Fludarabine Actavis

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i do infuzji zawiera 25 mg fosforanu fludarabiny.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Fludarabine Actavis 1 fiolka 2 ml, konc. do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf.

Fludarabine phosphate

2019-04-05

Działanie

Cytostatyk z grupy antymetabolitów - fluorowany analog nukleotydowy widarabiny, leku o działaniu przeciwwirusowym - 9-beta-D-arabinofuranosyladeniny (ara-A). Fosforan fludarabiny jest szybko defosforylowany do 2F-ara-A, który jest pobierany przez komórki organizmu i następnie fosforylowany wewnątrzkomórkowo przez kinazę deoksycytydynową do aktywnego trifosforanu - 2-fluoro-ara-ATP. Metabolit ten hamuje reduktazę rybonukleotydową, polimerazy DNA, prymazę i ligazę DNA, prowadząc do zahamowania syntezy DNA. Ponadto hamuje częściowo polimerazę II RNA, przez co zmniejsza syntezę białek. W wyniku zahamowania syntezy DNA, RNA i białek dochodzi do zatrzymania wzrostu komórkowego. Po podaniu preparatu we wlewie w dawce pojedynczej 25 mg/m2 pc., po osiągnięciu maksimum stężenie 2F-ara-A zmniejszało się w 3 fazach eliminacji: wstępnej z T0,5 ok. 5 min, pośredniej z T0,5 1-2 h i końcowej - T0.5 ok. 20 h. Lek jest wydalany głównie z moczem (40-60% podanej dawki). Fludarabina jest czynnie transportowana do komórek białaczkowych, gdzie ulega refosforylacji kolejno do mono-, dwu- i trójfosforanu, którego największe stężenie w komórkach białaczkowych jest osiągane po 4 h, a T0,5 leku z komórki wynosi 15-23 h.

Dawkowanie

Lek powinien być stosowany pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza, doświadczonego w prowadzeniu terapii przeciwnowotworowych. Wyłącznie dożylnie. Dorośli: zalecana dawka dobowa wynosi 25 mg/m2 pc. przez 5 kolejnych dni w cyklach powtarzanych co 28 dni. Wymaganą dawkę preparatu należy pobrać do strzykawki i rozcieńczyć do jednorazowego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) w 10 ml 0,9% roztworu NaCl. Możliwe jest również rozcieńczenie wymaganej dawki leku w 100 ml 0,9% roztworu NaCl i podanie we wlewie dożylnym w ciągu około 30 min. Czas trwania terapii zależy od skuteczności i tolerancji leku, zaleca się podawanie leku do czasu uzyskania odpowiedzi (zazwyczaj 6 kursów). U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę leku należy odpowiednio dostosować: przy klirensie kreatyniny 30-70 ml/min należy zredukować dawkę leku do 50% i przeprowadzać kontrolne badania krwi w celu oceny toksyczności.

Wskazania

Leczenie przewlekłej białaczki limfocytowej B-komórkowej u pacjentów z wystarczającą rezerwą szpiku kostnego. Leczenie pierwszego rzutu produktem leczniczym Fludarabine Actavis należy podejmować tylko w przypadkach zaawansowanej choroby w III/IV stopniu wg klasyfikacji Rai (C wg klasyfikacji Bineta) lub I/II stopniu wg klasyfikacji Rai (A/B wg klasyfikacji Bineta), jeśli u pacjenta występują objawy zależne od choroby lub cechy progresji choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Zaburzenia czynności nerek, kiedy klirens kreatyniny wynosi <30 ml/min. Niewyrównana niedokrwistość hemolityczna. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u chorych w złym stanie ogólnym, po rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści - szczególnie u pacjentów z ciężkim zaburzeniami czynności szpiku kostnego (trombocytopenia, niedokrwistość, granulocytopenia), z upośledzeniem odporności lub zakażeniami oportunistycznymi w wywiadzie. U pacjentów z niewydolnością wątroby - lek należy stosować ostrożnie, ponieważ może wywoływać hepatotoksyczność, lek podawać gdy korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących fosforan fludarabiny, jeśli rozważa się pobranie komórek macierzystych w dalszym przebiegu leczenia. Pacjenci poddani leczeniu fludarabiną, u których będzie wykonywana transfuzja krwi, powinni otrzymywać tylko napromienioną krew w celu uniknięcia wystąpienia reakcji przeszczep przeciw gospodarzowi. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów zagrożonych zespołem rozpadu guza. U pacjentów, u których w przeszłości w związku ze stosowaniem fosforanu fludarabiny wystąpiła autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna (AIHA), należy spodziewać się nawrotu AIHA po zastosowaniu fludarabiny. W czasie leczenia lub po jego zakończeniu należy unikać szczepień preparatami zawierającymi żywe drobnoustroje. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie fludarabiną, należy unikać stosowania chlorambucylu (u pacjentów z opornością na fludarabinę zastosowanie chlorambucylu jest również nieskuteczne). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 30 do 70 ml/min), dawkę należy zmniejszyć o 50% i uważnie obserwować pacjenta. Leczenie fludarabiną jest przeciwwskazane u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min. Ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 75 lat). Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność preparatu u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone – nie zaleca się stosowania.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zakażenia, zakażenia oportunistyczne, (w tym reaktywacja wirusa uśpionego, np. postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, półpasiec, wirus Epsteina-Barr), zapalenie płuc, objawy hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość), kaszel, wymioty, biegunka, nudności. Często: zespół mielodysplastyczny i ostra białaczka szpikowa (głównie związana z wcześniejszym, jednoczesnym lub późniejszym leczeniem lekami alkilującymi, inhibitorami topoizomerazy lub napromienianiem), zahamowanie czynności szpiku kostnego, jadłowstręt, neuropatia obwodowa, zaburzenia widzenia, zapalenie jamy ustnej, wysypka skórna, obrzęk, zapalenie błon śluzowych, dreszcze, złe samopoczucie. Niezbyt często: zaburzenia autoimmunologiczne (w tym autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, zespół Evansa, zakrzepowa plamica małopłytkowa, nabyta hemofilia, pęcherzyca), zespół lizy guza (w tym niewydolność nerek, kwasica metaboliczna, hiperkaliemia, hipokalcemia, hiperurykemia, krwiomocz, obecność kryształów moczanowych w moczu, hiperfosfatemia), splątanie, reakcje nadwrażliwości opłucnowej (nacieki płucne, zapalenie płuc, zwłóknienie, duszność), krwawienia z przewodu pokarmowego, zmiany stężenia enzymów trzustkowych, zmiany poziomu enzymów wątrobowych. Rzadko: zaburzenia limfoprolife-racyjne (związane z EBV), śpiączka, pobudzenie, napady padaczkowe, zapalenie nerwu wzrokowego, neuropatia nerwu wzrokowego, ślepota, niewydolność serca, arytmia, rak skóry, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Częstość nieznana: krwotok wewnątrzmózgowy, krwotok płucny, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego.

Ciąża i laktacja

Fludarabina nie powinna być stosowana podczas ciąży chyba, że jest to bezwzględnie konieczne (tj. sytuacja zagrożenia życia, brak innej, bezpieczniejszej metody leczenia bez zmniejszenia korzyści wynikających z leczenia, brak możliwości uniknięcia leczenia). Fludarabina może spowodować uszkodzenie płodu. Można rozważyć zastosowanie fludarabiny tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści uzasadniają potencjalne ryzyko dla płodu. Fludarabina jest przeciwwskazana u matek karmiących piersią z uwagi na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych fludarabiny u karmionego dziecka. Kobiety i mężczyźni w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji w trakcie terapii i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia oraz podczas jego trwania należy kontrolować morfologię krwi. Pacjenci poddawani leczeniu powinni być wnikliwie obserwowani czy nie wystąpią hematologiczne i niehematologiczne działania toksyczne. Należy uważnie obserwować pacjentów pod kątem neurologicznych objawów niepożądanych. Fludarabina może ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lek może ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ponieważ obserwowano zmęczenie, osłabienie, pobudzenie, splątanie, drgawki oraz zaburzenia widzenia.

Interakcje

Ze względu na możliwość śmiertelnych powikłań ze strony układu oddechowego, leku nie zaleca się jednoczesnego stosowania w skojarzeniu z pentostatyną. Dipyrydamol i inne inhibitory wychwytu adenozyny mogą zmniejszać skuteczność fludarabiny. Interakcje farmakokinetyczne były obserwowane u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową i ostrą białaczką szpikową podczas równoczesnego stosowania fosforanu fludarabiny i trifosforanu-5-cytarabiny (Ara-CTP). Badania kliniczne oraz badania in vitro na komórkach nowotworowych wykazały zwiększone stężenie wewnątrzkomórkowego Ara-CTP w komórkach białaczkowych podczas stosowania fosforanu fludarabiny i Ara-C. Nie zauważono wpływu na osoczowe stężenie Ara-C i szybkość eliminacji Ara-CTP.

Preparat zawiera substancję: Fludarabine phosphate

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."