Meprelon

1 ampułka z proszkiem zawiera 20,92 mg lub 41,85 mg metyloprednizolonu w postaci soli sodowej bursztynianu, co jest równoważne 15,78 mg lub 31,57 mg metyloprednizolonu. Lek zawiera sód (mniej niż 23 mg sodu).

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Meprelon 3 amp. + 3 amp. rozp., proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.

Methylprednisolone

33.95 zł 2019-04-05

Działanie

Niefluorowany glikokortykosteroid do leczenia układowego. W zależności od dawki, metyloprednizolon ma wpływ na metabolizm prawie wszystkich tkanek, co ma podstawowe znaczenie dla utrzymania homeostazy organizmu w spoczynku i podczas wysiłku, jak również w regulowaniu aktywności układu immunologicznego. W razie uszkodzenia lub niewydolności kory nadnerczy, metyloprednizolon podawany w dawkach fizjologicznych może zastąpić endogenny hydrokortyzon. W takiej sytuacji ma on wpływ na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów w równowadze metabolicznej. Pod względem dawki i działania, 8 mg metyloprednizolonu jest równoważne 40 mg hydrokortyzonu. Metyloprednizolon praktycznie nie ma działania mineralokortykotropowego, dlatego w razie niedorozwoju kory nadnerczy podczas leczenia substytucyjnego należy dodatkowo podawać mineralokortykosteroid. W dawkach większych od wymaganych w leczeniu substytucyjnym metyloprednizolon ma szybkie działanie przeciwzapalne (przeciwwysiękowe i przeciwproliferacyjne) oraz opóźnione działanie immunosupresyjne. W ten sposób hamuje chemotaksję i aktywności komórek układu immunologicznego, jak również uwalnianie i działanie mediatorów reakcji zapalnej i immunologicznej np. enzymów lizosomalnych, prostaglandyn i leukotrienów. W przypadku zwężenia oskrzeli, może nasilać działanie β-adrenomimetyków o działaniu rozszerzającym oskrzela (działanie permisywne). Długotrwałe leczenie z użyciem dużych dawek powoduje inwolucję układu immunologicznego i kory nadnerczy. Działanie mineralokortykotropowe praktycznie nie istnieje po podaniu metyloprednizolonu. Oznacza to, że stężenia elektrolitów w surowicy krwi pozostają prawie stałe i w zakresie wartości prawidłowych nawet podczas podawania preparatu w dużych dawkach. Po wstrzyknięciu dożylnym metyloprednizolon jest szybko uwalniany z estru i natychmiast dostępny biologicznie. T0,5 wynosi 2-3 h. Niezależnie od dawki, 77% jest wiązane z białkami, wyłącznie z albuminą. Metabolizowany jest głównie w wątrobie, metabolity są nieczynne hormonalnie i są wydalane przez nerki. Czas trwania działania metyloprednizolonu utrzymuje się dłużej niż czas obecności w surowicy krwi. W zakresie średnich dawek wynosi on od 12 do 36 h.

Dawkowanie

Dożylnie, wyjątkowo domięśniowo. W przypadku leczenia ostrych objawów, dawka dla dorosłych wynosi zwykle 32-64 mg (1-2 amp. leku w dawce 32 mg) lub więcej; dla dzieci 8-32 mg (1/2-2 amp. leku w dawce 16 mg) lub 1-2 mg/kg mc. W stanach zagrożenia życia zalecana dawka dla dorosłych to 250-500 mg, dla dzieci 4-8 mg/kg mc. W niektórych wskazaniach zaleca się podawanie dawek do 30 mg/kg mc. (w takich przypadkach dostępny jest lek w dawce 250 mg lub 1000 mg). W zależności od stanu chorobowego, odstępy między wstrzyknięciami wynoszą od 30 min do 24 h. Ciężki ostry napad astmy. W zależności od objawów, dawka początkowa 32-96 mg (1-3 amp. leku w dawce 32 mg) w połączeniu ze zwykłą terapią podstawową lub jednocześnie stosowanymi lekami. W zależności od stanu klinicznego dawka ta może być powtarzana co 6 h. W przypadku ciężkiego, zagrażającego życiu napadu astmy zaleca się dawkę początkową 250-500 mg (w takim przypadku dostępny jest lek w dawce 250 mg). Obrzęk mózgu (spowodowany przez guz mózgu lub przerzuty do mózgu). W leczeniu ostrego lub ciężkiego obrzęku mózgu początkowo podaje się 250-500 mg (w takim przypadku dostępny jest lek w dawce 250 mg). W terapii podtrzymującej ostrego lub ciężkiego obrzęku mózgu albo łagodnego lub przewlekłego obrzęku mózgu na ogół podaje się 32-64 mg (1-2 amp. leku w dawce 32 mg) 3 razy na dobę, przez kilka dni. W razie potrzeby należy stopniowo zmniejszać dawkę i przejść na leczenie doustne. Ostre reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, reakcja po ukąszeniach owadów). W przypadku obrzęku naczynioruchowego podaje się dożylnie w dawce jednorazowej 96-160 mg (3-5 amp. leku w dawce 32 mg). W przypadku reakcji na ukąszenia owadów podaje się dożylnie w dawce jednorazowej 96 mg (3 amp. leku w dawce 32 mg) lub więcej, w zależności od objawów. W przypadku ostrego zwężenia górnych dróg oddechowych można podać 250 mg. Dawkę tę można powtórzyć po 6 h i po 12 h (w takim przypadku dostępny jest lek w dawce 250 mg). Ciężkie choroby skóry o ostrym przebiegu (np. pęcherzyca zwykła, erythroderma). W przypadku chorób skóry można podać doustnie 80-160 mg metyloprednizolonu na dobę. W początkowym leczeniu ciężkich przypadków chorób skóry o ostrym przebiegu możliwe jest również podanie parenteralne 96-160 mg (3-5 amp. leku w dawce 32 mg). Następnie stosuje się terapię doustną. Choroby hematologiczne o ostrym przebiegu (np. niedokrwistość autoimmunohemolityczna, ostra plamica małopłytkowa). Początkowo, zamiast terapii doustnej, stosuje się dożylnie 96-160 mg na dobę (3-5 amp. leku w dawce 32 mg). Następnie stosuje się terapię doustną. Ostra choroba miąższu wątroby (np. ostre zapalenie wątroby wywołane przez alkohol). Początkowa dawka wynosi 16-32 mg na dobę, dożylnie. Następnie stosuje się terapię doustną. Toksyczny obrzęk płuc spowodowany inhalacją gazu drażniącego. Natychmiast wstrzyknąć 1000 mg, dożylnie. W razie potrzeby powtórzyć po 6 h, 12 h i 24 h (w takim przypadku dostępny jest lek w dawce 1000 mg). W następnych 2 dniach podaje się dożylnie 32 mg 3 razy na dobę. Następnie przez kolejne 2 dni 16 mg dożylnie 3 razy na dobę. Później zmniejsza się stopniowo dawkę i przechodzi na kortykosteroidy podawane drogą wziewną. Przełom addisonoidalny. Dawka początkowa 16-32 mg we wstrzyknięciu w połączeniu ze zwykłą terapią stosowaną jednocześnie. Następnie 16-32 mg w 24- godzinnym wlewie dożylnym, po czym przechodzi się na terapię doustną w połączeniu z mineralokortykosteroidami, jeżeli są wymagane. Sposób podania. Lek podaje się we wstrzyknięciu dożylnym lub w infuzji dożylnej. Ze względu na niepewne warunki wchłaniania, wstrzyknięcie domięśniowe należy wybierać jedynie wyjątkowo, w przypadkach gdy brak możliwości podania dożylnego. Wstrzyknięcie dożylne należy przeprowadzać powoli. W celu przygotowania infuzji lek należy najpierw rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań w warunkach aseptycznych bezpośrednio przed użyciem i delikatnie zmieszać do rozpuszczenia, a następnie zmieszać z 5% roztworem glukozy, 0,9% roztworem chlorku sodowego lub roztworem Ringera. Należy unikać podawania razem z innymi lekami wymieszanymi w strzykawce, ponieważ w przeciwnym razie może dojść do wytrącania się. Nie należy dodawać do roztworów do infuzji innych niż wyszczególnione, ani wstrzykiwać do przewodu do infuzji. Po dłuższym leczeniu, szczególnie z użyciem względnie dużych dawek, stosowania leku nie należy przerywać nagle, ale stopniowo.

Wskazania

Wszystkie wskazania do leczenia kortykosteroidami w przypadku kiedy niezbędne jest uzyskanie szybkiego działania preparatu lub gdy z innych powodów (np. wymiotów lub utraty przytomności) wymagane jest podanie pozajelitowe. W szczególności w następujących przypadkach: ciężki ostry atak astmy; obrzęk mózgu (jedynie w przypadku objawów wzrostu ciśnienia śródczaszkowego potwierdzonych w tomografii komputerowej) spowodowany przez guz mózgu lub przerzuty do mózgu; ciężka reakcja alergiczna (np. obrzęk naczynioruchowy, reakcja po ukąszeniach owadów); początkowe leczenie parenteralne ciężkich chorób skóry o ostrym przebiegu (np. pęcherzyca zwykła, erythroderma); ostre choroby hematologiczne (np. niedokrwistość autoimmunohemolityczna, ostra plamica małopłytkowa); ostre choroby miąższu wątroby (np. ostre zapalenie wątroby spowodowane alkoholem); toksyczny obrzęk płuc spowodowany inhalacją gazu drażniącego; przełom addisonoidalny (lekiem z wyboru jest hydrokortyzon).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, inne glikokortykosteroidy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

W przypadkach ciężkich zakażeń, podanie leku jest wskazane tylko z jednoczesnym stosowaniem specyficznego leczenia przeciwdrobnoustrojowego. W poniższych chorobach stosowanie leku należy rozpoczynać jedynie po starannej analizie korzyści i ryzyka oraz, o ile to potrzebne, z zastosowaniem celowanego leczenia przeciwdrobnoustrojowego: ostre zakażenia wirusowe (np. półpasiec, opryszczka, ospa wietrzna, opryszczkowe zapalenie rogówki); przewlekłe czynne zapalenie wątroby z dodatnim wynikiem testu na obecność HBsAg; ok. 8 tyg. przed i do 2 tyg. po szczepieniu ochronnym z użyciem żywych szczepionek; układowe grzybice i zarażenia pasożytnicze (np. amebioza, zarażenia nicieniami); choroba Heinego-Medina; zajęcie węzłów chłonnych po szczepieniu przeciw gruźlicy; ostre i przewlekłe zakażenia bakteryjne; gruźlica w wywiadzie (uwaga na reaktywację; lek wolno stosować tylko jednocześnie z lekami przeciw gruźlicy oraz pod ścisłym nadzorem klinicznym). Ponadto w poniższych przypadkach stosowanie leku należy rozpoczynać jedynie po starannej analizie korzyści i ryzyka oraz, o ile to potrzebne, z zastosowaniem odpowiedniego leczenia: owrzodzenie żołądka i jelit; ciężka osteoporoza; nadciśnienie tętnicze trudne do wyrównania; cukrzyca trudna do wyrównania; choroby psychiczne (także w wywiadzie); jaskra z wąskim i z otwartym kątem przesączania; owrzodzenia i uszkodzenia rogówki. Ze względu na ryzyko perforacji jelit z zapaleniem otrzewnej, lek można stosować tylko po starannej analizie korzyści i ryzyka oraz pod ścisłą kontrolą w następujących przypadkach: ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego z ryzykiem perforacji, z ropniami albo ropnymi zapaleniami; zapalenie uchyłków jelita; przetoki między jelitami (bezpośrednio po zabiegach chirurgicznych). U pacjentów przyjmujących duże dawki glikokortykosteroidów mogą nie występować objawy przedmiotowe podrażnienia otrzewnej po perforacji żołądka lub jelit. Podczas stosowania leku należy regularnie monitorować zmiany metaboliczne u chorych na cukrzycę. Należy uwzględnić, że może być wymagane podawanie większej dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Podczas terapii metyloprednizolonem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym należy regularnie monitorować ciśnienie tętnicze krwi. Po podaniu glikokortykosteroidów zgłaszano przypadki wystąpienia przełomu guza chromochłonnego nadnerczy, który może być śmiertelny. Kortykosteroidy należy podawać wyłącznie pacjentom z podejrzeniem lub zidentyfikowanym guzem chromochłonnym nadnerczy po starannej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Należy starannie monitorować pacjentów z ciężką niewydolnością serca, ponieważ może dojść do pogorszenia tego stanu. Podczas stosowania leku może początkowo nastąpić pogorszenie współistniejącej miastenii do wystąpienia przełomu miastenicznego. Terapia lekiem może maskować objawy współistniejącego lub rozwijającego się zakażenia, a przez to utrudnić rozpoznanie. Ze względu na działanie immunosupresyjne, leczenie glikokortykosteroidami może prowadzić do zwiększonego ryzyka zakażenia patogenami, które w innych okolicznościach rzadko wywołują zakażenia (tzw. patogeny oportunistyczne). Zasadniczo możliwe jest szczepienie szczepionkami inaktywowanymi. Należy jednak brać pod uwagę, że reakcja odpornościowa, a przez to skuteczność szczepienia, mogą być obniżone podczas stosowania większych dawek kortykosteroidów. Dlatego szczepienie nie jest wskazane u pacjentów otrzymujących leczenie podtrzymujące z zastosowaniem większych dawek (z wyjątkiem leczenia substytucyjnego). W razie podawania dużych dawek należy zapewnić wystarczającą podaż potasu i ograniczone przyjmowanie sodu oraz monitorować stężenia potasu w surowicy krwi. Niektóre choroby wirusowe (ospa wietrzna, odra) mogą przebiegać szczególnie ciężko, a w niektórych przypadkach nawet zagrażać życiu, u pacjentów leczonych glikokortykosteroidami. Ryzyko dotyczy zwłaszcza dzieci w stanie immunosupresji oraz pacjentów, u których nie potwierdzono przebytej ospy wietrznej i odry w wywiadzie. W przypadku kontaktu tych pacjentów z osobami chorymi na odrę, ospę wietrzną lub półpasiec podczas terapii lekiem, należy zastosować leczenie zapobiegawcze, o ile jest to właściwe. Po rozpoczęciu terapii pulsowej dużymi dawkami metyloprednizolonu (ponad 500 mg) podawanego dożylnie, zgłaszano zaburzenia rytmu serca i (lub) zapaść krążeniową i (lub) zatrzymanie akcji serca, nawet u pacjentów, u których nie rozpoznano chorób serca. Dlatego też zaleca się ścisłą kontrolę lekarską podczas leczenia oraz przez kilka dni po zakończeniu terapii. Podczas lub po dożylnym podaniu dużych dawek metyloprednizolonu może wystąpić bradykardia, niekoniecznie związana z szybkością lub czasem trwania podawania leku. Leczenie ogólnoustrojowe glikokortykosteroidami może powodować centralną retinopatię surowiczą (chorioretinopatię), co może prowadzić do zaburzeń widzenia, w tym do utraty wzroku. Długotrwałe leczenie ogólnoustrojowe glikokortykosteroidami może powodować chorioretinopatię również po zastosowaniu małych dawek. Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania. Jeżeli nie jest stosowany według zaleceń, ale długotrwale, należy przestrzegać dalszych ostrzeżeń i środków ostrożności, opisywanych w odniesieniu do leków zawierających glikokortykosteroidy, przeznaczonych do długotrwałego stosowania. U dzieci lek należy stosować wyłącznie po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka, ze względu na to, że metyloprednizolon może hamować wzrost. Podczas długotrwałego leczenia glikokortykosteroidami należy regularnie monitorować wzrost dziecka. Podczas długotrwałego leczenia glikokortykosteroidami zaleca się regularne kontrole lekarskie (w tym badania okulistyczne co 3 mies.). W szczególnych sytuacjach stresu (choroby gorączkowe, wypadek, operacja, poród, itp.) podczas terapii glikokortykosteroidami może być wymagane przejściowe zwiększenie dawki. Ze względu na ewentualne ryzyko w sytuacjach stresu, pacjent przyjmujący lek długotrwale powinien otrzymać specjalną kartę identyfikacyjną, informującą o przyjmowaniu glikokortykosteroidów. W zależności od czasu trwania i dawkowania, można się spodziewać niekorzystnego wpływu na metabolizm wapnia, z tego powodu zaleca się zapobieganie osteoporozie. Dotyczy to szczególnie pacjentów z współistnieniem czynników ryzyka, takich jak obciążenie rodzinne, starszy wiek, okres po menopauzie, niewystarczające spożycie białka i wapnia, palenie dużej ilości tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu i brak wysiłku fizycznego. Zapobieganie obejmuje spożywanie wystarczających ilości wapnia i witaminy D oraz wysiłek fizyczny. W razie współistnienia osteoporozy należy rozważyć przyjmowanie dodatkowego leku. Po zakończeniu lub przerwaniu długotrwałego leczenia, należy uwzględnić następujące zagrożenia: nasilenie lub nawrót choroby podstawowej, ostra niewydolność kory nadnerczy (w szczególności w sytuacjach stresu, np. podczas zakażeń, po wypadkach, podczas nasilonego obciążenia fizycznego), zespół z odstawienia po przerwaniu stosowania kortyzonu. Podczas stosowania kortykosteroidów zgłaszano występowanie zakrzepicy (w tym żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej). W związku z tym kortykosteroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których występują zaburzenia zakrzepowo-zatorowe lub którzy mogą być skłonni do ich występowania. W przypadkach niedoczynności tarczycy lub marskości wątroby mogą być wystarczające względnie małe dawki lub może być konieczne zmniejszenie dawki. Należy zapewnić ścisły nadzór lekarski. Cykliczne, przerywane podawanie metyloprednizolonu droga dożylną (zazwyczaj w dawce początkowej wynoszącej ≥1 g na dobę), może spowodować wywołane przez lek uszkodzenie wątroby, w tym ostre zapalenie wątroby lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Zgłaszano rzadko występujące przypadki hepatotoksyczności. Objawy mogą wystąpić po kilku tygodniach lub później. W większości przypadków zdarzenia niepożądane ustępowały po przerwaniu leczenia. Z tego względu konieczna jest odpowiednia obserwacja. Zaburzenia widzenia mogą wystąpić w wyniku ogólnoustrojowego i miejscowego stosowania kortykosteroidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), którą notowano po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów. Lek zawiera poniżej mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ampułkę.

Niepożądane działanie

Częstość nieznana. W zależności od czasu trwania leczenia i dawki mogą wystąpić następujące działania niepożądane: leukocytoza (początkowo, odwracalna w przebiegu leczenia), limfopenia, eozynopenia, policytemia, trombocytopenia, skłonność do trombocytozy, ciężkie reakcje anafilaktyczne z zapaścią krążeniową, zatrzymaniem akcji serca, zaburzeniami rytmu serca, skurczem oskrzeli i (lub) obniżeniem/podwyższeniem ciśnienia tętniczego krwi (ze względu na to, że lek może powodować reakcje alergiczne, prowadzące nawet do wstrząsu anafilaktycznego u pacjentów ze skazą alergiczną, np. astmą oskrzelową, należy zapewnić łatwą dostępność leków do terapii ratunkowej, np. adrenalina, wlew, sztuczna wentylacja); osłabienie obrony immunologicznej ze zwiększeniem ryzyka zakażenia (niektóre choroby wirusowe, takie jak ospa wietrzna, opryszczka albo - podczas wiremii - półpasiec mogą mieć ciężki przebieg, nawet prowadzący do zgonu), maskowanie zakażeń, ujawnienie zakażeń utajonych, reakcje alergiczne, przełom guza chromochłonnego nadnerczy, zahamowanie czynności nadnerczy lub ich zanik i wywołanie zespołu Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, zaburzenia wydzielania hormonów płciowych (brak miesiączki, hirsutyzm, zaburzenia wzwodu), lipomatoza nadtwardówkowa, nasierdzia lub śródpiersia, zatrzymanie sodu (któremu towarzyszą obrzęki), zwiększenie wydalania potasu (któremu może towarzyszyć hipokaliemia - należy zwrócić uwagę na ryzyko zaburzeń rytmu), obniżenie tolerancji glukozy, cukrzyca, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia, nasilenie rozkładu białka, ciężkie depresje, drażliwość, zmiany osobowości, zmiany nastroju, euforia, zwiększenie motywacji i apetytu, psychozy, zaburzenia snu, rzekomy guz mózgu (szczególnie u dzieci), pojawienie się objawów ukrytej padaczki i zwiększenie skłonności do drgawek w padaczce z objawami, uczucie pustki w głowie lub zawroty głowy, bóle głowy, centralna retinopatia surowicza, zaćma (szczególnie zaćma tylna podtorebkowa), jaskra, pogorszenie objawów wrzodu rogówki, nasilenie wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych zapaleń oka, nieostre widzenie, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, nasilenie się zastoju w płucach w przebiegu niewydolności lewokomorowej, zapaść naczyniowa, nadciśnienie tętnicze, zwiększenie ryzyka miażdżycy i zakrzepicy, zdarzenia zakrzepowe, zapalenie naczyń (także jako zespół z odstawienia po długotrwałym leczeniu), wrzody żołądka i jelit z ryzykiem perforacji (np. z zapaleniem otrzewnej), krwawienie z żołądka lub jelit, zapalenie trzustki, dolegliwości w nadbrzuszu, zapalenie wątroby, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, uszkodzenie wątroby z zastojem żółci i uszkodzenie komórek wątroby, w tym ostra niewydolność wątroby, czerwone rozstępy, zanik, teleangiektazje, zwiększona łamliwość naczyń włosowatych, wybroczyny, krwawienie skórne na pewnym obszarze, wylewy krwi, nadmierne owłosienie, trądzik steroidowy, opóźnienie gojenia się ran, zapalenie skóry (wokół ust) podobne do trądzika różowatego, zmiany pigmentacji skóry, reakcje nadwrażliwości (takie jak wysypki wywołane przez leki), zanik i osłabienie mięśni, w przypadku miastenii odwracalne zwiększenie osłabienia mięśni skutkujące wystąpieniem przełomu miastenicznego, wywołanie ostrej miopatii w przypadku równoczesnego podawania niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe, osteoporoza (zależna od dawki, możliwa także podczas krótkotrwałego stosowania), w ciężkich przypadkach prowadząca do ryzyka złamań kości, jałowa martwica kości (głowy kości ramiennej i głowy kości udowej), zerwanie ścięgna, zbyt szybkie zmniejszanie dawki po długotrwałym leczeniu może powodować dolegliwości, takie jak ból mięśni i stawów, wstrzyknięcie w tkankę tłuszczową może powodować miejscowy zanik tkanki tłuszczowej, zwiększenie masy ciała.

Ciąża i laktacja

W ciąży, szczególnie w I trymestrze, leczenie należy rozpoczynać po starannej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Rozważa się możliwość zwiększenia ryzyka rozwoju rozszczepienia jamy ustnej u płodów ludzkich, spowodowanego podawaniem glikokortykosteroidów w I trymestrze ciąży. W razie długotrwałego leczenia nie można wykluczyć zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego. Leczenie pod koniec ciąży może prowadzić do zaniku nadnerczy u płodów, co z kolei może wymagać leczenia substytucyjnego ze stopniowym zmniejszaniem dawki u noworodków. Glikokortykosteroidy przenikają do mleka kobiecego w małych ilościach. Zwykle ekspozycja noworodka odpowiada poniżej 1/100 dawki w krążeniu układowym u matki karmiącej piersią. Podczas stosowania większych dawek albo długotrwałego leczenia należy unikać karmienia piersią.

Uwagi

Przyjmowanie leku może spowodować wystąpienie dodatnich wyników testów na obecność substancji dopingowych. Stosowanie leku jako substancji dopingowej może stanowić zagrożenie dla zdrowia. Reakcje skórne w testach alergicznych mogą być zahamowane. Działania niepożądane, takie jak pogorszenie ostrości wzroku (z powodu zaćmy lub zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego), zawroty głowy lub bóle głowy mogą w rzadkich przypadkach upośledzać zdolność do udziału w ruchu drogowym lub obsługiwania maszyn, jak również wykonywania czynności bez bezpiecznego umocowania.

Interakcje

Estrogeny (np. hamujące owulację) i leki hamujące CYP3A4 (np. ketokonazol i itrakonazol) mogą nasilać działanie kortykosteroidów. Spodziewane jest, że jednoczesne podawanie inhibitorów CYP3A, w tym kobicystatu, zwiększy ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych; należy unikać łączenia leków, chyba że korzyść przewyższa zwiększone ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem glikokortykosteroidów; w takim przypadku pacjenta należy obserwować w celu wykrycia ogólnoustrojowych działań glikokortykosteroidów. Diltiazem - stężenie metyloprednizolonu w osoczu może ulec zwiększeniu (z powodu zahamowania CYP3A4 i glikoproteiny P); w pierwszym okresie leczenia należy zatem prowadzić dokładną kontrolę lekarską; może być konieczne dostosowanie dawki metyloprednizolonu. Leki pobudzające CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, barbituran i prymidon - może wystąpić osłabienie działania kortykosteroidów. Efedryna - może nastąpić przyśpieszenie metabolizmu glikokortykosteroidów, co może zmniejszyć ich skuteczność. Metyloprednizolon może nasilać działanie następujących leków: inhibitory ACE (zwiększone ryzyko zmian morfologii krwi); glikozydy nasercowe (niedobór potasu może nasilać działanie glikozydów); leki moczopędne nasilające wydalanie sodu oraz leki przeczyszczające (może dojść do nasilenia wydalania potasu); NLPZ/przeciwreumatyczne, salicylany i indometacyna (może nastąpić zwiększenie ryzyka owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego); niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie prążkowane (zwiotczenie mięśni może być wydłużone); atropina, inne leki antycholinergiczne (możliwe jest dodatkowe zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego); chlorochina, hydroksychlorochina, meflochina (istnieje zwiększone ryzyko miopatii i kardiomiopatii); cyklosporyna (stężenia cyklosporyny we krwi mogą być zwiększone, istnieje zwiększone ryzyko drgawek mózgowych). Metyloprednizolon może osłabiać działanie następujących leków: leki przeciwcukrzycowe (działanie obniżające stężenie glukozy we krwi może być osłabione); pochodne kumaryny (działanie antykoagulantów może być osłabione); prazykwantel (kortykosteroidy mogą obniżać stężenia prazykwantelu we krwi); somatotropina (działanie somatotropiny, szczególnie w większych dawkach, może być osłabione); protyrelina (zwiększenie stężenia TSH po podaniu protyreliny może być obniżone). Niezgodności farmaceutyczne. Mieszaniny preparatu i roztworów do infuzji o pH ≤5,6 mogą powodować mętnienie lub wytrącanie. Po zmieszaniu roztworów zawierających wapń z preparatem w zakresie obojętnym i zasadowym powstaje osad fosforanu wapnia.

Cena

Meprelon, cena 100% 33.95 zł

Preparat zawiera substancję: Methylprednisolone

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."