Metfogamma 1000

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Metfogamma 1000 30 szt., tabl. powl.

Metformin hydrochloride

7.93 zł 2019-04-05

Działanie

Doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy pochodnych biguanidu. Zmniejsza stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie pobudza wydzielania insuliny i dlatego nie powoduje hipoglikemii. Metformina działa na drodze trzech mechanizmów: zmniejsza wątrobowe wytwarzanie glukozy hamując glukoneogenezę i glikogenolizę, zwiększa wrażliwość na insulinę komórek w mięśniach, zwiększa obwodowy wychwyt glukozy i jej zużycie, opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. Metformina pobudza wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu, działając na syntazę glikogenu. Zwiększa zdolność transportu wszystkich rodzajów nośników błonowych glukozy. Ponadto wywiera korzystny wpływ na metabolizm lipidów - zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego, frakcji LDL i triglicerydów. Po podaniu doustnym wchłanianie leku jest niecałkowite. Całkowita biodostępność wynosi 50-60%. Maksymalne stężenie leku we krwi występuje 2,5 h po podaniu. Pokarm zmniejsza i w niewielkim stopniu opóźnia wchłanianie leku. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne. Metformina przenika do erytrocytów. T0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi ok. 6,5 h. Wydalana jest w postaci nie zmienionej z moczem, ok. 20-30% dawki - z kałem. W przypadku zaburzonej czynności nerek klirens nerkowy metforminy zmniejsza się, okres półtrwania wydłuża się, powodując zwiększenie stężenia leku w osoczu.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Monoterapia lub leczenie skojarzone z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg 2-3 razy na dobę podczas lub po posiłku. Po 10-15 dniach należy ustalić dawkę na podstawie stężenia glukozy we krwi. Maksymalna dawka dobowa wynosi 3 g. Leczenie skojarzone z insuliną: dawka początkowa wynosi 500-850 mg 2-3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny ustala się na podstawie wyników badania stężenia glukozy we krwi. Pacjenci w podeszłym wieku. Dawkowanie chlorowodorku metforminy należy ustalić na podstawie oceny czynności nerek. Młodzież i dzieci powyżej 10 lat. Monoterapia lub leczenie skojarzone z insuliną: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg raz na dobę podczas lub po posiłku. Po 10-15 dniach należy ustalić ostateczną dawkę na podstawie stężenia glukozy we krwi. Maksymalna dawka dobowa wynosi 2 g w 2 lub 3 dawkach podzielonych. Stopniowe zwiększanie dawki może poprawić tolerancję leku ze strony przewodu pokarmowego. Pacjenci z niewydolnością nerek. Preparat być stosowana u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek, etap 3a (klirens kreatyniny [CCr] 45-59 ml/min lub szacowany wskaźnik przesączania kłębuszkowego [eGFR] 45-59 ml/min/1,73 m2) jedynie pod nieobecność innych warunków, które mogą powodować wzrost ryzyka kwasicy mleczanowej i przy zastosowaniu następującego dawkowania: dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg metforminy chlorowodorku raz na dobę. Maksymalna dawka wynosi 1000 mg na dobę, podawana w dwóch dawkach podzielonych. Należy dokładnie monitorować czynność nerek (co 3-6 miesięcy). Jeśli CCr lub eGFR spada odpowiednio 2, należy bezzwłocznie odstawić metforminę.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2, szczególnie u pacjentów z nadwagą, kiedy za pomocą ściśle przestrzeganej diety i ćwiczeń fizycznych nie można uzyskać prawidłowego stężenia glukozy we krwi. U pacjentów dorosłych chlorowodorek metforminy może być stosowany w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub z insuliną; u dzieci od 10 lat oraz u młodzieży lek może być stosowany w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z insuliną. U dorosłych pacjentów z nadwagą i cukrzycą typu 2 leczonych metforminą jako lekiem pierwszego wyboru wykazano zmniejszenie częstości powikłań wywołanych cukrzycą. U dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą leczonych metforminą jako lekiem pierwszego rzutu w razie nieskuteczności diety wykazano zmniejszenie powikłań cukrzycy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jakikolwiek rodzaj ostrej kwasicy metabolicznej (jak kwasica mleczanowa, kwasica ketonowa, cukrzycowy stan przedśpiączkowy). Umiarkowana (etap 3b) i ciężka niewydolność nerek lub zaburzenie czynności nerek (CCr 2). Ostre choroby mogące prowadzić do zaburzenia czynności nerek np.: odwodnienie, ciężkie zakażenia, wstrząs. Choroby, które mogą spowodować niedotlenienie tkanek (szczególnie ostre choroby lub pogorszenie chorób przewlekłych): niewyrównana niewydolność serca, niewydolność oddechowa, świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs. Niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Środki ostrożności

Kumulacja metforminy może prowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej, głównie u pacjentów z niewydolnością nerek lub ostrym pogorszeniem czynności nerek. Należy zwrócić szczególną uwagę na sytuacje, w których może dojść do upośledzenia czynności nerek, np. w przypadku zaburzeń układu sercowo-oddechowego lub posocznicy. Nagromadzenie metforminy występuje podczas ostrego pogorszenia czynności nerek i zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej. Należy zachować szczególną ostrożność, gdy czynność nerek może być upośledzona, np. przy odwodnieniu (ciężka biegunka lub wymioty) lub rozpoczynając leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi lub diuretycznymi oraz podczas rozpoczynania leczenia NLPZ. Należy czasowo przerwać leczenie metforminą w przypadku zaostrzenia wymienionych stanów. W celu uniknięcia kwasicy mleczanowej należy rozważyć inne czynniki ryzyka, do których należą: niewystarczająco kontrolowana cukrzyca, ketoza, długotrwałe głodzenie, nadużywanie alkoholu, niewydolność wątroby i inne stany związane z niedotlenieniem (takie jak niewyrównana niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego). Należy wziąć pod uwagę ryzyko kwasicy mleczanowej w przypadku nietypowych objawów takich, jak: kurcze mięśni, dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, jak ból brzucha czy ciężkie osłabienie. Pacjentów należy poinformować, by natychmiast skonsultowali się z lekarzem, gdy takie objawy się pojawią, zwłaszcza gdy pacjent poprzednio dobrze tolerował leczenie metforminą. Metforminę należy odstawić, przynajmniej tymczasowo, do wyjaśnienia sytuacji. Ponowne leczenie metforminą można rozważyć indywidualnie uwzględniając stosunek korzyści do ryzyka oraz czynność nerek.  W przypadku wystąpienia objawów kwasicy mleczanowej należy przerwać przyjmowanie metforminy i bezzwłocznie udać się do lekarza. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się zmniejszenie pH krwi (5 mmol/l) oraz zwiększenie luki anionowej oraz zwiększenie stosunku mleczanów do stężenia pirogronianów. W przypadku wystąpienia kwasicy mleczanowej należy natychmiast umieścić pacjenta w szpitalu. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą oraz regularnie w czasie leczenia należy oznaczać CCr (można go obliczyć na podstawie stężeń kreatyniny w surowicy za pomocą wzoru Cockcrofta-Gaulta) lub eGFR: przynajmniej raz w roku u pacjentów z prawidłową czynnością nerek; przynajmniej 2-4 razy w roku u pacjentów z CCr w dolnej granicy normy oraz u osób w podeszłym wieku. Zaburzenie czynności nerek u osób w podeszłym wieku występuje często i jest bezobjawowe. Szczególną ostrożność należy zachować w sytuacjach, w których czynność nerek może być zaburzona, np. z powodu odwodnienia lub na początku stosowania leków hipotensyjnych, moczopędnych oraz na początku leczenia NLPZ. W tych przypadkach zaleca się kontrolę czynności nerek przed rozpoczęciem leczenia metforminą. Ze względu na ryzyko wystąpienia niedotlenienia i niewydolności nerek u pacjentów z ustabilizowaną przerwlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę pod warunkiem regularnego kontrolowania czynności serca i nerek. Donaczyniowe podanie środków kontrastujących zawierających jod podczas diagnostyki radiologicznej może być przyczyną niewydolności nerek. Może to powodować kumulację metforminy i zwiększać ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Dlatego należy odstawić metforminę u pacjentów z eGFR >60 ml/min/1,73 m2 przed badaniem lub w czasie badania. Leczenie można wznowić po 48 h od zakończenia badania i tylko po ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że nie uległa ona pogorszeniu. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (eGFR 45-60 ml/min/1,73 m2) metforminę należy odstawić 48 h przed podaniem środków kontrastujących zawierających jod. Leczenie można wznowić po 48 h od zakończenia badania i tylko po ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że nie uległa ona pogorszeniu. Metforminę należy odstawić na 48 h przed planowanym zabiegiem chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, dordzeniowym lub zewnątrzoponowym. Podawanie leku można wznowić nie wcześniej niż po 48 h od zakończenia zabiegu lub wznowieniu żywienia doustnego i tylko po stwierdzeniu, że czynność nerek jest prawidłowa. Podczas trwających rok kontrolowanych badań klinicznych nie stwierdzono wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie, jednakże nie były prowadzone badania długoterminowe. Z tego powodu zaleca się dokładne monitorowanie wpływu metforminy na te parametry, szczególnie w przypadku dzieci przed okresem dojrzewania. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy u dzieci w wieku poniżej 10-12 lat nie różni się od skuteczności i bezpieczeństwa podawania metforminy u starszych dzieci i młodzieży. Zaleca się szczególną ostrożność stosując lek u dzieci w wieku 10-12 lat.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, utrata apetytu) - objawy te występują najczęściej na początku leczenia i przemijają samoistnie (aby im zapobiec zaleca się przyjmowanie preparatu w 2-3 dawkach na dobę, w czasie lub po posiłku; stopniowe zwiększenie dawki może spowodować wzrost tolerancji ze strony przewodu pokarmowego). Często: zaburzenia smaku. Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa, zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 i zmniejszenie jej stężenia w surowicy podczas długotrwałego leczenia metforminą (u pacjenta z niedokrwistością megaloblastyczną należy rozważyć taką etiologię), nieprawidłowości w badaniach czynności wątroby, zapalenie wątroby (przemijające po przerwaniu terapii), reakcje skórne takie jak: zaczerwienienie, świąd, pokrzywka. W opublikowanych danych z badań postmarketingowych i kontrolowanych badań klinicznych w ograniczonej grupie pacjentów pediatrycznych w wieku 10-16 lat przyjmujących metforminę przez okres 1 roku, działania niepożądane wykazują podobną częstotliwość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych jak u dorosłych.

Ciąża i laktacja

Pacjentki z cukrzycą planujące ciążę lub które są w ciąży, nie powinny przyjmować metforminy. W takich przypadkach, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia wad rozwojowych płodu, prawidłowe stężenie glukozy we krwi powinno być utrzymywane za pomocą insuliny. Nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania metforminy. Decyzję czy przerwać karmienie piersią, należy podjąć biorąc pod uwagę pozytywny wpływ karmienia piersią oraz możliwe ryzyko dla dziecka. Nie stwierdzono wpływu metforminy na płodność samców ani samic szczura stosując metforminę w dawkach nawet do 600 mg/kg/dobę, czyli w dawkach ok. 3 razy większych od maksymalnej zalecanej dawki dobowej u człowieka, porównując dawki w przeliczeniu na pc.

Uwagi

Wszyscy pacjenci powinni przestrzegać zaleceń diety regulującej regularne przyjmowanie węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadwagą powinni przestrzegać diety niskokalorycznej. Należy regularnie wykonywać badania laboratoryjne charakterystyczne dla cukrzycy. Monoterapia metforminą nie wywołuje hipoglikemii i w związku z tym nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Jednak należy poinformować pacjenta, że metformina stosowana w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (sulfonylomocznik, insulina, meglitynidy) może wywołać ryzyko hipoglikemii.

Interakcje

Metforminy nie należy stosować jednocześnie z alkoholem. Ostre zatrucie alkoholem związane jest ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodzenia się, niedożywienia lub zaburzenia czynności wątroby. Należy unikać spożywania alkoholu i preparatów zawierających alkohol. Donaczyniowe podanie środków kontrastujących zawierających jod może prowadzić do niewydolności nerek, a w jej wyniku do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej. U pacjentów z eGFR >60 ml/min/1,73 m2 metforminę należy odstawić przed badaniem lub w czasie badania. Leczenie można wznowić po 48 h od zakończenia badania i tylko po ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że nie uległa ona pogorszeniu. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (eGFR 45-60 ml/min/1,73 m2) metforminę należy odstawić 48 h przed podaniem środków kontrastujących zawierających jod. Leczenie można wznowić po 48 h od zakończenia badania i tylko po ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że nie uległa ona pogorszeniu. Metforminę należy stosować ostrożnie z lekami o wewnętrznej aktywności hiperglikemicznej (np. glikokortykosteroidy - podawane ogólnie i miejscowo i sympatykomimetyki). Konieczna może być częstsza kontrola stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W razie potrzeby, w czasie leczenia odpowiednim lekiem i po jego odstawieniu należy zmodyfikować dawkę metforminy. Metforminę należy stosować ostrożnie z lekami moczopędnymi, zwłaszcza diuretykami pętlowymi - mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej ze względu na możliwość zaburzania czynności nerek.

Cena

Metfogamma 1000, cena 100% 7.93 zł

Preparat zawiera substancję: Metformin hydrochloride

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."