Loper

1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu. Preparat zawiera laktozę.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Loper 10 szt., tabl.

Loperamide hydrochloride

5.98 zł 2019-04-05

Działanie

Lek hamujący perystaltykę jelit. Loperamid wiąże się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita, wyniku czego hamuje uwalniane acetylocholiny i prostaglandyn, zmniejszając tym samym perystaltykę i wydłużając czas pasażu treści pokarmowej w jelitach. Zwiększa spoczynkowe napięcie zwieracza odbytu, jednocześnie zmniejszając natychmiastową potrzebę wypróżnienia. Ze względu na duże powinowactwo do ściany jelita i duży stopień metabolizmu związany z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę, loperamid prawie nie przenika do krążenia ogólnego. Eliminacja zachodzi głównie na drodze oksydacyjnej N-demetylacji. Jest wydalany z kałem, w postaci metabolitów oraz postaci niezmienionej. T0,5 loperamidu wynosi 9-14 h (średnio ok. 11 h).

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i dzieci >6 lat. Ostra biegunka: początkowa dawka 2 tabl. (4 mg) dla dorosłych i 1 tabl. (2 mg) dla dzieci; następnie 1 tabl. (2 mg) po każdym kolejnym luźnym stolcu. Przewlekła biegunka: początkowa dawka 2 tabl. (4 mg) na dobę dla dorosłych i 1 tabl. (2 mg) na dobę dla dzieci; tę początkową dawkę należy zmodyfikować aż do momentu uzyskania 1-2 normalnych stolców na dobę, co zazwyczaj osiąga się poprzez stosowanie dawki podtrzymującej wynoszącej 1-6 tabl. (2-12 mg) na dobę. Dawka maksymalna w ostrej i przewlekłej biegunce wynosi 8 tabl. (16 mg) na dobę dla dorosłych i dzieci. U dzieci dawka musi być dostosowana do masy ciała (3 tabl./20 kg mc./dobę), ale nie więcej niż 8 tabl. na dobę. Szczególne grupy pacjentów. U osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Pomimo braku danych dotyczących farmakokinetyki leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tej grupie pacjentów preparat należy stosować ostrożnie z powodu zmniejszenia metabolizmu związanego z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę.

Wskazania

Objawowe leczenie ostrej i przewlekłej biegunki. U pacjentów z wytworzoną przetoką jelita krętego lek może być stosowany w celu zmniejszenia liczby i objętości stolców oraz zwiększenia ich konsystencji.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Dzieci w wieku megacolon) i toksycznego rozszerzenia okrężnicy (megacolon toxicum). Leczenie natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożności jelit. Nie stosować jako leczenia zasadniczego u pacjentów: z ostrą czerwonką, która charakteryzuje się obecnością krwi w kale i wysoką gorączką; z ostrym rzutem wrzodziejącego zapalenia jelit; z bakteryjnym zapaleniem jelita cienkiego i okrężnicy spowodowanym chorobotwórczymi bakteriami Salmonella spp., Shigella spp. i Campylobacter spp.; z rzekomobłoniastym zapaleniem jelit, związanym z podawaniem antybiotyków o szerokim zakresie działania. W każdym przypadku, w którym możliwe jest ustalenie etiologii, gdy jest to uzasadnione (lub wskazane) należy zastosować leczenie przyczynowe

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (spowolnienie metabolizmu loperamidu); uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują objawy toksyczności ze strony OUN. U pacjentów z AIDS należy przerwać podawanie leku przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha (opisywano pojedyncze przypadki wystąpienia toksycznego rozszerzenia okrężnicy podczas stosowania loperamidu u pacjentów z AIDS z zakaźnym zapaleniem okrężnicy wywołanym zarówno przez bakterie jak i wirusy). W przypadku odwodnienia związanego z biegunką należy uzupełnić płyny i elektrolity. Ponieważ długotrwała biegunka może być objawem poważniejszych chorób, nie należy stosować loperamidu długotrwale, dopóki przyczyna biegunki nie zostanie ustalona. Jeżeli po podaniu leku w ostrej biegunce, w ciągu 48 h nie obserwuje się poprawy stanu klinicznego pacjenta, podawanie leku należy przerwać i pacjent powinien skonsultować się z lekarzem. W związku z przedawkowaniem zgłaszano przypadki wystąpienia zdarzeń kardiologicznych, w tym wydłużenia odstępu QT i zaburzenia rytmu typu torsade de pointes. W niektórych przypadkach nastąpił zgon. Nie należy przekraczać zalecanej dawki i (lub) zalecanego czasu trwania leczenia. Ze względu na zawartość laktozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: ból głowy, zawroty głowy, zatwardzenie, nudności, wzdęcia. Niezbyt często: bezsenność, ból brzucha, dolegliwości w obrębie brzucha, suchość w jamie ustnej, ból w nadbrzuszu, wymioty, niestrawność, wysypka. Rzadko: reakcja nadwrażliwości, reakcja anafilaktyczna (w tym wstrząs anafilaktyczny), reakcja anafilaktoidalna, utrata świadomości, otępienie, obniżony poziom świadomości, hipertonia, nieprawidłowa koordynacja, zwężenie źrenicy, niedrożność jelita (w tym niedrożność jelita porażenna), rozszerzenie okrężnicy (w tym toksyczne rozszerzenie okrężnicy), glossodynia - pieczenie języka (tylko po podaniu tabl. ul. rozp. w j. ust.), zwiększenie obwodu brzucha, obrzęk naczynioruchowy, wysypka pęcherzowa (w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka oraz rumień wielopostaciowy), świąd, pokrzywka, zatrzymanie moczu, zmęczenie.

Ciąża i laktacja

Nie stwierdzono, aby loperamid wykazywał działanie teratogenne lub embriotoksyczne, jednak należy dokładnie rozważyć przewidywane korzyści terapeutyczne względem potencjalnego ryzyka związanego z podaniem leku kobietom w ciąży, szczególnie w I trymestrze. Małe ilości loperamidu przenikają do mleka kobiecego, dlatego nie zaleca się stosowania leku w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ponieważ mogą wystąpić: zmęczenie, zawroty głowy, senność.

Interakcje

Loperamid jest substratem P-gp. Chinidyna lub rytonawir (inhibitory P-gp) zwiększają ok. 2-3-krotnie stężenie loperamidu we krwi; kliniczne znaczenie takich interakcji z loperamidem podawanym w zalecanych dawkach (2-16 mg na dobę) nie jest znane. Itrakonazol (inhibitor CYP3A4 i P-gp) zwiększa ok. 3-4-krotnie stężenie loperamidu we krwi. Gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) zwiększa stężenie loperamidu 2-krotnie. Skojarzenie itrakonazolu i gemfibrozylu zwiększa 4-krotnie szczytowe stężenie loperamidu i 13-krotnie całkowitą ekspozycję osocza. Wzrostom tym nie towarzyszyły objawy ze strony OUN. Ketokonazol (inhibitor CYP3A4 i P-gp) zwiększa 5-krotnie stężenie loperamidu we krwi. Wzrostowi nie towarzyszyło nasilone działanie farmakodynamiczne. Loperamid zwiększa 3-krotnie stężenie we krwi doustnie stosowanej desmopresyny, prawdopodobnie w związku z mniejszą ruchliwością w przewodzie pokarmowym. Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą wzmagać działanie loperamidu oraz że leki przyspieszające przejście przez przewód pokarmowy mogą hamować jego działanie.

Cena

Loper, cena 100% 5.98 zł

Preparat zawiera substancję: Loperamide hydrochloride

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."