Flixabi

1 fiolka zawiera 100 mg infliksymabu. Po rozpuszczeniu 1 ml zawiera 10 mg infliksymabu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Flixabi 1 fiolka, proszek do sporz. konc. roztw. do inf.

Infliximab

2019-04-05

Działanie

Lek immunosupresyjny - inhibitor czynnika martwicy nowotworu alfa (TNFα). Infliksymab jest chimerycznym ludzko-mysim przeciwciałem monoklonalnym, wiążącym się z dużym powinowactwem zarówno z rozpuszczalną, jak i transbłonową formą ludzkiego czynnika martwicy nowotworu alfa (TNFα). Nie wiąże się z limfotoksyną α (TNFβ). Jednorazowa infuzja dożylna w dawce 1 mg, 5 mg, 10 mg lub 20 mg/kg mc. infliksymabu powoduje proporcjonalne do dawki zwiększenie Cmax i AUC. Objętość dystrybucji w stanie równowagi (mediana Vd 3,0-4,1 l) nie zależy od podanej dawki i wskazuje, że infliksymab jest głównie dystrybuowany w kompartmencie naczyniowym. Nie stwierdzono zależności farmakokinetyki od czasu. Nie określono dróg eliminacji infliksymabu. Nie wykryto infliksymabu w postaci niezmienionej w moczu. Nie obserwowano większej różnicy w klirensie lub objętości dystrybucji w zależności od wieku i masy ciała u pacjentów z RZS. Mediana końcowego T0,5 w zakresie dawek 3 mg, 5 mg lub 10 mg/kg mc. wynosi 8-9,5 dnia. Przewidywana mediana ekspozycji na infliksymab w stanie stacjonarnym (AUCss) u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 17 lat jest o ok. 20% niższa niż u osób dorosłych, a u dzieci w wieku od 2 do <6 lat o ok. 40% niższa niż u osób dorosłych.

Dawkowanie

Dożylnie. Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów lub zapalnych chorób jelit, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, łuszczycowego zapalenia stawów lub łuszczycy. W czasie leczenia preparatem dawki stosowanych jednocześnie innych leków, np. kortykosteroidów, czy leków immunosupresyjnych powinny być zoptymalizowane. Dorośli (≥ 18 lat). Reumatoidalne zapalenie stawów: 3 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, kolejne infuzje w dawce 3 mg/kg mc. podawane są po 2 i 6 tyg. od pierwszej infuzji, a następnie co 8 tyg. Leczenie infliksymabem wymaga równoczesnego podawania metotreksatu. Odpowiedź kliniczną uzyskuje się w ciągu 12 tyg. leczenia. Jeśli odpowiedź pacjenta nie jest odpowiednia lub po tym okresie odpowiedź zaniknie, należy rozważyć stopniowe zwiększenie dawki o około 1,5 mg/kg, do maksymalnej dawki 7,5 mg/kg, co 8 tyg. Alternatywnie można rozważyć podawanie dawki 3 mg/kg, w odstępie co 4 tyg. Jeśli uzyskano odpowiednią odpowiedź u pacjentów należy kontynuować leczenie wybraną dawką lub z wybraną częstością podawania. Należy dokładnie rozważyć kontynuację leczenia u pacjentów, u których nie stwierdzono korzyści leczniczej w ciągu pierwszych 12 tyg. leczenia lub po dostosowaniu dawki. Umiarkowana do ciężkiej, czynna postać choroby Crohna: 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, a następnie dodatkowo 5 mg/kg mc. po 2 tyg. od pierwszego podania leku. Jeśli pacjent nie odpowiada na leczenie po podaniu 2 dawek nie należy stosować dodatkowego leczenia infliksymabem. Dostępne dane nie uzasadniają dalszego leczenia infliksymabem pacjentów, którzy nie odpowiedzieli w ciągu 6 tyg. na podanie pierwszej infuzji. U pacjentów odpowiadających na leczenie, zaleca się następujące alternatywne sposoby dalszego leczenia: a. podtrzymanie - kolejne infuzje w dawce 5 mg/kg mc. po 6 tyg. po podaniu pierwszej dawki, a następnie infuzje co 8 tyg. lub b. ponowne podanie - infuzja w dawce 5 mg/kg mc. jeśli objawy choroby wystąpią ponownie. Pomimo braku porównawczych doniesień, istnieją ograniczone dane wskazujące, że u pacjentów, którzy wyjściowo odpowiedzieli na leczenie po podaniu dawki 5 mg/kg mc., ale u których następnie doszło do zaniku odpowiedzi, można odpowiedź na leczenie przywrócić poprzez zwiększenie dawki leku. Należy dokładnie rozważyć dalsze kontynuowanie leczenia u pacjentów, u których nie obserwowano żadnej korzyści terapeutycznej po dostosowaniu dawki leku. Postać czynna choroby Crohna z przetokami: 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, a następnie po 2 i 6 tyg. od pierwszego podania należy podać dodatkowe infuzje w dawce 5 mg/kg mc. Jeśli pacjent nie odpowiada na leczenie po podaniu 3 dawek nie należy kontynuować leczenia infliksymabem. U pacjentów odpowiadających na leczenie, zaleca się następujące alternatywne sposoby dalszego leczenia: a. podtrzymanie - kolejne infuzje w dawce 5 mg/kg mc. co 8 tyg. lub b. ponowne podanie - infuzja w dawce 5 mg/kg mc. jeśli objawy choroby nawrócą, a następnie infuzje w dawce 5 mg/kg mc. co 8 tyg. Pomimo braku porównawczych doniesień, istnieją ograniczone dane wskazujące, że u pacjentów, którzy wyjściowo odpowiedzieli na leczenie po podaniu dawki 5 mg/kg mc., ale u których następnie doszło do zaniku odpowiedzi, można odpowiedź na leczenie przywrócić poprzez zwiększenie dawki leku. Należy dokładnie rozważyć dalsze kontynuowanie leczenia u pacjentów, u których nie obserwowano żadnej korzyści terapeutycznej po dostosowaniu dawki leku. Doświadczenie z ponownym podawaniem w przypadku nawrotu objawów podmiotowych lub przedmiotowych choroby Crohna jest ograniczone. Brak porównawczych wyników dotyczących stosunku korzyści do ryzyka z innymi alternatywnymi metodami ciągłego leczenia. Ponowne podanie w chorobie Crohna i reumatoidalnym zapaleniu stawów: jeśli wystąpi nawrót objawów choroby, lek można podać ponownie w ciągu 16 tyg. od ostatniej infuzji. Reakcje nadwrażliwości typu późnego obserwowano niezbyt często. Występowały one gdy przerwa w stosowaniu leku była krótsza niż 1 rok. Nie oceniono skuteczności i bezpieczeństwa ponownego stosowania leku po przerwie dłuższej niż 16 tyg. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego: 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, następnie po 2 i 6 tyg. od pierwszego podania należy podać dodatkowe infuzje w dawce 5 mg/kg mc., a potem co 8 tyg. Z dostępnych danych wynika, że odpowiedź kliniczną uzyskuje się w ciągu 14 tyg. leczenia, tj. po podaniu 3 dawek. Należy dokładnie rozważyć kontynuację leczenia u pacjentów, u których nie stwierdzono korzyści leczniczej w czasie tego okresu. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności ponownego podawania inaczej niż co 8 tyg. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa: 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, następnie po 2 i 6 tyg. od pierwszego podania należy podać dodatkowe infuzje w dawce 5 mg/kg mc., a potem co 6 do 8 tyg. Jeśli pacjent nie zareaguje na leczenie do 6. tyg. (tj. po podaniu 2 dawek) nie należy podawać kolejnych dawek infliksymabu. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności ponownego podawania inaczej niż co 6 do 8 tyg. Łuszczycowe zapalenie stawów: 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, następnie po 2 i 6 tyg. od pierwszego podania należy podać dodatkowe infuzje w dawce 5 mg/kg mc., a potem co 8 tyg. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności ponownego podawania inaczej niż co 8 tyg. Łuszczyca: 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, następnie po 2 i 6 tyg. od pierwszego podania należy podać dodatkowe infuzje w dawce 5 mg/kg mc., a potem co 8 tyg. Jeśli pacjent nie zareaguje na leczenie po 14 tygodniach (tj. po podaniu 4 dawek) nie należy podawać kolejnych dawek infliksymabu. Ograniczone doświadczenie dotyczące ponownego podania w łuszczycy jednej dawki leku po 20-tyg. przerwie wskazuje na zmniejszenie skuteczności i zwiększenie liczby przypadków łagodnych lub średnio nasilonych reakcji związanych z infuzją w porównaniu do pierwszego kursu leczenia. Ograniczone doświadczenie dotyczące ponownego leczenia po kolejnym rzucie choroby za pomocą schematów reindukcyjnych sugeruje większy odsetek reakcji na wlew, w tym poważnych reakcji na wlew, w porównaniu do 8-tyg. leczenia podtrzymującego. Ponowne podanie leku w poszczególnych wskazaniach: w przypadku przerwania leczenia podtrzymującego i potrzeby ponownego włączenia leku nie zaleca się stosowania schematu reindukcyjnego. W tej sytuacji infliksymab należy ponownie podać w dawce pojedynczej, a następnie w dawce podtrzymującej zgodnie z powyższymi zaleceniami. Dzieci i młodzież. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania i skuteczności infliksymabu u dzieci i młodzieży w wieku Choroba Crohna (6 do 17 lat): 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, następnie infuzje w dawce 5 mg/kg mc. po 2 i 6 tyg. od pierwszej infuzji, a potem co 8 tyg. Dostępne dane nie uzasadniają dalszego leczenia infliksymabem u dzieci i młodzieży, które nie zareagowały w ciągu pierwszych 10 tyg. leczenia. Niektórzy pacjenci mogą wymagać krótszych przerw między poszczególnymi dawkami, aby utrzymać korzyści kliniczne, podczas gdy u innych mogą wystarczyć dłuższe przerwy. U pacjentów, u których odstęp między dawkami skrócono do mniej niż 8 tyg., ryzyko wystąpienia działań niepożądanych może być większe. W przypadku osób, u których po zmianie odstępu między dawkami nie wykazano żadnych oznak wskazujących na dodatkowe korzyści terapeutyczne, należy starannie rozważyć możliwość kontynuowania terapii według schematu ze skróconym odstępem. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności infliksymabu u dzieci z chorobą Crohna w wieku Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (6 do 17 lat): 5 mg/kg mc. w infuzji dożylnej, następnie infuzje w dawce 5 mg/kg mc. po 2 i 6 tyg. od pierwszej infuzji, a potem co 8 tyg. Dostępne dane nie uzasadniają dalszego leczenia infliksymabem u dzieci i młodzieży, które nie zareagowały w ciągu pierwszych 8 tyg. leczenia. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności infliksymabu u dzieci z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego w wieku Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Nie badano stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby; nie można podać żadnych zaleceń dotyczących dawki leku. Sposób podania: lek należy podawać w infuzji dożylnej trwającej 2 h. Wszystkich pacjentów należy obserwować przez co najmniej 1-2 h po infuzji, aby zauważyć ostre reakcje związane z infuzją leku. W trakcie podawania infliksymabu musi być dostępny zestaw reanimacyjny (adrenalina, środki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy oraz aparatura do sztucznego oddychania). Aby zapobiec umiarkowanym i przemijającym reakcjom związanym z infuzją zalecana jest premedykacja lekiem przeciwhistaminowym, hydrokortyzonem i (lub) paracetamolem. Można również zmniejszyć szybkość infuzji, w celu zmniejszenia ryzyka reakcji związanych z infuzją, szczególnie w przypadkach, gdy reakcje związane z infuzją występowały w przeszłości. U starannie wybranych dorosłych pacjentów, którzy tolerowali przynajmniej 3 początkowe 2-godzinne wlewy infliksymabu (faza indukcji) i otrzymują leczenie podtrzymujące, można uwzględnić podanie kolejnych wlewów w czasie nie krótszym niż 1 h. Jeśli w wyniku podania krótszego wlewu u pacjenta wystąpi reakcja poinfuzyjna, a leczenie ma być kontynuowane, można rozważyć wolniejsze tempo podawania wlewu. Nie przeprowadzono badań dotyczących krótszego czasu podawania wlewu w dawkach > 6 mg/kg mc.

Wskazania

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS). W skojarzeniu z metotreksatem w ograniczaniu objawów podmiotowych i przedmiotowych oraz poprawy sprawności fizycznej: u dorosłych pacjentów z aktywną postacią choroby niedostatecznie reagujących na leczenie przeciwreumatycznymi lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs), w tym metotreksatem; u dorosłych pacjentów z ciężką, aktywną i postępującą postacią choroby, którzy wcześniej nie byli leczeni metotreksatem lub innymi lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs). W tych grupach pacjentów, badania radiologiczne wykazywały zmniejszenie postępu uszkodzenia stawów. Choroba Crohna u dorosłych. Leczenie umiarkowanej do ciężkiej, czynnej postaci choroby Crohna u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na pełny i właściwy schemat leczenia kortykosteroidami i (lub) środkami immunosupresyjnymi lub leczenie było źle tolerowane, lub były przeciwwskazania do takiego leczenia. Leczenie czynnej postaci choroby Crohna z przetokami u dorosłych pacjentów, którzy nie reagowali na prawidłowo prowadzone standardowe leczenie (w tym antybiotyki, drenaż i leczenie immunosupresyjne). Choroba Crohna u dzieci. Leczenie ciężkiej, czynnej postaci choroby Crohna u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 17 lat, które nie zareagowały na konwencjonalne leczenie, w tym leczenie kortykosteroidami, leczenie immunomodulacyjne i podstawowe leczenie dietetyczne, lub u których występowała nietolerancja czy też przeciwwskazania do takich sposobów leczenia. Infliksymab badano wyłącznie w skojarzeniu ze standardowym leczeniem immunosupresyjnym. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Leczenie umiarkowanej lub ciężkiej czynnej postaci wrzodziejącego zapalenia jelita grubego u dorosłych pacjentów, którzy niedostatecznie reagują na leczenie standardowe, w tym leczenie kortykosteroidami i 6-merkaptopuryną (6-MP) lub azatiopryną (AZA), lub leczenie było źle tolerowane, lub były przeciwwskazania do takiego leczenia. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego u dzieci i młodzieży. Leczenie ciężkiej czynnej postaci wrzodziejącego zapalenia jelita grubego u dzieci i młodzieży w wieku od 6-17 lat, którzy niedostatecznie reagują na leczenie standardowe, w tym leczenie kortykosteroidami i 6-MP lub AZA, lub leczenie było źle tolerowane, lub były przeciwwskazania do takiego leczenia. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Leczenie ciężkiej, czynnej postaci zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa u dorosłych pacjentów, którzy niewystarczająco zareagowali na konwencjonalne leczenie. Łuszczycowe zapalenie stawów. Leczenie aktywnej i postępującej postaci łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych, kiedy odpowiedź na poprzednie leczenie lekami przeciwreumatycznymi modyfikującymi przebieg choroby (DMARD) była niewystarczająca. Infliksymab należy podawać w skojarzeniu z metotreksatem lub sam u pacjentów, u których leczenie metotreksatem było źle tolerowane, lub były przeciwwskazania do takiego leczenia. W badaniach radiologicznych, u pacjentów z wielostawową symetryczną postacią łuszczycowego zapalenia stawów wykazano, że leczenie infliksymabem poprawia aktywność fizyczną oraz zmniejsza szybkość postępu uszkodzeń stawów obwodowych. Łuszczyca. Leczenie umiarkowanej do ciężkiej łuszczycy plackowatej u dorosłych pacjentów, którzy przestali reagować na leczenie, mają przeciwwskazania, lub nie tolerują innych schematów leczenia ogólnego w tym leczenia cyklosporyną, metotreksatem lub psolarenem w połączeniu z promieniowaniem UVA (PUVA).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na infliksymab, inne białka mysie lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Gruźlica lub inne ciężkie zakażenia (np. posocznica, ropnie i zakażenia oportunistyczne). Umiarkowana lub ciężka niewydolnością serca (III lub IV wg NYHA).

Środki ostrożności

Pacjentów należy starannie obserwować w celu wykrycia objawów zakażeń przed, podczas i po zakończeniu leczenia preparatem (eliminacja infliksymabu może trwać do 6 mies., dlatego bardzo istotna jest obserwacja pacjentów w tym okresie). Zwiększone ryzyko zakażenia występuje u pacjentów w podeszłym wieku i u dzieci oraz w przypadku zmiany jednego leku biologicznego na inny lek biologiczny - dlatego te grupy pacjentów należy leczyć z zachowaniem szczególnej ostrożności. Należy zachować szczególną ostrożność rozważając podanie infliksymabu pacjentom z przewlekłym zakażeniem lub nawracającymi zakażeniami w wywiadzie, a także poddawanym leczeniu immunosupresyjnemu. Pacjentom należy doradzić aby, jeśli to możliwe, unikali narażenia na czynniki potencjalnie zwiększające ryzyko zakażenia. Jeśli u pacjenta leczonego infliksymabem wystąpi nowe zakażenie, należy poddać go ścisłej obserwacji oraz całościowemu procesowi diagnostycznemu. Jeżeli wystąpi ciężkie zakażenie lub posocznica, należy przerwać podawanie infliksymabu i rozpocząć odpowiednie leczenie zakażenia. W przypadku wystąpienia ciężkiej choroby układowej należy rozważyć możliwość występowania inwazyjnego zakażenia grzybiczego, np. aspergilozy, kandydozy, pneumocystozy, histoplazmozy, kokcydioidomykozy lub blastomykozy. Należy wdrożyć odpowiednią przeciwgrzybiczą terapię empiryczną, jednocześnie prowadząc badania diagnostyczne, z uwzględnieniem zarówno ryzyka ciężkiej infekcji grzybiczej, jak i ryzyka leczenia przeciwgrzybiczego. U pacjentów, którzy zamieszkiwali lub podróżowali na terenach endemicznego występowania inwazyjnych zakażeń grzybiczych, jak np. histoplazmoza, kokcydioidomykoza lub blastomykoza, przed rozpoczęciem leczenia infliksymabem należy wnikliwie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Przed rozpoczęciem stosowania infliksymabu każdego pacjenta należy zbadać w kierunku występowania czynnej lub utajonej gruźlicy. Badanie to powinno obejmować szczegółowy wywiad dotyczący przebycia gruźlicy lub ewentualnych kontaktów z osobami chorymi na gruźlicę i wcześniejszego i (lub) aktualnego leczenia immunosupresyjnego. Należy również przeprowadzić u wszystkich pacjentów (można zastosować miejscowe zalecenia) odpowiednie badania przesiewowe (RTG klatki piersiowej, próba tuberkulinowa). Należy pamiętać, że może wystąpić fałszywie ujemny wynik próby tuberkulinowej, zwłaszcza u ciężko chorych pacjentów lub pacjentówz upośledzoną odpornością. W przypadku zdiagnozowania czynnej gruźlicy nie można rozpoczynać leczenia infliksymabem. W przypadku zdiagnozowania utajonej gruźlicy, a także u pacjentów z kilkoma czynnikami ryzyka gruźlicy lub poważnym czynnikiem ryzyka gruźlicy i ujemnym testem w kierunku gruźlicy utajonej oraz u pacjentów z wywiadem utajonej lub czynnej gruźlicy w przeszłości, gdy nie można uzyskać potwierdzenia, czy otrzymali oni odpowiednie leczenie, należy dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko płynące z leczenia infliksymabem oraz zastosować profilaktyczne leczenie przeciwgruźlicze przed rozpoczęciem leczenia preparatem. Wszystkich pacjentów leczonych infliksymabem należy poinformować o konieczności kontaktu z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów sugerujących wystąpienie gruźlicy (uporczywy kaszel, wyniszczenie, utrata masy ciała, stany podgorączkowe). U pacjentów z chorobą Crohna z przetokami z ostrymi, ropnymi przetokami nie wolno rozpoczynać leczenia infliksymabem do czasu wykluczenia obecności źródła możliwej infekcji, w szczególności ropnia. Przed rozpoczęciem leczenia infliksymabem należy wykonać badania w kierunku zakażenia HBV. Nosicieli HBV, którzy wymagają leczenia infliksymabem, w czasie leczenia preparatem oraz kilka mies. po zakończeniu terapii należy ściśle monitorować w celu wykrycia objawów aktywnego zakażenia HBV. U pacjentów, u których doszło do wznowy WZW B, należy przerwać leczenie infliksymabem i rozpocząć leczenie przeciwwirusowe oraz wspomagające. Pacjentów z dysfunkcją wątroby należy badać w kierunku uszkodzenia wątroby. Jeśli wystąpi żółtaczka i (lub) aktywność AlAT jest ≥5 razy większa niż górna granica normy (GGN) należy przerwać leczenie infliksymabem i wykonać dokładne badania występujących zaburzeń. U pacjentów z istniejącymi wcześniej lub ostatnio zaistniałymi objawami zaburzeń demielinizacyjnych, przed rozpoczęciem leczenia infliksymabem należy wnikliwie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Jeśli rozwiną się te zaburzenia, należy rozważyć zaprzestanie leczenia preparatem. Ze względu na ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych u pacjentów leczonych antagonistami TNF, należy zachować szczególną ostrożność rozważając podanie infliksymabu pacjentom z nowotworem złośliwym w wywiadzie, pacjentom o zwiększonym ryzyku wystąpienia nowotworów złośliwych z powodu nałogowego palenia, a także rozważając kontynuację leczenia u pacjentów, u których wystąpił nowotwór złośliwy. Należy również zachować ostrożność u pacjentów z łuszczycą, u których stosowano intensywne leczenie immunosupresyjne lub długotrwałe leczenie PUVA. Zaleca się przeprowadzanie okresowych badań skóry, zwłaszcza u pacjentów, u których stwierdza się czynniki ryzyka rozwoju raka skóry. Ze względu na ryzyko rozwoju chłoniaka T-komórkowego wątroby i śledziony, należy rozważyć potencjalne ryzyko leczenia skojarzonego azatiopryną lub 6-merkaptopuryną z infliksymabem (dotyczy to szczególnie młodzieży i młodych dorosłych mężczyzn). Wszystkich pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, którzy mają zwiększone ryzyko wystąpienia dysplazji lub raka jelita grubego (np. pacjenci z długotrwającym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub pierwotnym stwardniającym zapaleniem dróg żółciowych) oraz pacjentów, którzy wcześniej mieli dysplazję lub raka jelita grubego, należy przed rozpoczęciem leczenia i w czasie trwania choroby badać w regularnych odstępach czasu w kierunku dysplazji. Badanie powinno obejmować kolonoskopię i biopsje zgodnie z lokalnymi zaleceniami. Ponieważ nie określono prawdopodobieństwa zwiększonego ryzyka rozwoju raka u pacjentów z nowo zdiagnozowaną dysplazją, ryzyko i korzyść dla każdego pacjenta musi być dokładnie ocenione i należy rozważyć zaprzestanie leczenia. Z uwagi na zwiększone ryzyko występowania raka szyjki macicy u kobiet z reumatoidalnym zapaleniem stawów leczonych infliksymabem, należy kontynuować rutynowe badania przesiewowe u kobiet leczonych preparatem, w tym u kobiet w wieku >60 lat. Pacjentów z umiarkowaną niewydolnością serca (I/II wg NYHA) leczonych infliksymabem należy bardzo uważnie monitorować, a w razie wystąpienia nowych objawów niewydolności serca lub pogarszania się istniejących nie kontynuować leczenia preparatem. Pacjentów należy monitorować pod kątem wystąpienia dyskrazji. U pacjentów z potwierdzonymi istotnymi zaburzeniami hematologicznymi należy rozważyć przerwanie leczenia infliksymabem. Należy przerwać stosowanie preparatu w przypadku zaobserwowania uruchomienia zjawisk autoimmunizacyjnych, np. objawów sugerujących zespół toczniopodobny oraz stwierdzenia przeciwciał przeciw dwuniciowemu DNA. Doświadczenie dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów po operacjach, włączając plastykę stawu, jest ograniczone. W przypadku planowania zabiegu operacyjnego należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania infliksymabu. Pacjenci wymagający przeprowadzenia zabiegu operacyjnego podczas leczenia infliksymabem, muszą być bardzo uważnie monitorowani pod kątem wystąpienia zakażenia. W przypadku choroby Crohna brak odpowiedzi na leczenie może wskazywać na obecność ustalonego zwężenia jelita, która może wymagać leczenia chirurgicznego. Nie ma dowodu wskazującego, że infliksymab pogarsza lub powoduje wystąpienia włókniejącego zwężenia jelita. Jeśli wystąpią ostre reakcje związane z infuzją, należy natychmiast przerwać infuzję. Mogące się tworzyć przeciwciała przeciwko infliksymabowi są związane ze wzrostem częstości występowania reakcji związanych z infuzją. Obserwowano związek między powstawaniem przeciwciał wobec infliksymabu i skróceniem trwania odpowiedzi na leczenie. Jednoczesne podanie immunomodulatorów było związane ze zmniejszeniem liczby przypadków powstawania przeciwciał wobec infliksymabu i częstości występowania reakcji związanych z infuzją. Pacjenci, którzy przerywają leczenie immunosupresyjne przed lub podczas leczenia infliksymabem mają zwiększone ryzyko powstawania tych przeciwciał. Jeśli wystąpią poważne reakcje należy zastosować leczenie objawowe i nie wolno podawać kolejnych infuzji infliksymabu. Ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu późnego zwiększa się wraz z wydłużeniem przerwy pomiędzy kolejnymi podaniami preparatu. Pacjenci leczeni ponownie po długiej przerwie muszą być bardzo uważnie obserwowani, z uwagi na możliwość wystąpienia objawów nadwrażliwości typu późnego. Nie zaleca się stosowania infliksymabu w skojarzeniu z anakinrą, abataceptem lub innymi lekami biologicznymi. Nie zaleca się równoczesnego stosowania infliksymabu i szczepionek zawierających żywe drobnoustroje. Zaleca się, aby dzieci przed rozpoczęciem stosowania infliksymabu otrzymały w miarę możliwości wszystkie szczepionki, jakie powinny przyjąć w danym wieku zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Po porodzie zaleca się zachowanie co najmniej 6-miesięcznego okresu oczekiwania przed podaniem szczepionek zawierających żywe drobnoustroje niemowlętom narażonym w okresie życia płodowego na infliksymab. Nie zaleca się podawania czynników zakaźnych o zastosowaniu terapeutycznym jednocześnie z infliksymabem (np. szczepionka BCG podawana dopęcherzowo w ramach immunoterapii przeciwnowotworowej).

Niepożądane działanie

Bardzo często: zakażenia wirusowe (np. grypa, zakażenia wirusem herpes), ból głowy, zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, ból brzucha, nudności, reakcje związane z infuzją, ból. Często: zakażenia bakteryjne (np. posocznica, zapalenie tkanki łącznej, ropień), neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, reakcje alergiczne ze strony układu oddechowego, depresja, bezsenność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego i pozabłędnikowego, niedoczulica, parestezja, zapalenie spojówek, tachykardia, kołatania serca, niedociśnienie, nadciśnienie tętnicze, siniaki, uderzenia gorąca, zaczerwienienie twarzy, zakażenia dolnych dróg oddechowych (np. zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc), duszność, krwawienie z nosa, krwotoki żołądkowo-jelitowe, biegunka, niestrawność, refluks żołądkowo-przełykowy, zaparcie, zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz, nowe zachorowania lub zaostrzenie łuszczycy, w tym łuszczyca krostkowa (pierwotnie dłoni i stóp), pokrzywka, wysypka, świąd, nadmierne pocenie, sucha skóra, grzybica skóry, wyprysk, łysienie, ból stawów, ból mięśni, ból pleców, zakażenie układu moczowego, ból w klatce piersiowej, zmęczenie, gorączka, reakcje w miejscu podania, dreszcze, obrzęk. Niezbyt często: gruźlica, zakażenia grzybicze (np. kandydoza), małopłytkowość, limfopenia, limfocytoza, reakcje anafilaktyczne, zespół toczniopodobny, choroba posurowicza, objawy przypominające chorobę posurowiczą, amnezja, pobudzenie, splątanie, senność, nerwowość, napad padaczkowy, neuropatia, zapalenie rogówki, obrzęk okołooczodołowy, jęczmień, niewydolność serca (nowe zachorowania lub nasilenie), arytmia, omdlenia, bradykardia, niedokrwienie obwodowe, zakrzepowe zapalenie żył, krwiaki, obrzęk płuc, skurcz oskrzeli, zapalenie opłucnej, wysięk opłucnowy, perforacja jelit, zwężenie jelit, zapalenie uchyłka, zapalenie trzustki, zapalenie warg, zapalenie wątroby, uszkodzenie komórek wątrobowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, wysypka pęcherzowa, grzybica paznokci, łojotok, trądzik różowaty, brodawka skórna, hiperkeratoza, nieprawidłowa pigmentacja skóry, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pochwy, zaburzenia procesów gojenia, dodatnie autoprzeciwciała. Rzadko: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zakażenia oportunistyczne (pneumocystoza, histoplazmoza, aspergiloza, kokcydioidomykoza, kryptokokoza, blastomykoza, zakażenia atypowymi mykobakteriami, listerioza, salmonelloza oraz zakażenia wirusem cytomegalii), zakażenia pasożytnicze, reaktywacja zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B, chłoniak, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, białaczka, czerniak, rak szyjki macicy, agranulocytoza (w tym u niemowląt po narażeniu w okresie życia płodowego na infliksymab), zakrzepowa plamica małopłytkowa, pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna, samoistna plamica małopłytkowa, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie naczyń, reakcja sarkoidopodobna, apatia, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, choroby demielinizacyjne ośrodkowego układu nerwowego(choroba podobna do stwardnienia rozsianego i zapalenie nerwu wzrokowego), choroby demielinizacyjne obwodowego układu nerwowego (takie jak: zespół Guillain-Barre, przewlekła demielinizacyjna polineuropatia zapalna i wieloogniskowa neuropatia ruchowa), wewnętrzne zapalenie oka, sinica, wysięk osierdziowy, niewydolność krążenia, wybroczyny, skurcz naczyń, śródmiąższowe choroby płuc (w tym choroba gwałtownie postępująca, zwłóknienie płuc oraz zapalenie płuc), autoimmunologiczne zapalenie wątroby, żółtaczka, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, czyraczność, zmiany ziarniniakowe, nieprawidłowy układ dopełniacza. Częstość nieznana: zakażenie przełomowe po zaszczepieniu (po narażeniu w okresie życia płodowego na infliksymab; w tym gruźlica bydlęca - rozsiane zakażenie BCG), chłoniak T-komórkowy wątrobowo-śledzionowy (szczególnie u młodzieży oraz młodych dorosłych pacjentów z chorobą Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego), rak z komórek Merkla, przemijająca utrata wzroku występująca w czasie infuzji lub w ciągu 2 h po infuzji, niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, nasilenie objawów zapalenia skórno-mięśniowego.

Ciąża i laktacja

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję zarówno w czasie, jak również przez okres co najmniej 6 mies. po zakończeniu leczenia infliksymabem. Umiarkowana liczba (około 450) potencjalnie rejestrowanych ciąż w czasie których zastosowano infliksymab, w tym ograniczona liczba (około 230) narażenia na lek w I trymestrze, nie wskazuje na istnienie nieoczekiwanego wpływu na rezultat ciąży. Z uwagi na hamowanie TNFα, infliksymab podawany w ciąży może upośledzać prawidłową odpowiedź immunologiczną u noworodków. Dostępne doświadczenie kliniczne jest zbyt ograniczone, aby wykluczyć ryzyko i dlatego nie zaleca się preparatu w ciąży. Infliksymab przenika przez łożysko i może być wykrywany w surowicy niemowląt do 6. miesiąca po porodzie. W konsekwencji niemowlęta mogą być narażone na większe ryzyko infekcji. Przez co najmniej 6 miesięcy po porodzie nie zaleca się podawania szczepionek zawierających żywe drobnoustroje (np. szczepionki BCG) niemowlętom narażonym w okresie życia płodowego na infliksymab. Nie wiadomo, czy infliksymab przenika do mleka ludzkiego lub czy jest wchłaniany po podaniu doustnym. Ludzkie immunoglobuliny przenikają do mleka, dlatego kobiety nie powinny karmić piersią w czasie oraz przez okres co najmniej 6 mies. po zakończeniu leczenia infliksymabem.

Uwagi

Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia zawrotów głowy. Preparat należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

Interakcje

U pacjentów z RZS, łuszczycowym zapaleniem stawów i chorobą Crohna wykazano, że jednoczesne podawanie metotreksatu lub innych immunomodulatorów i infliksymabu ogranicza tworzenie przeciwciał skierowanych przeciw infliksymabowi i zwiększa jego stężenie we krwi. Jednakże wyniki te nie są pewne z uwagi na ograniczenia zastosowanej metody oznaczania infliksymabu i przeciwciał przeciwko infliksymabowi w surowicy. Kortykosteroidy nie wykazują istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę infliksymabu. Nie zaleca się kojarzenia infliksymabu z innymi biologicznymi lekami stosowanymi w leczeniu tych samych schorzeń, w tym z anakinrą i abataceptem, ze względu na zwiększone ryzyko występowania zakażeń, bez zwiększenia skuteczności leczenia skojarzonego. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju chłoniaka T-komórkowego wątroby i śledziony u pacjentów leczonych inhibitorem TNF w skojarzeniu z azatiopryną lub 6-merkaptopuryną - zachować ostrożność. Nie zaleca się równoczesnego stosowania infliksymabu i szczepionek zawierających żywe drobnoustroje. Także niemowlętom narażonym w czasie życia płodowego na infliksymab przez co najmniej 6 mies. po porodzie nie należy podawać szczepionek zawierających żywe drobnoustroje (np. szczepionka BCG), ze względu na ryzyko wystąpienia potencjalnie śmiertelnych zakażeń. Nie zaleca się podawania czynników zakaźnych o zastosowaniu terapeutycznym jednocześnie z infliksymabem (np. szczepionka BCG podawana dopęcherzowo w ramach immunoterapii przeciwnowotworowej).

Preparat zawiera substancję: Infliximab

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."