Furosemidum Polfarmex

1 tabl. zawiera 40 mg furosemidu. Preparat zawiera laktozę.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Furosemidum Polfarmex 30 szt. (3 blistry x 10), tabl.

Furosemide

3.59 zł 2019-04-05

Działanie

Lek moczopędny z grupy diuretyków pętlowych. Hamuje resorpcję zwrotną jonu chlorkowego w ramieniu wstępującym pętli nefronu, nasilając wydalanie sodu, potasu, wapnia i magnezu wraz z wodą. Stymuluje wytwarzanie prostaglandyn, co może zwiększyć dodatkowo diurezę wskutek rozszerzenia naczyń i zwiększenia przepływu nerkowego, a także przez bezpośrednie zahamowanie transportu elektrolitów w części wstępującej pętli Henlego. Zmniejsza ciśnienie krwi, początkowo poprzez zmniejszenie objętości osocza, płynów pozakomórkowych i pojemności minutowej serca, a w późniejszym okresie w wyniku zmniejszenia oporu obwodowego. Biodostępność leku po podaniu doustnym wynosi 60-70% i ulega zmniejszeniu w niewydolności nerek do 43-46%. W 91-99% wiąże się z białkami osocza. W dwóch trzecich wydalany jest z moczem; w jednej trzeciej z żółcią i z kałem. W przypadku przewlekłej choroby nerek (GFR 0,5 wynosi 13,5 h. W przypadku zespołu wątrobowo-nerkowego o T0,5 wynosi do 20 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i pacjenci w podeszłym wieku: Obrzęki będące objawem chorób serca, nerek i wątroby: 40 mg rano. Jeśli nie uzyskano zadowalającej diurezy, można podwajać dawkę co 6-8 h, aż do uzyskania dawki 160 mg. W razie konieczności można w szczególnych przypadkach stosować dawkę większą niż 200 mg, pod warunkiem nadzoru klinicznego. Zmniejszenie obrzęków osiąga się najskuteczniej i najłagodniej podczas leczenia przerywanego, podając diuretyk co drugą dobę lub przez 2-4 kolejne doby w tygodniu. Należy zachować ostrożność w przypadku zespołu nerczycowego. Działanie moczopędne furosemidu, a tym samym dawkowanie, zależy m.in. od stopnia zaburzeń elektrolitowych i stopnia zaburzeń czynności nerek. Nadciśnienie tętnicze: 40 mg na dobę. Jeżeli podczas leczenia furosemidem konieczne jest dodatkowe przyjmowanie inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE), furosemid należy odstawić 2-3 dni przed rozpoczęciem podania inhibitora ACE. Jeśli nie jest to możliwe, należy zmniejszyć dawkę. Należy zastosować jak najmniejszą dawkę początkową inhibitora ACE, aby uniknąć gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego. Dzieci i młodzież: 1-2 mg/kg mc. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg. Sposób podawania: tabl. należy połykać w całości przed śniadaniem, popijając wystarczającą ilością płynu, nie należy ich rozgryzać.

Wskazania

Obrzęki, będące objawem chorób układu krążenia (np. zastoinowa niewydolność serca). Obrzęki na skutek retencji płynów w przypadku przewlekłych chorób nerek (np. w zespole nerczycowym). Obrzęki na skutek retencji płynów w przypadku chorób wątroby. Nadciśnienie tętnicze łagodne lub umiarkowane.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, inne pochodne sulfonamidowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność nerek z bezmoczem, niereagująca na furosemid. Stany przedśpiączkowe i śpiączka w przebiegu encefalopatii wątrobowej. Ciężka hipokaliemia. Ciężka hiponatremia. Hipowolemia lub odwodnienie. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

W przypadku uszkodzenia nerek, spowodowanego substancjami toksycznymi dla nerek oraz w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby duże dawki mogą być stosowane tylko po rozważeniu stosunku korzyści i ryzyka. Szczególny nadzór jest konieczny w przypadku pacjentów z: niedociśnieniem tętniczym; jawną lub utajoną cukrzycą (należy regularnie oznaczać stężenie glukozy we krwi; dną moczanową (należy regularnie oznaczać stężenie kwasu moczowego we krwi); zaburzeniami oddawania moczu np. w przypadku przerostu gruczołu krokowego, zwężenia cewki moczowej (w takich przypadkach furosemid może być stosowany jedynie, jeśli zapewni się niezaburzony odpływ moczu, ponieważ nagły napływ moczu może prowadzić do zatrzymania moczu z nadmiernym rozszerzeniem pęcherza); hipoproteinemią np. w przypadku zespołu nerczycowego (zaleca się ostrożne dawkowanie, również z powodu możliwości częstszego występowania działań niepożądanych); marskością wątroby z jednoczesnym pogorszeniem czynności nerek (zespół wątrobowo-nerkowy); u pacjentów zagrożonych udarem lub zawałem serca w przypadku znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, np. pacjentów z zaburzeniami ukrwienia mózgu lub chorobą niedokrwienną serca. Zachować ostrożność u przedwcześnie urodzonych noworodków (niebezpieczeństwo rozwoju wapnicy nerek/kamicy nerkowej (niezbędne jest monitorowanie czynności nerek i wykonanie USG nerek). U przedwcześnie urodzonych noworodków z zespołem zaburzeń oddychania, podawanie w pierwszych tygodniach życia diuretyków, takich jak furosemid może zwiększyć ryzyko wystąpienia przetrwałego przewodu tętniczego Botalla. W przypadku pacjentów leczonych furosemidem może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze z zawrotami głowy, omdleniem lub utratą przytomności - szczególnie u osób w podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki, które również mogą powodować niedociśnienie oraz pacjentów z innymi schorzeniami związanymi z ryzykiem wystąpienia niedociśnienia. Z powodu silnego działania (odwodnienie z zawrotami głowy i oszołomieniem), furosemid może być stosowany w leczeniu podwyższonego ciśnienia tętniczego tylko w przypadku prawidłowej czynności nerek i po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Podczas leczenia furosemidem należy monitorować czynności nerek oraz stężenie elektrolitów (szczególnie potasu, sodu, wapnia), wodorowęglanów, kreatyniny, mocznika, kwasu moczowego i glukozy w osoczu oraz kontrolować morfologię krwi. Szczególnie ważne jest staranne monitorowanie  pacjentów z grupy dużego ryzyka wystąpienia zaburzeń elektrolitowych lub w przypadku znaczącej dodatkowej utraty płynów (np. z powodu wymiotów, biegunki lub intensywnego pocenia się). Należy wyrównać hipowolemię lub odwodnienie oraz zaburzenia gospodarki elektrolitowej i kwasowo-zasadowej; może to wymagać tymczasowego przerwania leczenia furosemidem. Wywołane zwiększonym wydalaniem moczu zmniejszenie masy ciała nie powinno przekraczać 1 kg/dobę, niezależnie od nasilenia wydalania moczu. W przypadku małego stężenia sodu przesączanie kłębuszkowe oraz działanie diuretyczne saluretyków mogą być zmniejszone. W rezultacie wyrównanie stężenia sodu może prowadzić do wznowienia diuretycznego działania furosemidu. W przypadku pacjentów, u których leczenie furosemidem prowadzi do hipowolemii lub w przypadku odwodnienia, jednoczesne podawanie NLPZ może wywołać ostrą niewydolność nerek. Ponieważ stosowanie furosemidu może prowadzić do hipokalemii, zalecana jest dieta bogata w potas. W przypadku dłuższego stosowania furosemidu należy uzupełnić niedobór tiaminy (ryzyko pogorszenia czynności serca). Istnieje ryzyko nasilenia lub aktywacji tocznia rumieniowatego układowego. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy go stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: odwodnienie, hiponatremia, zasadowica metaboliczna, hipokalcemia, hipomagnezemia, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi, niedociśnienie tętnicze, wapnica nerek u noworodków. Często: zagęszczenie krwi, hipowolemia, hipochloremia, hipokaliemia, zwiększenie stężenia cholesterolu LDL we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, hiperurykemia, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa u pacjentów z niewydolnością wątroby, zwiększona objętość moczu. Niezbyt często: małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, pogorszenie tolerancji glukozy, hiperglikemia, (cukrzyca utajona), zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL, zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, widzenie na żółto, nasilenie istniejącej krótkowzroczności, głuchota (czasami nieprzemijająca), zaburzenia rytmu serca, suchość błony śluzowej jamy ustnej, pragnienie, nudności, zaburzenia motoryki jelit, wymioty, biegunka, zaparcie, wysypka, świąd, nadwrażliwość na światło, pokrzywka, złuszczające zapalenie skóry, pęcherzowe zapalenie skóry (choroba Rittera), skaza krwotoczna, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, zmniejszenie diurezy, nietrzymanie moczu, zatrzymanie moczu (rozrost gruczołu krokowego, zaburzenia opróżniania pęcherza lub zwężenie cewki moczowej), kurcze mięśni, osłabienie mięśni, zmęczenie. Rzadko: zahamowanie czynności szpiku kostnego (wymagające odstawienia leku), eozynofilia, leukopenia, parestezja, splątanie, ból głowy, letarg, szum uszny, przemijające lub nieprzemijające zaburzenia słuchu, zapalenie naczyń, zakrzepica, wstrząs, ostre zapalenie trzustki, cholestaza wewnątrzwątrobowa, zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, złe samopoczucie, gorączka, ciężkie reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne (w tym ze wstrząsem). Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza. Częstość nieznana: pogorszenie lub aktywacja tocznia rumieniowatego układowego, tężyczka, nasilenie istniejącej zasadowicy metabolicznej (w przypadku niewyrównanej marskości wątroby), rzekomy zespół Barttera, zwiększenie wydalania potasu, zawroty głowy, omdlenie lub utrata przytomności (spowodowane przez niedociśnienie objawowe), reakcje alergiczne, zespół Stevensa-Johnsona, ostra uogólniona osutka krostkowa, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, zwiększenie stężenia sodu i chlorków w moczu, przypadki rabdomiolizy (często w związku z ciężką hipokalemią), przetrwały przewód tętniczy Botalla, osteoklastyczne uszkodzenia kości u noworodków.

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować furosemidu w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków ciążowych, ponieważ leki moczopędne zaburzają perfuzję łożyska, co prowadzi do zaburzeń rozwoju płodu. Furosemid w czasie ciąży może być stosowany krótkotrwale, tylko po ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka, jeśli jest to bezwzględnie konieczne. Jeżeli stosowanie furosemidu jest niezbędne w leczeniu obrzęków na skutek niewydolności serca lub nerek u kobiet w ciąży, należy monitorować hematokryt, stężenie elektrolitów i rozwój płodu. Podczas leczenia furosemidem możliwe jest wypieranie bilirubiny z wiązania z albuminami, a tym samym zwiększenie ryzyka wystąpienia żółtaczki jąder podkorowych w wyniku hiperbilirubinemii. W przypadku stosowania w późnym okresie ciąży może wystąpić działanie ototoksyczne oraz rozwinąć się zasadowica hipokaliemiczna u płodu. Furosemid przenika przez łożysko i osiąga we krwi pępowiny 100% stężenia występującego w surowicy matki. Dotychczas nie opisywano wad u ludzi, które mogą być związane z narażeniem na furosemid. Jednakże doświadczenia są zbyt małe, aby umożliwić jednoznaczną ocenę potencjalnego szkodliwego wpływu na zarodek/płód. Furosemid przenika do mleka kobiecego i może hamować laktację. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Uwagi

W trakcie stosowania leku mogą wystąpić objawy ograniczające sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zwłaszcza na początku leczenia, podczas zwiększania dawki i zmiany leczenia.

Interakcje

Leki przeciwnadciśnieniowe, azotany, leki przeciwlękowe i nasenne, leki zwiotczające mieśnie (np. baklofen lub tyzanidyna), prostaglandyny, teofilina, leki znieczulające, alkohol, inhibitory MAO, zwiększają efekt hipotensyjny furosemidu. Leki z grupy NLPZ mogą osłabiać działanie furosemidu i zwiększać ryzyko uszkodzenia nerek, szczególnie w przypadku współistniejącej niewydolności nerek. Hipokaliemia powodowana przez furosemid zwiększa ryzyko toksycznego działania na serce. Należy unikać jednoczesnego stosowania pimozydu. Podczas stosowania amisulprydu lub sertindolu występuje zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca, a podczas stosowania fenotiazyn – nasilenia działania hipotensyjnego. Należy zachować ostrożność podczas stosowania rysperydonu oraz rozważyć stosunek korzyści do ryzyka leczenia skojarzonego z furosemidem lub innymi lekami moczopędnymi o silnym działaniu przed rozpoczęciem jednoczesnego stosowania. Równoczesne stosowanie z lekami przeciwartymicznymi (w tym amiodaronem, dyzopiramidem, flekainidem i sotalolem) oraz z glikozydami nasercowymi zwiększa ryzyko toksycznego działania na serce (na skutek hipokaliemii wywołanej przez furosemid). Leki, które wydłużają odstęp QT zwiększają ryzyko toksyczności, na skutek zaburzeń elektrolitowych wywołanych przez furosemid. Leki rozszerzające naczynia krwionośne nasilają działania hipotensyjnego moksysylitu i hydralazyny. Podczas jednoczesnego stosowania metolazonu istnieje ryzyko bardzo nasilonego działania moczopędnego. W przypadku leczenia skojarzonego z diuretykami tiazydowymi występuje duże ryzyko hipokaliemii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. amiloryd, spironolakton) z powodu zwiększonego ryzyka hiperkaliemii. Aliskiren zmniejsza stężenie furosemidu w osoczu. Jednoczesne podawanie litu i furosemidu może zwiększyć stężenie litu w surowicy, co skutkuje zwiększeniem toksyczności litu, a tym samym zwiększeniem ryzyka kardio-i neurotoksycznego działania litu (należy monitorować stężenie litu w surowicy i w razie konieczności dostosować dawkę litu upacjentów otrzymujących takie leczenie skojarzone). Sukralfat zmniejsza wchłaniania furosemidu z przewodu pokarmowego; oba leki należy przyjmować w odstępie co najmniej 2 h. Furosemid może nasilać działanie i zwiększać toksyczność salicylanów. Furosemid nasila działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych, polimiksyn i wankomycyny. Furosemid może zmniejszać stężenie wankomycyny w surowicy, po zabiegach kardiochirurgicznych. Jednoczesne stosowanie trimetoprimu zwiększa ryzyko hiponatremii. U pacjentów otrzymujących furosemid i niektóre cefalosporyny w dużej dawce, mogą wystąpić zaburzenia czynności nerek. Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. W przypadku jednoczesnego stosowania reboksetyny zwiększa się ryzyko hipokaliemii. Działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych jest antagonizowane przez furosemid. Podczas stosowania karbamazepiny zwiększa się ryzyko hiponatremii, natomiast fenytoina osłabia działanie moczopędne furosemidu. Stosowanie z lekami przeciwhistaminowymi może powodować hipokaliemię ze zwiększonym ryzykiem toksycznego działania na serce. Stosowanie amfoterycyny zwiększa się ryzyko hipokaliemii i toksycznego działania na nerki. Leki pobudzające OUN (stosowane w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi -ADHD) mogą powodować hipokaliemię i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Kortykosteroidy mogą powodować osłabienie działania moczopędnego (retencja sodu) i zwiększenie ryzyka hipokaliemii. Glicyryzyna (zawarta w lukrecji), karbenoksolon, sympatykomimetyki w dużych dawkach, zwiększają ryzyko hipokaliemii. Stosowanie związków platyny/cisplatyny zwiększa ryzyko nefro-i ototoksyczności. Metotreksat może osłabiać działanie furosemidu, a furosemid może zmniejszać klirens nerkowy metotreksatu. Jednoczesne stosowanie z solami potasu jest przeciwwskazane z powodu ryzyka hiperkaliemii. Stosowanie z lekami dopaminergicznymi  nasila działania hipotensyjne lewodopy. Podczas stosowania cyklosporyny i takrolimusu zwiększa się ryzyko hiperkaliemii oraz  ryzyko dnawego zapalenia stawów podczas stosowania cyklosporyny. Furosemid nasila działanie leków zwiotczających mięśnie o typie kurary. Estrogeny antagonizują działanie moczopędne. Probenecyd może osłabiać działanie furosemidu, a furosemid może zmniejszać klirens nerkowy probenecydu.

Cena

Furosemidum Polfarmex, cena 100% 3.59 zł

Preparat zawiera substancję: Furosemide

Lek refundowany: TAK
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."