzo ograniczone. W badaniach III fazy nie badano schematów leczenia niezawierających interferonu u pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 1, 4, 5 i 6. Nie ustalono optymalnego schematu i czasu trwania leczenia. Takie schematy należy stosować tylko u pacjentów nietolerujących lub niekwalifikujących się do leczenia interferonem i wymagających niezwłocznie leczenia. Lek należy podawać równocześnie z innymi przeciwwirusowymi preparatami o bezpośrednim działaniu na HCV, jeśli na podstawie dostępnych danych można uznać, że korzyści przeważają nad ryzykiem. Brak jest danych wspierających równoczesne podawanie telaprewiru lub boceprewiru (nie jest zalecane). W trakcie leczenia lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim i po takim leczeniu zgłaszano przypadki reaktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV), niekiedy prowadzące do zgonu. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać u wszystkich pacjentów badanie przesiewowe na obecność HBV. Pacjenci ze współistniejącym zakażeniem HBV/HCV są zagrożeni reaktywacją HBV i dlatego należy ich monitorować oraz postępować zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku <12 lat.

Niepożądane działanie

Sofosbuwir w skojarzeniu z rybawiryną. Bardzo często: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, bezsenność, ból głowy, nudności, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zmęczenie, drażliwość. Często: zapalenie jamy nosowo-gardłowej, niedokrwistość, depresja, zaburzenia uwagi, duszność, duszność wysiłkowa, kaszel, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, zaparcia, niestrawność, łysienie, sucha skóra, świąd, ból stawów, ból pleców, skurcze mięśni, ból mięśni, gorączka, astenia. Sofosbuwir w skojarzeniu z peginterferonem alfa i rybawiryną. Bardzo często: niedokrwistość, neutropenia, zmniejszenie liczby limfocytów, zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie apetytu, bezsenność, zawroty głowy, ból głowy, duszność, kaszel, biegunka, nudności, wymioty, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, wysypka, świąd, ból stawów, ból mięśni, dreszcze, zmęczenie, objawy grypopodobne, drażliwość, ból, gorączka. Często: zmniejszenie masy ciała, depresja, lęk, pobudzenie, migrena, zaburzenia pamięci, zaburzenia uwagi, niewyraźne widzenie, duszność wysiłkowa, zaparcia, suchość w jamie ustnej, refluks żołądkowo-przełykowy, łysienie, sucha skóra, ból pleców, skurcze mięśni, ból w klatce piersiowej, astenia.

Ciąża i laktacja

Unikać stosowania sofosbuwiru w ciąży. W przypadku równoczesnego podawania rybawiryny z sofosbuwirem zastosowanie mają przeciwwskazania dotyczące stosowania rybawiryny w ciąży. W przypadku stosowania sofosbuwiru w skojarzeniu z rybawiryną lub peginterferonem alfa i rybawiryną należy zachować nadzwyczajną ostrożność w celu uniknięcia ciąży u pacjentek i u partnerek pacjentów, ponieważ rybawiryna działa teratogennie i (lub) embriotoksycznie. Kobiety w wieku rozrodczym lub ich partnerzy muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia i przez okres po zakończeniu leczenia zalecany w ChPL rybawiryny. Nie wiadomo, czy sofosbuwir i jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego (są obecne w mleku zwierząt) - nie stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Lek wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów; jednak podczas leczenia sofosbuwirem w skojarzeniu z peginterferonem alfa i rybawiryną mogą wystąpić działania niepożądane ograniczające zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (np. zmęczenie, zaburzenia uwagi, zawroty głowy i niewyraźne widzenie).

Interakcje

Sofosbuwir jest substratem transportera leku P-gp i białka oporności raka piersi (BCRP). Preparaty będące silnymi induktorami P-gp (np. ryfampicyna, ryfabutyna, ziele dziurawca zwyczajnego, karbamazepina, fenobarbital i fenytoina) mogą zmniejszać stężenie sofosbuwiru w osoczu, prowadząc do zmniejszenia działania terapeutycznego preparatu – jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane. Substancje będące umiarkowanymi induktorami P-gp lub CYP (np. okskarbazepina, modafinil lub efawirenz) mogą zmniejszać stężenie sofosbuwiru w osoczu - nie zaleca się jednoczesnego stosowania. Równoczesne podawanie z preparatami hamującymi P-gp i (lub) BCRP może zwiększać stężenie sofosbuwiru w osoczu bez zwiększenia stężenia głównego metabolitu GS-331007 w osoczu, zatem lek można podawać jednocześnie z inhibitorami P-gp i (lub) BCRP. W przypadku jednoczesnego leczenia antagonistami witaminy K zaleca się ścisłe kontrolowanie wartości INR. Z amiodaronem stosować wyłącznie w przypadku braku dostępności alternatywnych metod leczenia – ryzyko bradykardii i bloku sercowego. Nie jest konieczne dostosowywanie dawek w przypadku równoczesnego stosowania ketokonazolu, metadonu, cyklosporyny, takrolimusu, doustnych środków antykoncepcyjnych.

Preparat zawiera substancję: Sofosbuvir

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."