RoActemra

0,9 ml roztw. do wstrz. (1 amp.-strzyk.) zawiera 162 mg tocilizumabu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
RoActemra 4 amp.-strzyk., roztw. do wstrz. podsk.

Tocilizumab

2019-04-05

Działanie

Rekombinowane humanizowane przeciwciało monoklonalne podklasy immunoglobuliny G1 (IgG1), skierowane przeciwko ludzkim rozpuszczalnym, jak i związanym z błonami komórkowymi receptorom interleukiny 6. Hamuje przekazywanie sygnału szlakiem z udziałem sIL-6R i mIL-6R. IL-6 jest plejotropową cytokiną prozapalną produkowaną przez wiele różnych komórek, w tym limfocyty T i B, monocyty i fibroblasty. IL-6 bierze udział w procesach fizjologicznych, takich jak aktywacja limfocytów T, indukcja wydzielania immunoglobulin, indukcja wytwarzania białek ostrej fazy w wątrobie i stymulacja hematopoezy. IL-6 odgrywa również rolę w patogenezie chorób, w tym chorób zapalnych, osteoporozy i chorób nowotworowych. Po podskórnym podaniu leku pacjentom z RZS czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia leku we krwi (Tmax) wynosi 2,8 dnia, biodostępność wynosi 79%. Dla stanu równowagi, w przypadku podawania podskórnego, zależny od stężenia jawny okres półtrwania wynosi do 12 dni dla dawki 162 mg podawanej co tydzień i 5 dni dla dawki 162 mg co 2. tydzień u pacjentów z RZS. U pacjentów z GCA w stanie stacjonarnym efektywny T0,5 wynosi 18,3-19,9 dnia dla dawki 162 mg podawanej co tydzień i 4,2-7,9 dnia dla dawki 162 mg co 2. tydzień.

Dawkowanie

Podskórnie. Dorośli. Leczenie powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu RZS, wMIZS i (lub) GCA. Pacjenci leczeni tocilizumabem powinni otrzymać kartę ostrzegawczą dla pacjenta. Pierwsze wstrzyknięcie należy wykonać pod nazdorem wykwalifikowanego personelu medycznego. Pacjent może samodzielnie wsytrzykiwać sobie lek tylko wtedy, gdy lekarz stwierdzi, że jest to właściwe, a w razie konieczności pacjent wyrazi zgodę na obserwację medyczną i zostanie przeszkolony w zakresie właściwej techniki wykonania wstrzyknięcia. Pacjenci, którzy zmieniają leczenie z tocilizumabu w postaci dożylnej na formę podskórną powinni podać pierwszą dawkę podskórną w terminie planowanej kolejnej dawki dożylnej, pod nadzorem wykwalifikowanego fachowego personelu medycznego. Wszyscy pacjenci leczeni tym lekiem powinni otrzymać Kartę Ostrzegawczą dla Pacjenta. Należy ocenić możliwość samodzielnego, podskórnego podawania leku przez pacjenta lub rodzica/opiekuna w domu i poinstruować pacjenta lub rodzica/opiekuna o konieczności poinformowania lekarza, jeśli wystąpią u niego objawy reakcji alergicznej. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy ciężkiej reakcji alergicznej, powinien on bezzwłocznie skorzystać z pomocy lekarza. Preparat w postaci do podawania podskórnego nie jest przeznaczony do podawania dożylnego. Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS): 162 mg raz w tygodniu. Istnieją ograniczone dane dotyczące zmiany podawania leku z formy farmaceutycznej dożylnej na podskórną w stałej dawce. Podawanie leku należy kontynuować w odstępach cotygodniowych. Pacjenci, u których zmieniono sposób podawania z dożylnego na podskórny, muszą przyjąć pierwszą, podawaną podskórnie dawkę zamiast zaplanowanej dawki dożylnej pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego. Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA): 162 mg raz w tygodniu w skojarzeniu z leczeniem glikokortykosteroidami w malejących dawkach. Preparat może być stosowany w monoterapii po zakończeniu stosowania glikokortykosteroidów. Preparat w monoterapii nie powinien być stosowany w leczeniu ostrych nawrotów choroby. W związku z przewlekłym charakterem GCA, leczenie trwające >52 tyg. powinno być prowadzone w oparciu o aktywność choroby, ocenę lekarza i wybór pacjenta. RZS i GCA dostosowanie dawki z powodu nieprawidłowości wyników badań laboratoryjnych. Nieprawidłowe aktywności enzymów wątrobowych: >1 do 3 x górna granica normy (GGN) - zmodyfikować dawki podawanych równocześnie leków z grupy DMARD (RZS) lub leków immunomodulujących (GCA) w przypadkach, gdy jest to właściwe, w przypadku utrzymywania się zwiększonych wartości w tym zakresie należy zmniejszyć częstotliwość podawania leku do jednej dawki co 2. tydzień lub przerwać jego podawanie do czasu powrotu do prawidłowych wartości AlAT lub AspAT, należy wrócić do wykonywania iniekcji co tydzień lub co 2. tydzień, jeśli jest to klinicznie uzasadnione; >3 do 5 x GGN - przerwać podawanie tocilizumabu do czasu, gdy wartości transaminaz osiągną stężenie 1 do 3 x GGN), w przypadku utrzymywania się podwyższonych wartości >3 x GGN (potwierdzonych w powtórzonym badaniu) należy przerwać podawanie leku; >5 x GGN - przerwać leczenie. Mała bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych (ANC): ANC >1 x 109/l - utrzymać dotychczasową dawkę; ANC 0,5-1 x 109/l - przerwać podawanie tocilizumabu, gdy wartość ANC zwiększy się >1 x 109/l, należy wznowić podawanie tocilizumabu co 2. tydzień i przejść do podawania cotygodniowego, gdy stan kliniczny pacjenta na to pozwala; ANC 9/l - przerwać leczenie. Nie zaleca się rozpoczynać leczenia u pacjentów nieleczonych wcześniej tocilizumabem z bezwzględną liczbą granulocytów obojętnochłonnych 9/l. Mała liczba płytek krwi: 50-100 x 103/µl - przerwać podawanie tocilizumabu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się >100 x 103/µl, należy wznowić podawanie tocilizumabu co 2. tydzień i przejść do podawania cotygodniowego, gdy stan kliniczny pacjenta na to pozwala; 3/µl - przerwać leczenie. Pominięta dawka. Jeśli pominięto dawkę leku podawanego cotygodniowo podskórnie w ciągu 7 dni od zaplanowanego dnia podania dawki, należy przyjąć lek w kolejnym zaplanowanym dniu. Jeśli pominięto dawkę leku podawanego podskórnie co 2. tydzień w ciągu 7 dni od dnia zaplanowanej dawki, należy natychmiast przyjąć pominiętą dawkę i przyjąć kolejną dawkę leku w kolejnym planowanym dniu. Dzieci. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności leku  podawanego podskórnie u dzieci do ukończenia 18. rż. Pacjenci z wMIZS. Dawka może być zmieniana wyłącznie w oparciu o stałe zmiany masy ciała pacjenta wraz z upływem czasu. Tocilizumab może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z MTX. Zalecanym dawkowaniem u pacjentów >2 lat jest podskórne podanie dawki 162 mg raz na 2 tyg. pacjentom o mc. ≥30 kg lub podskórne podanie dawki 162 mg raz na 3 tyg. pacjentom o mc. Nieprawidłowa aktywność enzymów wątrobowych: >1 do 3 x GGN - należy zmodyfikować dawkę podawanego równolegle MTX, w przypadkach gdy jest to właściwe. W przypadku utrzymywania się zwiększonych wartości w tym zakresie należy przerwać podawanie tocilizumabu do czasu powrotu do prawidłowych wartości aktywności AlAT lub AspAT; >3 x GGN do 5 x GGN - należy zmodyfikować dawkę podawanego równolegle MTX, w przypadkach gdy jest to właściwe. Należy przejściowo przerwać podawanie tocilizumabu do czasu, gdy wartości osiągną poziom 1 do 3 x GGN; >5 x GGN - przerwać podawanie tocilizumabu. Mała bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych (ANC): ANC >1 x 109/l - utrzymać dotychczasową dawkę; ANC 0,5 do 1 x 109/l - przerwać podawanie tocilizumabu, gdy wartość ANC zwiększy się >1 x 109/l, należy wznowić podawanie tocilizumabu; ANC 9/l - przerwać leczenie. Mała liczba płytek krwi: 50 do 100 x 103/µl - należy zmodyfikować dawkę podawanego równocześnie MTX w przypadku, gdy jest to właściwe; przerwać podawanie tocilizumabu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się >100 x 103/µl, należy wznowić podawanie tocilizumabu; 3/µl - przerwać podawanie tocilizumabu. Nie przeprowadzono badań nad zmniejszeniem częstości podawania dawki tocilizumabu w związku z nieprawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych u pacjentów z wMIZS. Dostępne dane dotyczące postaci dożylnej sugerują, że poprawę kliniczną obserwuje się w czasie 12 tyg. od rozpoczęcia leczenia preparatem. W przypadku pacjentów niewykazujących w tym okresie żadnej poprawy należy jeszcze raz dokładnie rozważyć kontynuację terapii. Pominięta dawka. Jeśli pominięto dawkę leku podawanego podskórnie w ciągu 7 dni od zaplanowanego dnia podania dawki, należy jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę, a następnie przyjąć kolejną dawkę w pierwotnie planowanym terminie. Jeśli pominięto dawkę leku podawanego podskórnie w ciągu więcej niż 7 dni od dnia zaplanowanej dawki lub pacjent nie jest pewien kiedy należy wstrzyknąć lek, powinien skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów ≥65 lat oraz u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek. Preparat nie został przebadany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, u tych pacjentów należy ściśle kontrolować czynność nerek. Preparat nie został przebadany w grupie pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (brak zaleceń dotyczących dawkowania).  Sposób podania. Podskórnie, w brzuch, udo i górną część ramienia. Obszary wstrzyknięć należy zmieniać. Nigdy nie należy wstrzykiwać w znamiona, blizny lub obszary, gdzie skóra jest wrażliwa, zasiniona, zaczerwieniona, twarda lub uszkodzona. Cała zawartość (0,9 ml) ampułko-strzykawki musi być podana w iniekcji podskórnej.

Wskazania

Reumatoidalne zapalenie stawów - RZS. W skojarzeniu z metotreksatem (MTX): leczenie dorosłych pacjentów z czynnym, postępującym reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) o ciężkim nasileniu, nieleczonych dotychczas za pomocą MTX oraz leczenie dorosłych pacjentów z czynnym RZS o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, u których stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na leczenie lub nietolerancję dotychczasowego leczenia jednym lub kilkoma lekami przeciwreumatycznymi modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs) lub inhibitorami czynnika martwicy nowotworu (TNF). Lek może być podawany w monoterapii w przypadku nietolerancji MTX lub u pacjentów, u których kontynuacja leczenia MTX nie jest wskazana. Wykazano, że lek zmniejsza szybkość postępu uszkodzenia stawów mierzonego radiologicznie oraz powoduje poprawę sprawności fizycznej przy podawaniu łącznym z MTX. Wielostawowe młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (wMIZS; czynnik reumatoidalny pozytywny lub negatywny oraz postać nielicznostawowa, rozszerzająca) u pacjentów w wieku co najmniej 2 lat, u których stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na wcześniejsze leczenie MTX.Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA). Leczenie GCA u dorosłych pacjentów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Czynne, ciężkie zakażenia.

Środki ostrożności

W celu poprawy identyfikowalności biologicznych preparatów, nazwa handlowa i numer serii podawanego leku powinny być czytelnie zapisane (lub odnotowane) w dokumentacji pacjenta. Jeśli w trakcie leczenia rozwinie się u pacjenta ciężkie zakażenie, podawanie tocilizumabu należy przerwać do czasu opanowania zakażenia. Należy bardzo ostrożnie podejmować decyzję o zastosowaniu tocilizumabu u pacjentów z nawracającymi zakażeniami w wywiadzie, przewlekłymi zakażeniami lub z chorobami współistniejącymi (np. zapalenie uchyłków jelita, cukrzyca, śródmiąższowa choroba płuc), które mogą predysponować do zakażeń. Należy zachować czujność, aby odpowiednio wcześnie wykryć ciężkie zakażenia u pacjentów otrzymujących leki immunosupresyjne, chorych na umiarkowaną lub ciężką postać RZS, wMIZS lub GCA, gdyż objawy i symptomy kliniczne ostrego zapalenia mogą być słabiej wyrażone z powodu stłumienia reakcji ostrej fazy. Oceniając pacjenta pod względem możliwości wystąpienia zakażenia, należy rozważyć działanie tocilizumabu na białko C - reaktywne (CRP), granulocyty obojętnochłonne oraz dolegliwości i przedmiotowe i podmiotowe objawy zakażenia. Pacjentów należy poinstruować, aby w razie wystąpienia jakichkolwiek objawów wskazujących na zakażenie, niezwłocznie zgłosili się do lekarza. Przed rozpoczęciem leczenia wszystkich pacjentów należy poddać badaniom przesiewowym w kierunku utajonej gruźlicy. U pacjentów z utajoną gruźlicą przed rozpoczęciem leczenia tocilizumabem należy zastosować standardowe leczenie przeciwprątkowe. Należy pamiętać o ryzyku fałszywie ujemnych wyników tuberkulinowego testu skórnego oraz testu gamma interferonowego wykonywanego na podstawie badania krwi, zwłaszcza u ciężko chorych pacjentów lub pacjentów o obniżonej odporności. Pacjentów należy pouczyć, aby w razie wystąpienia jakichkolwiek objawów wskazujących na zakażenie gruźlicą (np. uporczywy kaszel, wyniszczenie/zmniejszenie masy ciała, niewielka gorączka) zgłosili się do lekarza. W trakcie leczenia biologicznego chorych na RZS zgłaszano przypadki reaktywacji zakażenia wirusowego (np. wirusem zapalenia wątroby typu B). Nie oceniano leczenia tocilizumabem u pacjentów, którzy w badaniach przesiewowych mieli dodatni wynik testu w kierunku wirusowego zapalenia wątroby. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z owrzodzeniem jelita lub zapaleniem uchyłków w wywiadzie. W przypadku wystąpienia bólu brzucha, krwotoku i (lub) niewyjaśnionej zmiany w rytmie wypróżnień z towarzyszącą gorączką, pacjenta należy poddać natychmiastowej ocenie klinicznej pod kątem wczesnego wykrycia zapalenia uchyłków, które może prowadzić do perforacji przewodu pokarmowego. Podczas leczenia zgłaszano występowanie ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Takie reakcje mogą mieć cięższy przebieg i potencjalnie kończyć się zgonem w przypadku pacjentów, u których wystąpiły reakcje nadwrażliwości podczas wcześniejszego leczenia tocilizumabem, nawet w przypadku zastosowania premedykacji z użyciem leków steroidowych i przeciwhistaminowych. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać podawanie preparatu, rozpocząć odpowiednie leczenie i na stałe zrezygnować ze stosowania tocilizumabu. Należy zachować szczególną ostrożność, rozważając leczenie u pacjentów z czynną chorobą wątroby lub zaburzoną czynnością wątroby. Zgłaszano często przejściowe lub okresowe zwiększenia aktywności aminotransferaz wątrobowych o nasileniu łagodnym i umiarkowanym, bez progresji do uszkodzenia wątroby. Obserwowano częstsze przypadki zwiększenia aktywności enzymów, gdy równocześnie z preparatem podawano leki potencjalnie hepatotoksyczne (np. MTX). Należy rozważyć wykonanie dodatkowych badań oceniających czynność wątroby, w tym ocenę stężenia bilirubiny, jeżeli istnieją wskazania kliniczne. Należy zachować szczególną ostrożność, rozważając rozpoczęcie leczenia tocilizumabem u pacjentów ze zwiększoną aktywnością AlAT lub AspAT >1,5 x GGN (górna granica normy). Nie zaleca się stosowania tocilizumabu u pacjentów z aktywnością AlAT lub AspAT przekraczającą >5 x GGN. U chorych na RZS i GCA aktywność AlAT i AspAT należy kontrolować co 4-8 tyg. przez pierwsze 6 miesięcy leczenia, a następnie co 12 tyg. W przypadkach zwiększenia aktywności AlAT lub AspAT >3-5 x GGN należy przerwać leczenie. U pacjentów z wMIZS aktywność AlAT i AspAT należy kontrolować podczas drugiego podania leku, a następnie zgodnie z zasadami dobrej praktyki klinicznej. W trakcie stosowania leczenia skojarzonego tocilizumabem w dawce 8 mg/kg mc. z metotreksatem odnotowano obniżenie liczby granulocytów obojętnochłonnych i płytek krwi. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia neutropenii u pacjentów uprzednio leczonych inhibitorem TNF. Nie zaleca się rozpoczynać leczenia u pacjentów nieleczonych wcześniej preparatem, jeśli wartość ANC wynosi 9/l. Należy zachować szczególną ostrożność, rozważając rozpoczęcie leczenia u pacjentów z niską liczbą płytek krwi (tj. liczba płytek 3/µl). Nie zaleca się kontynuowania leczenia u pacjentów z ANC 9/l lub liczbą płytek krwi 3/µl. U chorych na RZS i GCA liczbę granulocytów obojętnochłonnych i płytek krwi należy kontrolować 4 do 8 tyg. po rozpoczęciu leczenia, a następnie zgodnie z zasadami praktyki klinicznej. U wszystkich pacjentów ocenę parametrów lipidowych powinny być monitorowane 4 do 8 tyg. po rozpoczęciu leczenia. W dalszym postępowaniu z pacjentami należy kierować się przyjętymi lokalnie wytycznymi klinicznymi leczenia hiperlipidemii. Pacjenci leczeni tocilizumabem powinni być szczególnie obserwowani pod kątem objawów mogących wskazywać na nowopowstałe ośrodkowe zaburzenia demielinizacyjne. U chorych na RZS istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia nowotworów złośliwych; preparaty immunomodulujące mogą zwiększać ryzyko rozwinięcia się złośliwego procesu nowotworowego. Z uwagi na brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa nie należy podawać szczepionek żywych i żywych atenuowanych podczas leczenia preparatem. W randomizowanym badaniu otwartym, dorośli chorzy na RZS leczeni tocilizumabem i MTX uzyskali skuteczną odpowiedź na szczepienie 23-walentną polisacharydową szczepionką przeciw pneumokokom oraz szczepionką tężca, co było porównywalne do odpowiedzi obserwowanej u pacjentów leczonych tylko MTX. Zaleca się, aby przed rozpoczęciem leczenia tocilizumabem u wszystkich pacjentów, a szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, uzupełnić wszystkie ewentualne braki w realizacji programu immunizacji zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Przerwa między podaniem żywych szczepionek a rozpoczęciem leczenia preparatem powinna być zgodna z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi szczepień w odniesieniu do stosowania środków immunosupresyjnych. U chorych na RZS istnieje zwiększone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i w ramach standardowej opieki medycznej należy u nich opanować czynniki ryzyka (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemię). Brak doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w skojarzeniu z inhibitorami TNF lub innymi lekami biologicznymi u chorych na RZS. Nie zaleca się podawania leku w skojarzeniu z innymi lekami biologicznymi. Preparat w monoterapii nie powinien być stosowany w leczeniu ostrych nawrotów GCA, ponieważ skuteczność w takich przypadkach nie została określona; glikokortykosteroidy powinny być stosowane zgodnie z oceną medyczną i zaleceniami dotyczącymi praktyki klinicznej.

Niepożądane działanie

Bezpieczeństwo i immunogenność określone dla tocilizumabu podawanego podskórnie były spójne ze znanym profilem bezpieczeństwa dla tocilizumabu podawanego dożylnie. Nie zaobserwowano nowych ani nieoczekiwanych niepożądanych działań leku. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia były częstsze w grupie otrzymującej lek podskórnie. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (tj. rumień, świąd, ból i krwiak) miały nasilenie od łagodnego do umiarkowanego. Większość z nich ustępowała bez leczenia i bez konieczności odstawienia leku. Poniżej przedstawiono działania niepożądane występujące u chorych otrzymujących tocilizumab. Bardzo często: reakcja w miejscu wstrzyknięcia, zakażenie górnych dróg oddechowych, hipercholesterolemia. Często: zapalenie podskórnej tkanki łącznej, zapalenie płuc, opryszczka wargowa, półpasiec, ból brzucha, owrzodzenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, wysypka, świąd, pokrzywka, ból i zawroty głowy, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, zwiększenie masy ciała, zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, nadciśnienie tętnicze, leukopenia, neutropenia, obrzęk obwodowy, reakcje nadwrażliwości, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie spojówek, kaszel, duszność. Niezbyt często: zapalenie uchyłków jelita, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wrzód żołądka, hipertriglicerydemia, kamica nerkowa, niedoczynność tarczycy. Zgłoszone ciężkie zakażenia, niektóre zakończone zgonem, obejmowały: czynną gruźlicę w postaci płucnej i pozapłucnej, inwazyjne zakażenia płuc, w tym kandydozę, aspergillozę, kokcydioidomikozę i zakażenie Pneumocystis jirovecii, zapalenie płuc, zapalenie podskórnej tkanki łącznej, półpasiec, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zapalenie uchyłków, sepsę i bakteryjne zapalenie stawów. Zgłaszano również przypadki zakażeń oportunistycznych. Obserwowano przypadki śródmiąższowej choroby płuc (w tym zapalenia płuc oraz zwłóknienia płuc), z których niektóre były zakończone zgonem. Ponadto zgłaszano przypadki perforacji przewodu pokarmowego, pierwotnie jako powikłania zapalenia uchyłków jelita, włączając uogólnione ropne zapalenie otrzewnej, perforację w obrębie dolnego odcinka przewodu pokarmowego, przetokę i ropień. Zgłaszano śmiertelne przypadki anafilaksji podczas dożylnego leczenia tocilizumabem. Obserwowano zmniejszenie liczby granulocytów, zmniejszenie liczby płytek krwi ( bez krwawień), bardzo rzadko pancytopenię. Dane kliniczne są niewystarczające do oceny potencjalnej częstości występowania nowotworów złośliwych w następstwie ekspozycji na tocilizumab - trwają długoterminowe badania oceniające bezpieczeństwo tocilizumabu. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zespołu Stevensa-Johnsona po dopuszczeniu leku do obrotu. Obserwowano występowanie przeciwciał przeciwko tocilizumabowi; u wszystkich tych pacjentów były obecne przeciwciała neutralizujące przeciwko tocilizumabowi. Wykryto przeciwciało przeciwko izotypowi immunoglobuliny IgE. Ogólny profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów przyjmujących lek w GCA był spójny ze znanym profilem bezpieczeństwa tocilizumabu.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia oraz do 3 mies. po zakończeniu leczenia tocilizumabem. Nie wiadomo, czy tocilizumab przenika do mleka kobiecego - decyzję o kontynuacji lub przerwaniu karmienia piersią bądź kontynuacji lub przerwaniu podawania leku należy podejmować mając na uwadze korzyści dla dziecka karmionego piersią oraz korzyści leczenia dla pacjentki. Dostępne dane niekliniczne nie wskazują, aby leczenie tocilizumabem wpływało na płodność.

Uwagi

Lek ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (zawroty głowy). Lek przechowywać temp. 2-8st.C. Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 12.04.2018 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

Stosowanie tocilizumabu w dawce 10 mg/kg mc. z MTX w dawce 10-25 mg raz na tydzień nie ma klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na MTX. NLPZ, MTX i glikokortykosteroidy nie wpływają na klirens tocilizumabu u pacjentów z RZS. U pacjentów z GCA nie obserwowano wpływu skumulowanej dawki kortykosteroidów na ekspozycję na tocilizumab. Ekspresja wątrobowych enzymów kompleksu CYP450 jest hamowana przez cytokiny, takie jak IL-6, które stymulują przewlekły proces zapalny, dlatego leczenie silnym inhibitorem cytokin, takim jak tocilizumab, może spowodować odwrócenie tej tendencji z następczym zwiększeniem aktywności CYP450. IL-6 powoduje zmniejszenie ekspresji enzymów CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4; tocilizumab normalizuje ekspresję tych enzymów. U chorych na RZS po tygodniu od podania pojedynczej dawki tocilizumabu, stężenie simwastatyny (CYP3A4) zmniejszyło się o 57%, do stężenia porównywalnego lub nieznacznie wyższego, jaki obserwowano u zdrowych ochotników. Rozpoczynając lub kończąc leczenie tocilizumabem należy poddać monitorować chorych przyjmujących leki, których dawki dobiera się indywidualnie, a które są metabolizowane przez izoenzymy CYP450: 3A4, 1A2 lub 2C9 (np. metyloprednizolon, deksametazon (z możliwością wystąpienia zespołu odstawienia sterydów), atorwastatyna, blokery kanału wapniowego, teofilina, warfaryna, fenytoina, cyklosporyna lub benzodiazepiny), gdyż może być konieczne zwiększenie dawek poszczególnych leków w celu utrzymania właściwego działania leczniczego. Ze względu na długi okres półtrwania, wpływ tocilizumabu na aktywność enzymów CYP450 może utrzymywać się kilka tygodni po zaprzestaniu podawania leku. Nie należy podawać szczepionek żywych i żywych atenuowanych podczas leczenia tocilizumabem (patrz Śr. Ostrożności).

Preparat zawiera substancję: Tocilizumab

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."