Mononit retard 100

1 tabl. powl. zawiera 10 mg, 20 mg lub 40 mg monoazotanu izosorbidu. 1 tabl. powl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 60 mg lub 100 mg monoazotanu izosorbidu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Mononit retard 100 30 szt., tabl. powl. o przedł. uwalnianiu

Isosorbide mononitrate

22.19 zł 2019-04-05

Działanie

Lek rozszerzający naczynia krwionośne z grupy organicznych azotanów. Monoazotan izosorbidu powoduje rozszerzenie naczyń wieńcowych, zwiększenie przepływu krwi przez naczynia wieńcowe i lepsze ukrwienie mięśnia serca. Działa także na naczynia obwodowe, powoduje rozszerzenie naczyń żylnych, zmniejszenie powrotu krwi żylnej do serca, zmniejszenie obciążenia wstępnego serca. Słabiej rozszerza duże naczynia tętnicze. Rozszerzenie naczyń tętniczych i arterioli powoduje zmniejszenie obciążenia następczego mięśnia serca. Zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego zmniejsza zapotrzebowanie na tlen mięśnia serca. W czasie metabolizmu azotanów powstaje tlenek azotu, który działa bezpośrednio na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych powodując ich rozkurcz poprzez przyspieszenie uwalniania jonów wapnia z komórek mięśni gładkich ścian naczyń. Lek dobrze i szybko wchłania się po podaniu doustnym. Biodostępność monoazotanu izosorbidu wynosi 90-100%. Działanie leku rozpoczyna się po ok. 20 min i utrzymuje się 8-10 h. Cmax w surowicy krwi występuje po ok. 1 h od podania doustnego. Monoazotan izosorbidu wiąże się z białkami krwi w ok. 4%. W wyniku denitryfikacji z monoazotanu izosorbidu powstają nieaktywne metabolity - głównie izosorbid. Lek nie podlega efektowi "pierwszego przejścia" przez wątrobę. T0,5 w surowicy krwi wynosi 4-5 h. Lek i jego metabolity są wydalane przez nerki, 1% wydalany jest z kałem, 2% wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej.

Dawkowanie

Doustnie. Dawkowanie należy ustalić indywidualnie dla każdego pacjenta. Leczenie należy rozpoczynać od małych dawek, a następnie stopniowo je zwiększać, aż do uzyskania pożądanego działania leczniczego. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Tabl. 10 mg, 20 mg, 40 mg. Zwykle 1 tabl. 2 lub 3 razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa to 120 mg. Ze względu na możliwość wystąpienia tzw. zjawiska tolerancji (osłabienie działania leku), w przypadku dawkowania 2 razy na dobę, drugą tabletkę należy przyjąć 8 h po pierwszej tabletce, a w przypadku dawkowania 3 razy na dobę tabletki należy przyjmować co 6 h. Dzięki temu działanie leku jest zachowane przez 16-18 godzin w ciągu doby, a utrzymujące się przez pozostałe 6-8 h małe stężenie leku pozwala ograniczyć rozwój zjawiska tolerancji. Nie należy nagle przerywać leczenia. Dawkę i częstość podawania należy zmniejszać stopniowo. Tabl. retard 60 mg i 100 mg. Zalecana dawka to 1 tabl. raz na dobę, rano. Preparaty te są przeznaczone do długotrwałego stosowania przez pacjentów otrzymujących takie same dawki podtrzymujące monoazotanu izosorbidu, jakie zawarte są w tych preparatach. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku zwykle nie ma konieczności dostosowania dawkowania. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotonii, ciężkiej niewydolności wątroby lub nerek. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować po posiłku, bez rozgryzania, popijając niewielką ilością płynu.

Wskazania

Długotrwałe leczenie dławicy piersiowej i zapobieganie jej napadom.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, inne azotany lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ostra niewydolność krążenia (wstrząs lub zapaść naczyniowa). Wstrząs kardiogenny, jeśli kontrapulsacja wewnątrzaortalna lub leki o działaniu inotropowym dodatnim nie zapewniają dostatecznie wysokiego ciśnienia końcowo-rozkurczowego w lewej komorze serca. Jednoczesne stosowanie inhibitorów 5-fosfodiesterazy (syldenafil, wardenafil, tadalafil) ze względu na ryzyko istotnego nasilenia działania obniżającego ciśnienie krwi. Znaczne niedociśnienie (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg). Jednoczesne stosowanie azotanów w dowolnej postaci z riociguatem, stymulatorem rozpuszczalnej cyklazy guanylanowej ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia.

Środki ostrożności

W poniższych przypadkach monoazotan izosorbidu można stosować tylko po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka: kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory serca, zaciskające zapalenie osierdzia, tamponada serca; niskie ciśnienie napełniania komór serca, np. w świeżym zawale mięśnia sercowego, zaburzonej czynności lewej komory serca (niewydolność lewej komory) - należy unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg; zwężenie zastawki aortalnej i (lub) mitralnej; skłonności do ortostatycznych zaburzeń krążenia; schorzenia, w przebiegu których dochodzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego (dotychczas dalszy wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego obserwowano tylko w przypadku dożylnego podania dużych dawek nitrogliceryny); ciężka niedokrwistość; ciężkie zaburzenia czynności wątroby (zwiększone ryzyko methemoglobinemii); jaskra (zwiększone ryzyko nadciśnienia wewnątrzgałkowego); nadczynność tarczycy (zwiększenie czynności gruczołu tarczycy). Lek nie są przeznaczony do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej i ostrego zawału mięśnia sercowego.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból głowy ("azotanowy ból głowy" - może wystąpić na początku leczenia i zwykle ustępuje po kilku dniach przyjmowania leku). Często: odruchowa tachykardia (na początku leczenia lub po zwiększaniu dawki), osłabienie, splątanie (na początku leczenia lub po zwiększaniu dawki), zawroty głowy w pozycji stojącej, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, senność, niedociśnienie i (lub) niedociśnienie tętnicze w pozycji stojącej (na początku leczenia lub po zwiększaniu dawki). Niezbyt często: nasilenie objawów dławicy piersiowej (paradoksalna reakcja na azotany), nudności, wymioty, skórne reakcje alergiczne, napadowe zaczerwienienie twarzy, zapaść (czasami ze zwolnieniem czynności serca i utratą przytomności), ciężkie niedociśnienie tętnicze z nasileniem objawów dławicowych. Bardzo rzadko: zgaga, złuszczające zapalenie skóry. Podczas długotrwałego leczenia dużymi dawkami monoazotanu izosorbidu obserwowano rozwój tolerancji na lek oraz tolerancji krzyżowej na inne azotany. Aby nie doszło do osłabienia lub zniesienia działania leku należy unikać długotrwałego podawania go w dużych dawkach. Podczas stosowania monoazotanu izosorbidu może wystąpić przemijająca hipoksemia na skutek względnej redystrybucji przepływu krwi do segmentów płuc o zmniejszonej wentylacji, a u pacjentów z chorobą wieńcową może rozwinąć się niedokrwienie mięśnia sercowego.

Ciąża i laktacja

Dane na temat stosowania monoazotanu izosorbidu w okresie ciąży są niewystarczające. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego. Należy uważnie rozważyć stosunek ryzyka (dla płodu) do korzyści (dla matki) związanych z leczeniem monoazotanem izosorbidu. Brak wystarczających danych na temat stosowania monoazotanu izosorbidu w okresie karmienia piersią oraz przenikania do mleka ludzkiego.

Uwagi

Lek może znacznie wpływać na zdolność reakcji pacjenta, nawet jeśli jest stosowany zgodnie z zaleceniami. Pacjent nie powinien prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani pracować bez stałego podparcia. Dotyczy to zwłaszcza początkowego okresu leczenia, zwiększania dawki, zmiany preparatu oraz jednoczesnego spożywania alkoholu.

Interakcje

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie monoazotanu izosorbidu oraz riociguatu - stymulatora rozpuszczalnej cyklazy guanylanowej (sGC), która jest receptorem tlenku azotu (NO), ze względu na możliwe nasilenie działania obniżającego ciśnienie krwi (rozszerzenie naczyń). Jednoczesne stosowanie innych leków o działaniu rozszerzającym naczynia krwionośne, leków blokujących receptory β-adrenergiczne, leków blokujących kanał wapniowy, neuroleptyków, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych lub spożywanie alkoholu może nasilać hipotensyjne działanie monoazotanu izosorbidu. Przeciwnadciśnieniowe działanie monoazotanu izosorbidu jest także nasilone przez jednoczesne stosowanie inhibitorów 5-fosfodiesterazy (syldenafilu, tadalafilu, wardenafilu), dlatego ich skojarzone stosowanie jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie monoazotanu izosorbidu z dihydroergotaminą (DHE) może prowadzić do zwiększenia stężenia DHE we krwi, a tym samym spowodować nasilenie jej działania podwyższającego ciśnienie krwi. Możliwa jest farmakodynamiczna interakcja między azotanami i alkaloidami sporyszu, która może prowadzić do antagonistycznego działania pomiędzy produktami. Należy unikać jednoczesnego stosowania azotanów i alkaloidów sporyszu.

Cena

Mononit retard 100, cena 100% 22.19 zł

Preparat zawiera substancję: Isosorbide mononitrate

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."