Dexaven®

1 ml zawiera 4 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej. Preparat zawiera siarczyn sodu.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Dexaven® 10 amp. 2 ml, roztw. do wstrz.

Dexamethasone phosphate

94.69 zł 2019-04-05

Działanie

Syntetyczny glikokortykosteroid o bardzo silnym i długotrwałym działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym i immunosupresyjnym, praktycznie nie wykazuje działania mineralokortykoidowego. Hamując aktywność fosfolipazy A2 nie dopuszcza do uwalniania kwasu arachidonowego, co zwalnia syntezę leukotrienów i prostaglandyn. Zmniejsza liczbę limfocytów, monocytów i granulocytów kwasochłonnych. Blokuje zależne od IgE wydzielanie histaminy. Hamuje syntezę i uwalnianie cytokin: interferonu g, czynnika TNF-a i GMF-CSF, interleukin IL-1, -2, -3, -6. Blokuje wydzielanie ACTH przez przysadkę, co prowadzi do rozwoju niewydolności kory nadnerczy. Deksametazon hamuje działanie hialuronidazy, zmniejsza przepuszczalność naczyń włosowatych i zmniejsza obrzęk; zwiększa stężenie glukozy we krwi; przyspiesza rozpad i hamuje syntezę białek oraz osłabia odporność organizmu na zakażenia. Nasila resorpcję wapnia z kości, powoduje rozwój osteoporozy. Zmniejsza wchłanianie jonów wapniowych z przewodu pokarmowego jednocześnie zwiększając wydalanie wapnia z moczem; hamuje wzrost u dzieci. Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie we krwi osiąga po 10-30 min, po podaniu domięśniowym - w ciągu 60 min. Maksymalne stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym, odpowiadające 1/6 stężenia w surowicy, osiąga w 4 h po podaniu dożylnym. T0,5 w surowicy wynosi 2,2-3,8 h. We krwi deksametazon łączy się ze swoistymi białkami warunkującymi transport hormonów kory nadnerczy. Metabolizowany jest głównie w wątrobie i wydalany w większości z żółcią. Przez nerki wydalany jest w 2,6 % w postaci niezmienionej. Dekasametazon przechodzi przez łożysko i jest wydzielany z mlekiem kobiecym.

Dawkowanie

Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazań, stanu chorego i jego reakcji na leczenie. Stosuje się 4-16 mg/dobę, wyjątkowo do 32 mg/dobę. Zwykle jednorazowa dawka wynosi 4-8 mg. Dawkę można powtórzyć w razie potrzeby w odpowiednich odstępach, kilka razy w ciągu doby. Jednakże w nagłych sytuacjach zagrażających życiu (np. wstrząs anafilaktyczny, ostry atak astmy) mogą być potrzebne znacznie większe dawki. Gdy choroba znajduje się pod kontrolą, należy zmniejszać stopniowo dawkowanie do najmniejszej skutecznej dawki, stale monitorując i obserwując pacjenta. W leczeniu obrzęku mózgu należy stosować dawkę 10 mg dożylnie, a następnie 4 mg domięśniowo co 6 godzin, aż do ustąpienia objawów. Odpowiedź uzyskuje się zwykle w ciągu 12 – 24 godzin. Następnie, po 2 – 4 dniach dawkowanie może zostać zmniejszone, a po 5 – 7 dniach stopniowo zakończone. Leczenie polegające na miejscowym wstrzyknięciu i podaniu nasiękowym zazwyczaj wymaga podania dawki od 4 do 8 mg. Dawka 2 mg jest wystarczająca w przypadku wstrzyknięcia do małych stawów. W profilaktyce nudności i wymiotów indukowanych chemio- lub radioterapią oraz innych działań niepożądanych i powikłań związanych z prowadzoną terapią przeciwnowotworową optymalna dawka deksametazonu nie została ustalona. Zazwyczaj stosuje się od 8-20 mg dożylnie przed podaniem chemioterapii. W niektórych przypadkach dodatkowa dawka dożylna lub doustna deksametazonu była podawano po 24-72 h. Produkt leczniczy powinien być stosowany zgodnie z dawkowaniem określonym w protokołach chemioterapii. W profilaktyce i leczeniu powikłań zabiegów chirurgicznych, w tym głównie nudności i wymiotów rekomendowana dawka wynosi od 4-5 mg deksametazonu podanego dożylnie. Dawkowanie produktu leczniczego należy indywidualizować w zależności od stanu chorego. Sytuacje stresowe u pacjenta mogą spowodować konieczność zwiększenia dawkowania. Po długotrwałym stosowaniu, preparat należy odstawiać powoli. Dzieci i młodzież. Wymagania dotyczące dawkowania są różne i mogą być zmieniane w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta. Zazwyczaj od 0,2 – 0,4 mg/kg masy ciała na dobę. Stosowanie u osób w podeszłym wieku nie wymaga specjalnego dawkowania; jednak przy doborze dawki należy uwzględnić większą podatność tej grupy pacjentów na wystąpienie działań niepożądanych. Sposób podania. Preparat można podawać we wstrzyknięciu dożylnym lub domięśniowym, albo we wlewie kroplowym. Obowiązkowe jest ścisłe przestrzeganie aseptycznej techniki podawania. Domięśniowe podanie powinno być głębokie, do dużej masy mięśni. Bezpośrednio przed podaniem we wlewie zawartość ampułki rozcieńcza się izotonicznym roztworem chlorku sodu lub roztworem glukozy 5%.

Wskazania

Stany wstrząsowe (wstrząs pourazowy, pooperacyjny, kardiogenny, anafilaktyczny). Obrzęk krtani i strun głosowych. Ostre odczyny uczuleniowe. Ciężkie stany spastyczne oskrzeli (stan astmatyczny, dychawica oskrzelowa w przebiegu zakażenia, przewlekły nieżyt oskrzeli). Przełomy w chorobie Addisona. Sytuacje kliniczne wymagające zastosowania glikokortykosteroidów celem leczenia i (lub) łagodzenia objawów choroby podstawowej lub jej powikłań. Profilaktyka nudności i wymiotów indukowanych chemio- lub radioterapią oraz innych działań niepożądanych i powikłań związanych z prowadzoną terapią przeciwnowotworową, którym można zapobiec lub złagodzić poprzez podanie glikokortykosteroidów. Profilaktyka i leczenie powikłań zabiegów chirurgicznych, w tym głównie nudności i wymiotów, którym można zapobiec lub złagodzić poprzez podanie glikokortykosteroidów. Ze względu na poważne powikłania i działania niepożądane przewlekłej kortykoterapii pozasubstytucyjnej, decyzję o podjęciu takiego leczenia należy każdorazowo rozważyć uwzględniając zarówno możliwe korzyści dla chorego jak i potencjalne zagrożenia.

Przeciwwskazania

W ostrych, groźnych dla życia stanach nie ma żadnych przeciwwskazań, zwłaszcza jeżeli przewiduje się stosowanie preparatu przez krótki czas (24-36 h). Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Układowe zakażenia, o ile nie jest stosowane leczenie przeciwzakażeniowe. Domięśniowo nie należy stosować u pacjentów z samoistną plamicą małopłytkową. Wstrzyknięcie dostawowe jest przeciwwskazane w następujących przypadkach: zakażenia w obrębie lub w bezpośrednim sąsiedztwie stawu wymagające leczenia, bakteryjne zapalenie stawów, niestabilność stawów wymagająca leczenia, skaza krwotoczna (samoistna lub spowodowana przez leki przeciwzakrzepowe), zwapnienia okołostawowe, pozanaczyniowa martwica kości, zerwanie ścięgna, staw Charcota. Podanie nasiękowe bez dodatkowego leczenia przyczynowego jest przeciwwskazane w przypadku występowania zakażeń w miejscu podania.

Środki ostrożności

Podczas leczenia dużymi dawkami należy monitorować gospodarkę wodno-elektrolitową (ryzyko powstania obrzęków), ciśnienie krwi, czynność serca (ryzyko arytmii i niewydolności serca), stężenie glukozy we krwi. Pacjenta należy także obserwować w kierunku wystąpienia wrzodów żołądka i dwunastnicy, drgawek, niepokojących objawów psychologicznych, szczególnie obniżenia nastroju lub myśli samobójczych. Należy wziąć pod uwagę szczególne środki ostrożności rozważając zastosowanie glikokortykosteroidów u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami afektywnymi występującymi obecnie lub w wywiadzie (także w wywiadzie rodzinnym - u krewnych pierwszego stopnia); należy uwzględnić choroby depresyjne, maniakalno-depresyjne i wcześniejsze psychozy posteroidowe. Kortykosteroidy nie powinny być stosowane u pacjentów z urazem głowy lub udarem, ponieważ odniesienie z tego korzyści jest mało prawdopodobne, a nawet może być to szkodliwe. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z: osteoporozą (szczególne ryzyko u kobiet w okresie pomenopauzalnym); nadciśnieniem tętniczym lub zastoinową niewydolnością serca; ciężkimi chorobami psychicznymi (szczególnie posteroidowymi) obecnie lub w wywiadzie; cukrzycą (lub cukrzycą w wywiadzie rodzinnym); gruźlicą w wywiadzie (ryzyko nawrotu choroby); jaskrą (lub jaskrą w wywiadzie rodzinnym); miopatią wywołaną przez kortykosteroidy w wywiadzie; niewydolnością wątroby; niewydolnością nerek; padaczką; owrzodzeniem żołądka i jelit; migreną; niektórymi chorobami pasożytniczymi, szczególnie amebozą; zahamowaniem wzrostu, spowodowanym przyspieszonym zamknięciem nasady, wynikającym z długotrwałego przyjmowania glikokortykosteroidów; zespołem Cushinga; u pacjentów w podeszłym wieku (zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, które mogą mieć cięższy przebieg, dotyczy to zwłaszcza osteoporozy, nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii, cukrzycy, podatności na infekcje i ścieńczenia skóry); u niemowląt, dzieci i młodzieży (ryzyko zahamowania wzrostu, zależnie od dawki; wpływ ten może być nieodwracalny). Dostępne dane wskazują na występowanie długotrwałych zdarzeń niepożądanych wpływających na rozwój neurologiczny wcześniaków z przewlekłą chorobą płuc po rozpoczęciu wczesnego leczenia deksametazonem (varicella zoster (VZIG). W przypadku rozwoju ospy wietrznej, pacjent wymaga odpowiedniego leczenia specjalistycznego. Nie należy przerywać leczenia glikokortykosteroidami, ale może zaistnieć konieczność zwiększenia stosowanej dotychczas dawki. Po narażeniu na odrę, wskazane jest profilaktyczne podawanie immunoglobuliny (IG). Odpowiednie leczenie przeciwzakażeniowe powinno towarzyszyć glikokortykoterapii, jeśli to konieczne, np. w gruźlicy, wirusowym i grzybiczym zakażeniu oczu. Nie należy stosować żywych szczepionek u osób z osłabioną odpowiedzią immunologiczną. Odpowiedź przeciwciał na inne szczepionki może być zmniejszona. Podczas stosowania miejscowego (dotyczy dawki 4 mg/ml) należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych i interakcji jak w przypadku podania ogólnego. Podanie dostawowe glikokortykosteroidów zwiększa ryzyko zakażeń stawów. Przedłużone i powtarzane stosowanie glikokortykosteroidów w obrębie obciążonych stawów może prowadzić do pogorszenia zmian degeneracyjnych stawów. Jedną z możliwych przyczyn jest przeciążenie objętego chorobą stawu po ustąpieniu bólu lub innych objawów. Należy zachować ostrożność podczas wstrzyknięcia do przestrzeni między pochewką ścięgna i ścięgnem w leczeniu stanów chorobowych, takich jak zapalenie ścięgna lub zapalenie pochewki ścięgna, ponieważ zgłaszano przypadki zerwania ścięgna. Działania niepożądane leku można zminimalizować poprzez stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy okres i przez stosowanie wymaganej dawki dobowej jako pojedynczej dawki podawanej rano lub jeśli to możliwe jako poranną dawkę co 2. dzień. Aby dobrać odpowiednią dawkę konieczne jest częste monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. Po pozajelitowym podaniu glikokortykosteroidów mogą wystąpić ciężkie reakcje anafilaktoidalne (takie jak obrzęk głośni, pokrzywka, skurcz oskrzeli), szczególnie u pacjentów z alergią w wywiadzie. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych, zaleca się następujące postępowanie: natychmiastowa powolna iniekcja dożylna 0,1-0,5 ml adrenaliny, dożylne podanie aminofiliny i sztuczne oddychanie, jeśli konieczne. Długotrwale stosowane glikokortykosteroidy należy odstawiać stopniowo, aby uniknąć wystąpienia ostrej niewydolności kory nadnerczy; dawkę należy zmniejszać w ciągu kilku tyg. lub mies., zależnie od stosowanej dawki i okresu leczenia. U pacjentów, którzy otrzymywali dawkę większą niż fizjologiczna (ok. 1 mg deksametazonu) w okresie dłuższym niż 3 tyg., nie należy odstawiać leku nagle; sposób zmniejszenia dawki należy w dużej mierze uzależnić od prawdopodobieństwa nawrotu choroby; w trakcie odstawienia konieczna jest kliniczna ocena stanu pacjenta; jeśli prawdopodobieństwo nawrotu choroby jest małe, ale istnieją wątpliwości dotyczące supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, stosowana dawka może być od razu zmniejszona do dawki fizjologicznej, dalsze zmniejszanie dawki powinno przebiegać wolniej. Nagłe przerwanie leczenia ogólnoustrojowymi glikokortykosteroidami, które trwało do 3 tyg., jest właściwe, jeśli uważa się, że nawrót choroby jest mało prawdopodobny. Nagłe przerwanie leczenia w przypadku stosowania deksametazonu w dawce 6 mg/dobę; pacjenci wielokrotnie przyjmujący dawki leku wieczorem. Choroby współistniejące, uraz lub zabieg chirurgiczny w przypadku długotrwałego leczenia mogą wymagać czasowego zwiększenia dawki. Jeśli przerwanie stosowania glikokortykosteroidów nastąpi po długotrwałej terapii, może być konieczne okresowe wznowienie leczenia. Zaburzenia widzenia mogą wystąpić w wyniku ogólnoustrojowego i miejscowego stosowania kortykosteroidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), którą notowano po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów. Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zespołu rozpadu guza, dotyczyło to pacjentów z nowotworami układu krwiotwórczego, leczonych deksametazonem w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami. Należy podjąć odpowiednie środki ostrożności i ściśle kontrolować pacjentów z grupy wysokiego ryzyka zespołu rozpadu guza, do której należą pacjenci z wysokim indeksem proliferacyjnym, dużym rozmiarem guza oraz o dużej wrażliwości na leki cytotoksyczne. Preparat zawiera siarczyn sodu, który może rzadko powodować ciężkie reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli.

Niepożądane działanie

Mogą wystąpić: jałowa martwica głowy kości udowej i ramiennej, osłabienie mięśni, miopatia posteroidowa, utrata masy mięśniowej, osteoporoza, samoistne złamania łącznie z kompresyjnymi złamaniami kręgosłupa i patologicznymi złamaniami kości długich; wymioty, nudności, utrata łaknienia, która może spowodować zmniejszenie masy ciała, zwiększony apetyt, który może doprowadzić do zwiększenia masy ciała, biegunka, zaparcia, wzdęcia brzucha, podrażnienie żołądka i zapalenie przełyku z owrzodzeniami, wrzód żołądka z możliwością perforacji i krwawienia, perforacja jelita cienkiego i grubego, w szczególności w zapalnych chorobach jelit, zapalenie trzustki; zaburzone gojenie się ran, ścieńczenie skóry, która staje się wrażliwa i podatna na uszkodzenia, wybroczyny i wylewy krwawe, rumień na twarzy, rozstępy skórne, hirsutyzm, wykwity trądzikopodobne, zmniejszenie reaktywności w testach skórnych, reakcje nadwrażliwości takie jak alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, podanie pozajelitowe powoduje hipo- i hiperpigmentację, bliznowacenie, stwardnienia w obrębie skóry, zmniejszenie odczuwania bólu, zanik skóry lub tkanki podskórnej i ropnie jałowe w miejscu podania; napady drgawek, zapalenie nerwów, parestezje, po odstawieniu może dojść do zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego z tarczą zastoinową (rzekomy guz mózgu); zaburzenia miesiączkowania, objawy zespołu Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórne zahamowanie czynności osi przysadkowo-nadnerczowej, zmniejszenie tolerancji węglowodanów, ujawnienie się utajonej cukrzycy i wzrost zapotrzebowania na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe u chorych na cukrzycę; zwiększone ciśnienie śródgałkowe, jaskra wtórna, wytrzeszcz, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaćma podtorebkowa tylnej części soczewki, centralna retinopatia surowicza, nieostre widzenie, zaostrzenie choroby wirusowej i grzybiczej oka; ujemny bilans azotowy spowodowany nasilonym katabolizmem białek, retencja sodu, retencja płynów, utrata potasu, alkaloza hipokalemiczna, hipokalcemia; ból i zawroty głowy, omamy, psychozy, euforia, zmiany nastroju, objawy rzekomego guza mózgu spowodowane zwiększeniem ciśnienia wewnątrzczaszkowego i wystąpieniem tarczy zastoinowej; zakrzep z zatorami, zatory tłuszczowe, hipercholesterolemia, przyspieszona miażdżyca naczyń, martwicze zapalenie naczyń, zakrzepowe zapalenie żył; arytmie lub zmiany EKG związane z niedoborem potasu, omdlenia, nasilenie nadciśnienia tętniczego, pęknięcie serca jako konsekwencja niedawno przebytego zawału serca, nagłe zatrzymanie krążenia, zastoinowa niewydolność krążenia, niedociśnienie tętnicze; leukocytoza, trombocytopenia, limfopenia; nasilenie lub maskowanie objawów zakażenia, bezsenność, reakcje anafilaktyczne, pieczenie i mrowienie mogące wystąpić po dożylnym podaniu leku. Zespół odstawienia występuje po szybkim odstawieniu po długotrwałym stosowaniu. Spowodowany jest ostrą niewydolnością nadnerczy i może powodować zagrożenie życia. W zespole odstawienia może również wystąpić: gorączka, bóle mięśniowe, bóle stawów, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie spojówek, bolesne guzki skóry i utrata masy ciała.

Ciąża i laktacja

Preparat może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy spodziewana korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Noworodki urodzone przez matki, które podczas ciąży otrzymywały znaczne dawki deksametazonu powinny być obserwowane ze względu na ryzyko wystąpienia niedoczynności kory nadnerczy. U matek karmiących piersią podczas podawania dużych dawek deksametazonu zaleca się zaprzestanie karmienia piersią w okresie przyjmowania preparatu.

Uwagi

Stosowanie kortykosteroidów może powodować zahamowanie reakcji skórnych w testach alergicznych.

Interakcje

W razie konieczności zastosowania deksametazonu w postaci iniekcji w ostrych, groźnych dla życia stanach, zwłaszcza jeżeli przewiduje się stosowanie leku przez krótki czas, interakcje z innymi lekami nie są brane pod uwagę. Równoczesne stosowanie fenobarbitalu, ryfampicyny, fenytoiny lub efedryny może przyspieszać metabolizm deksametazonu zmniejszając jego efekt terapeutyczny. Doustne leki antykoncepcyjne i estrogeny mogą zwiększać siłę działania deksametazonu. Jednoczesne stosowanie z diuretykami (zwłaszcza pętlowymi) może zwiększyć utratę potasu. Podczas równoczesnego stosowania z glikozydami nasercowymi zwiększa się możliwość występowania zaburzeń rytmu serca, a ze steroidami anabolicznymi - ryzyko występowania obrzęków. Dekasametazon zmniejsza (rzadziej nasila) działanie pochodnych kumaryn, co wymaga odpowiedniej zmiany ich dawkowania. Nasila działania niepożądane NLPZ, a zwłaszcza ich wpływ na przewód pokarmowy. Ponadto zmniejsza ich stężenie w surowicy, tym samym zmniejszając ich efektywność. Hamuje czynność układu immunologicznego i zmniejsza reakcje organizmu na szczepionki i anatoksyny. Podczas leczenia pacjentów nie wolno szczepić pacjentów szczepionkami zawierającymi żywe bakterie.

Cena

Dexaven®, cena 100% 94.69 zł

Preparat zawiera substancję: Dexamethasone phosphate

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."