Raniberl® Max

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Raniberl® Max 20 szt., tabl. powl.

Ranitidine

13.62 zł 2019-04-05

Działanie

Kompetycyjny antagonista receptorów histaminowych H2. Hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku, zarówno podstawowe, jak i stymulowane, np.: histaminą, pentagastryną i pokarmem. Pod wpływem ranitydyny zmniejsza się wydzielanie pepsyny i w niewielkim stopniu zmniejsza się objętość soku żołądkowego. Biodostępność ranitydyny wynosi średnio około 50%. Cmax w osoczu jest zazwyczaj osiągane po 2-3 h. Stopień wiązania leku z białkami osocza wynosi ok. 15%. Ranitydyna jest wydalana przez nerki w ciągu 24 h: ok. 30% w postaci niezmienionej, do 6% w postaci N-tlenku oraz w małej ilości w postaci demetylowanej, S-tlenku i analogu kwasu furanokarboksylowego. T0,5 w fazie eliminacji wynosi średnio ok. 2,3-3 h. U pacjentów z niewydolnością nerek, okres ten ulega dwu- lub trzykrotnemu wydłużeniu.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i młodzież w wieku > 16 lat z prawidłową czynnością nerek. Jeśli dolegliwości wystąpią w trakcie dnia lub nocy, należy przyjąć 1 tabl. powl. Dla większości pacjentów 1 tabl. powl. na dobę jest wystarczająca. Jednak, maksymalnie w ciągu 24 h można przyjąć 2 tabl. powl. (jedną rano i drugą wieczorem). Jeśli dolegliwości utrzymują się lub nasilą się po 14 dniach leczenia, pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dzieci i młodzież. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów ze znaczną niewydolnością nerek (CCr Sposób podania. Tabletkę należy połykać w całości popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody); niezależnie od posiłku.

Wskazania

Leczenie objawowe dolegliwości żołądkowych, takich jak: zgaga, niestrawność (dyspepsja), nadkwaśność soku żołądkowego, ból w nadbrzuszu, które nie są związane z chorobą organiczną przewodu pokarmowego.

Przeciwwskazania

Stwierdzona nadwrażliwość na chlorowodorek ranitydyny, innych antagonistów receptora H2 lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Przyjmowanie antagonistów receptora H2 może maskować objawy raka żołądka, a w konsekwencji opóźnić jego zdiagnozowanie. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów ze znaczną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min). Preparatu nie należy stosować u pacjentów ciężką niewydolnością nerek (CCr <10 ml/min). Pojedyncze przypadki wskazują na związek pomiędzy występowaniem ostrej porfirii a przyjmowaniem ranitydyny. Pacjenci, u których wystąpiła ostra porfiria w wywiadzie nie powinni przyjmować ranitydyny. U pacjentów w podeszłym wieku, z przewlekłą chorobą płuc, z cukrzycą lub z zaburzeniami odporności może istnieć zwiększone ryzyko rozwoju pozaszpitalnego zapalenia płuc. Ostrożnie stosować (pacjenci z poniższych grup powinni zasięgnąć porady lekarza przed przyjęciem preparatu) u pacjentów: z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby; w średnim lub podeszłym wieku z objawami dyspeptycznymi, które wystąpiły po raz pierwszy lub uległy zmianie w ostatnim czasie; z niezamierzoną utratą masy ciała związaną z objawami dyspeptycznymi; przyjmujących NLPZ, w szczególności z wrzodami żołądka i jelit w wywiadzie. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci poniżej 16 lat.

Niepożądane działanie

Niezbyt często: ból brzucha, zaparcia, nudności (objawy te przeważnie przemijają podczas kontynuowania terapii). Rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości, (np.: eozynofilia, pokrzywka, gorączka, spadek ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, trudności w przełykaniu, skurcz oskrzeli, ból w klatce piersiowej), przemijające i odwracalne zmiany w wynikach testów wątrobowych, wysypka, zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu (zwykle niewielkie; normalizuje się w czasie trwania leczenia). Bardzo rzadko: zmiany obrazu krwi (leukocytopenia i (lub) małopłytkowość, agranulocytoza lub pancytopenia, czasami z hipoplazją lub aplazją szpiku kostnego), wstrząs anafilaktyczny (po pojedynczej dawce), przemijające stany splątania, niepokój, omamy, depresja (działania te występowały głównie u pacjentów ciężko chorych, pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z nefropatią), ból głowy (czasami silny), zmęczenie i zawroty głowy, przemijające zaburzenia ruchowe –ruchy mimowolne, przemijające zaburzenia widzenia, prawdopodobnie przypominające zmiany w akomodacji oka, arytmie (tachykardia, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy), zapalenie naczyń, ostre zapalenie trzustki, biegunka, zapalenie wątroby (komórkowe, kanalikowe lub mieszane; przebiegające z żółtaczką lub bez, zwykle przemijające), rumień wielopostaciowy, świąd, wzmożone łysienie, objawy mięśniowo-szkieletowe (takie jak ból stawów i mięśni), ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, objawy i stany dotyczące piersi (takie jak ginekomastia i mlekotok), zmniejszenie libido i przemijające zaburzenia potencji. Częstość nieznana: zapalenie płuc, duszność (to działanie występowało po podaniu pojedynczej dawki). Bezpieczeństwo leczenia ranitydyną oceniano u dzieci w wieku 0-16 lat, stosowaną w chorobach związanych z nadmierną kwaśnością soku żołądkowego. Leczenie zasadniczo było dobrze tolerowane, a profil działań niepożądanych przypominał opisywany u dorosłych. Ilość danych pochodzących z długoterminowych obserwacji dotyczących bezpieczeństwa leczenia, szczególnie w zakresie wpływu na wzrost i rozwój dzieci jest ograniczona.

Ciąża i laktacja

Ranitydynę należy stosować u kobiet w ciąży lub karmiących piersią tylko w przypadku zdecydowanej konieczności. Ranitydyna przenika przez barierę łożyska i do mleka kobiecego.

Uwagi

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: ból głowy, zawroty głowy, zmęczenie, stany dezorientacji i niepokoju, omamy, można oczekiwać pogorszenia sprawności psychofizycznej.

Interakcje

Ranitydyna w dawkach terapeutycznych nie nasila działania leków, które są unieczynniane przez układ oksygenazy związanej z cytochromem P-450, takich jak diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol i teofilina. Istnieją jednak pojedyncze doniesienia o zwiększonym stężeniu teofiliny w osoczu i objawach przedawkowania teofiliny, u pacjentów przyjmujących jednocześnie ranitydynę i teofilinę - podczas jednoczesnego stosowania teofiliny i ranitydyny, należy kontrolować stężenie teofiliny i w razie konieczności zmniejszyć jej dawkę. Podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwzakrzepowych - pochodnych kumaryny (np. warfaryny) czas protrombinowy może się wydłużyć. W związku z wąskim indeksem terapeutycznym należy uważnie kontrolować wydłużanie lub skracanie czasu protrombinowego w trakcie jednoczesnego leczenia ranitydyną. Duże dawki ranitydyny mogą zmniejszać wydalanie prokainamidu i N-acetyloprokainamidu. Zmiana pH soku żołądkowego podczas stosowania ranitydyny może spowodować zwiększenie wchłaniania triazolamu, midazolamu, glipizydu i glibenklamidu oraz zmniejszenie wchłaniania ketokonazolu, atazanawiru, delawirydyny i gefitynibu. Jeśli jednocześnie z ranitydyną podawane są duże dawki sukralfatu (2g), absorpcja ranitydyny może być obniżona. Działanie to nie występuje, jeśli sukralfat jest przyjmowany w odstępie przynajmniej 2 h. Ranitydyna może nasilać działanie alkoholu. Nie stwierdzono interakcji między ranitydyną a amoksycyliną lub metronidazolem.

Cena

Raniberl® Max, cena 100% 13.62 zł

Preparat zawiera substancję: Ranitidine

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."