Lisinoratio 20

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg lizynoprylu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Lisinoratio 20 30 szt., tabl.

Lisinopril

19.98 zł 2019-04-05

Działanie

Inhibitor konwertazy angiotensyny. Mechanizm działania lizynoprylu polega na hamowaniu aktywności konwertazy angiotensyny. Konwertaza angiotensyny jest enzymem przekształcającym angiotensynę I w angiotensyne II, która działa silnie naczynioskurczowo i zwiększa ciśnienie krwi. Angiotensyna II zwiększa także wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. Hamowanie aktywności konwertazy angiotensyny powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu krwi i zmniejszenie wydzielania aldosteronu, co może być przyczyną niewielkiego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Podawanie lizynoprylu z nadciśnieniem tętniczym powodowało zmniejszenie ciśnienia tętniczego mierzonego w pozycji leżącej i stojącej, bez odruchowej tachykardii. Badania hemodynamiczne wykazały, że zmniejszenie ciśnienia krwi było spowodowane zmniejszeniem oporu przepływu krwi przez tętnice obwodowe, któremu towarzyszyły niewielkie zmiany objętości wyrzutowej serca lub częstości rytmu serca. W badaniach klinicznych u większości pacjentów działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczynało się po 1-2 h. a maksymalne zmniejszenie ciśnienia krwi występowało po 6 h. Lek podawany w zalecanych dawkach raz na dobę działa przez 24 h. Po podaniu doustnym lizynopryl wchłania się z przewodu pokarmowego w ok. 25%; pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 6-8 h. Lizynopryl nie wiąże się z białkami osocza (poza konwertazą angiotensyny). Nie jest metabolizowany i jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej.

Dawkowanie

Doustnie. Dawka powinna być dostosowana indywidualnie w zależności od reakcji pacjenta i wartości ciśnienia tętniczego krwi. Nadciśnienie. Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg. U pacjentów z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, leczonych preparatami moczopędnymi lub z niewydolnością nerek, dawkę początkową należy zmniejszyć. Zwykle dawka podtrzymująca wynosi 20-40 mg/dobę. U niektórych pacjentów oczekiwane zmniejszenie ciśnienia tętniczego występuje po 2-4 tyg. leczenia dawkami podtrzymującymi. Maksymalna dawka stosowana w długotrwałych, kontrolowanych badaniach klinicznych wynosiła 80 mg/dobę, ale jej stosowanie nie powodowało zwiększenia skuteczności leczenia. U pacjentów leczonych jednocześnie lekami moczopędnymi, o ile to możliwe, podawanie leku moczopędnego należy przerwać na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem. U pacjentów, którzy nie mogą odstawić leku moczopędnego, leczenie lizynoprylem należy rozpoczynać od dawki 5 mg - należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi do czasu wystąpienia oczekiwanego obniżenia i dodatkowo przez jedną godzinę. Kolejne dawki lizynoprylu należy określić na podstawie wartości ciśnienia. U pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym zaleca się podanie mniejszej jednorazowej dawki początkowej, wynoszącej 2,5 mg lub 5 mg. Później dawkę dobową można stopniowo zwiększać dostosowując ją do wartości ciśnienia tętniczego. Niewydolność serca. Lizynopryl można stosować w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i preparatami naparstnicy. Dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę, rano. Dawka podtrzymująca wynosi 5-20 mg raz na dobę. U pacjentów z niskim ciśnieniem skurczowym (3 mg/dl) należy zastosować małe dawki początkowe wynoszące 2,5 mg/dobę podawane pod ścisłym nadzorem lekarskim. Wczesna faza zawału serca. U wydolnych hemodynamicznie pacjentów leczenia lizynoprylem należy rozpocząć w ciągu 24 h od wystąpienia zawału serca. Pierwsza, jednorazowa dawka wynosi 5 mg. Po 24 h należy ponownie podać 5 mg, a po 48 h dawkę 10 mg. Następnie należy kontynuować podawanie leku w dawce 10 mg raz na dobę przez 6 tyg. W skojarzeniu z lizynoprylem należy podawać (jeśli nie ma przeciwwskazań) leki zwykle stosowane w zawale serca: przeciwzakrzepowe, zapobiegające agregacji płytek, β-adrenolityczne. Pacjenci z niskim ciśnieniem skurczowym krwi (≤120 mmHg) powinni na początku leczenia lub przez pierwsze 3 dni od wystąpienia zawału przyjmować dawkę dobową wynoszącą 2,5 mg. Jeżeli w ciągu pierwszych 6 tyg. leczenia wystąpi hipotonia (ciśnienie skurczowe ≤100 mmHg) należy zmniejszyć jednorazową dawkę podtrzymującą do 5 mg lub 2,5 mg na dobę. Jeśli wystąpi długotrwała i nasilona hipotonia (ciśnienie skurczowe Nefropatia cukrzycowa. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą insulinozależną (typu 2) oraz z początkową nefropatią dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę i może zostać zwiększona do 20 mg na dobę, w celu uzyskania ciśnienia rozkurczowego Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek. Przy ustalaniu dawki u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek należy uwzględnić klirens kreatyniny: 31-70 ml/min - dawka początkowa 5-10 mg na dobę; 10-30 ml/min - dawka początkowa 2,5-5 mg na dobę; Dzieci. Nadciśnienie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat. Dzieci o mc. od 20 do 50 kg: dawka początkowa 2,5 mg raz na dobę, dawkę należy zwiększać do uzyskania maksymalnej dawki 20 mg/dobę. Dzieci o mc. ≥50 kg: dawka początkowa 5 mg raz na dobę, dawkę należy zwiększać do uzyskania maksymalnej dawki 40 mg/dobę. Nie badano dawkowania >0,61 mg/kg mc. (lub > 40 mg) u dzieci i młodzieży. U dzieci z upośledzoną czynnością nerek, należy rozważyć podanie mniejszej dawki początkowej lub wydłużenie przerw między dawkami. Nie zaleca się stosowania lizynoprylu u dzieci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR 2). Lek należy przyjmować raz na dobę, mniej więcej o tej samej porze dnia, niezależnie od posiłku.

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego i naczyniowo-nerkowego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Leczenie niewydolności serca w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i w określonych przypadkach z preparatami naparstnicy. Leczenie hemodynamicznie stabilnych pacjentów we wczesnej (24 h) fazie zawału serca, w celu zapobiegania rozwojowi dysfunkcji lewej komory i niewydolności serca. Leczenie pacjentów z cukrzycą z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 oraz początkową nefropatią.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lizynopryl, inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE. Obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny. II i III trymestr ciąży. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2).

Środki ostrożności

Prawdopodobieństwo wystąpienia niedociśnienia tętniczego jest większe w przypadku zmniejszonej objętości wewnątrznaczyniowej (w wyniku leczenia moczopędnego, diety z ograniczeniem soli, dializoterapii, biegunki, wymiotów), ciężkiego nadciśnienia tętniczego reninozależnego, niewydolności serca ze współistniejącą niewydolnością nerek lub bez niej (szczególnie bardziej nasilonej niewydolności serca, co odzwierciedla stosowanie dużych dawek diuretyków pętlowych, hiponatremia, zaburzenie czynności nerek), choroby niedokrwiennej serca lub chorób naczyniowo-mózgowych; w tej grupie pacjentów rozpoczynanie leczenia oraz dostosowywanie dawek należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarskim. U niektórych pacjentów z niewydolnością serca, z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym, może wystąpić dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu lizynopylu; jeśli niedociśnienie stanie się objawowe konieczne może być zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia lizynopylem. Nie należy rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów z ostrym zawałem serca, jeżeli istnieje niebezpieczeństwo dalszego, ciężkiego pogarszania stanu hemodynamicznego po zastosowaniu leku rozszerzającego naczynia krwionośne. Należy zachować ostrożność podczas podawania lizynoprylu pacjentom ze zwężeniem zastawki mitralnej i zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory serca, jak ma to miejsce w przypadku zwężenia zastawki aorty lub kardiomiopatii przerostowej. U pacjentów z niewydolnością serca i współistniejącą niewydolnością nerek rozpoczęcie leczenia inhibitorami ACE może powodować dalsze pogorszenie czynności nerek (zazwyczaj odwracalne). U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej krew do jednej nerki, u których zaobserwowano zwiększenie stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy, leczenie należy rozpoczynać od małej dawki i stopniowo ją zwiększać, a w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek moczopędny i (lub) lizynopryl. W ostrym zawale mięśnia sercowego nie należy rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów z objawami zaburzeń czynności nerek (stężenie kreatyniny >177µmol/l i/lub białkomocz > 500 mg/24 h); jeżeli zaburzenia nerek rozwiną się w trakcie leczenia należy rozważyć odstawienie lisynoprylu. U pacjentów, u których wystąpi obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni (lub całej krtani), lek należy natychmiast odstawić, wdrożyć odpowiednie leczenie i monitorować pacjenta, aż do całkowitego ustąpienia objawów (bardziej narażeni na jego wystąpienie są pacjenci rasy czarnej). U pacjentów dializowanych z użyciem błon o dużej przepuszczalności (np. AN 69), opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne; u tych pacjentów należy zastosować inne błony dializacyjne lub inny lek przeciwnadciśnieniowy. Reakcje rzekomoanafilaktyczne opisywano także u pacjentów, podczas aferazy LDL z siarczanem dekstranu lub podczas leczenia odczulającego (np. jadem owadów błonkoskrzydłowych); u tych pacjentów należy tymczasowo odstawić lisynopryl. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub znacznego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie lisynopylu i zastosować odpowiednie postępowanie. Szczególną ostrożność zachować u pacjentów z kolagenozą, stosujących leki immunosupresyjne, przyjmujących allopurynol lub prokainamid lub u pacjentów, u których współistnieją te czynniki, zwłaszcza w przypadku istniejących wcześniej zaburzeń czynności nerek (zaleca się okresowe monitorowanie liczby białych krwinek). U pacjentów rasy czarnej lek może być mniej skuteczny. U pacjentów leczonych lisynoprylem, podczas znieczulenia środkami o właściwościach hipotensyjnych, istnieje większe ryzyko wystąpienia niedociśnienia. Ze względu na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, a także w przypadku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu lub substytutu soli zawierającej potas, leków zwiększających stężenie potasu (np. heparyny); w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować stężenie potasu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu. Istnieją ograniczone dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci > 6 lat z nadciśnieniem tętniczym, brak natomiast danych dotyczących stosowania w innych wskazaniach. Nie zaleca się stosowania we wskazaniach innych niż nadciśnienie. Nie zaleca się stosowania u dzieci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR2). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Niepożądane działanie

Często: bóle i zawroty głowy; objawy ortostatyczne (również hipotonia); kaszel; biegunka, wymioty; zaburzenia czynności nerek. Niezbyt często: zmiany nastroju, parestezje, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zaburzenia smaku, zaburzenia snu; zawał serca (lub zdarzenie mózgowo-naczyniowe prawdopodobnie wtórne do nadmiernego nadciśnienie tętniczego u pacjentów z grupy ryzyka), kołatanie serca, tachykardia, zespół Raynauda; udar naczyniowy mózgu, prawdopodobnie wtórny do znacznej hipotonii u pacjentów wysokiego ryzyka; nieżyt błony śluzowej nosa; mdłości, bóle brzucha, niestrawność; wysypka, świąd; impotencja; zmęczenie, astenia; podwyższenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, hiperkaliemia. Rzadko: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego; splątanie; suchość błony śluzowej jamy ustnej; nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy: obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani, pokrzywka, łysienie, łuszczyca; mocznica, ostra niewydolność nerek, białkomocz; ginekomastia; hiponatremia, podwyższenie stężenia bilirubiny w osoczu krwi. Bardzo rzadko: zahamowanie czynności szpiku kostnego, anemia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, powiększenie węzłów chłonnych, choroba autoimmunologiczna; hipoglikemia; skurcze oskrzeli, zapalenie zatok przynosowych, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych/eozynofilowe zapalenie płuc; zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy jelit, zapalenie wątroby - miąższowe i cholestatyczne, żółtaczka, niewydolność wątroby; wzmożona potliwość, pęcherzyca, toksyczna martwica naskórka (zespół Lyella), zespół Stevens-Johnsona, rumień wielopostaciowy, chłoniak rzekomy skóry; skąpomocz, bezmocz. Zgłaszano także występowanie dny; obniżenia libido, depresji, udaru, niewyraźnego widzenia, anoreksji, zaparć, wzdęć, zakażeń dróg moczowych, bólu w klatce piersiowej, zaczerwienień, omdleń. Zgłaszano zespół objawów, w którym występowały pojedynczo lub jednocześnie: gorączka, zapalenie naczyń, bóle mięśniowe, ból i zapalenie stawów, dodatnie miano przeciwciał przeciwjądrowych, zwiększona wartość OB, eozynofilia, leukocytoza, wysypka, fotodermatozy oraz inne objawy dermatologiczne.

Ciąża i laktacja

Lek nie powinien być stosowany w I trymestrze ciąży. Preparat jest przeciwwskazany do stosowania w II i III trymestrze ciąży. Stosowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). Kobiety w wieku rozrodczym musza stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia. Jeśli w trakcie leczenia okaże się, że pacjentka jest w ciąży, należy odstawić lek i zmienić sposób leczenia. Nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią. Preferowane jest alternatywne leczenie produktami o lepszym profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie karmienia piersią, zwłaszcza podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Uwagi

Przed rozpoczęciem oraz regularnie w trakcie leczenia należy kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny, a także morfologię krwi z rozmazem, zwłaszcza w pierwszej fazie leczenia oraz u pacjentów z grup dużego ryzyka (pacjenci z niewydolnością nerek i (lub) kolagenozą). Podczas leczenia lizynoprylem mogą występować zawroty głowy, zaburzenia widzenia i omdlenia, które mogą powodować zaburzenie sprawności psychofizycznej.

Interakcje

Leki moczopędne nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu. Nadmierne spożycie soli może osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie leku. Lizynopryl może spowalniać wydalanie litu (należy regularnie kontrolować stężenie litu w surowicy i w razie potrzeby zmniejszyć jego dawkę). Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas lub zamienników soli kuchennej zawierających potas może powodować zwiększenie stężenia potasu w surowicy (należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu w surowicy). Niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g/dobę) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu; u osób z zaburzeniami czynności nerek przyjmujących inhibitory ACE mogą powodować nasilenie czynności nerek. Jednoczesne stosowanie niektórych leków znieczulających, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może spowodować dalsze zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi. Sympatykomimetyki mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. Jednoczesne podawanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulin, doustnych leków hipoglikemizujacych) może nasilać działanie obniżające stężenie glukozy we krwi z ryzykiem hipoglikemii. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego działania jest większe w ciągu pierwszych tygodni leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Leki immunosupresyjne (leki cytostatyczne, ogólnoustrojowo działające kortykosteroidy) zwiększają ryzyko wystąpienia leukopenii. Środki do znieczulenia ogólnego nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu (możliwa hipotonia). Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii.

Cena

Lisinoratio 20, cena 100% 19.98 zł

Preparat zawiera substancję: Lisinopril

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."