Cardioxane®

1 fiolka zawiera 500 mg deksrazoksanu w postaci chlorowodorku.

Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cardioxane® 1 fiolka, proszek do sporz. roztw. do inf.

Dexrazoxane

584.71 zł 2019-04-05

Działanie

Lek osłaniający stosowany w chemioterapii przeciwnowotworowej. Dokładny mechanizm kardioprotekcyjnego działania deksrazoksanu nie został w pełni poznany. Zależna od dawki kardiotoksyczność obserwowana podczas leczenia antracyklinami jest wynikiem stresu oksydacyjnego zależnych od żelaza wolnych rodników, powstających w wyniku działania antracyklin, na nieosłonięty mięsień sercowy. Deksrazoksan, analog EDTA, jest hydrolizowany w komórkach serca do związku ICRF-198 z otwartym pierścieniem. Zarówno deksrazoksan (ICRF-187), jak i ICRF-198 mogą tworzyć kompleksy chelatowe z jonami metali. Powszechnie uważa się, że mogą one działać ochronnie na serce poprzez usuwanie jonów metali, zapobiegając w ten sposób cyklowi utleniania i redukcji kompleksów Fe3+- antracykliny oraz powstawaniu reaktywnych rodników. Po dożylnym podaniu leku pacjentom z chorobą nowotworową kinetyka deksrazoksanu w surowicy na ogół przebiega według otwartego modelu dwukompartmentowego z eliminacją pierwszego rzędu. Średni T0,5 wynosi 2,2 ±0,42 h. Wiązanie deksrazoksanu z białkami osocza jest nieznaczne (2%), a lek nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego w klinicznie istotnych ilościach. Deksrazoksan i jego metabolity wykrywano w osoczu i moczu zwierząt i ludzi. Całkowita ilość deksrazoksanu wydalonego z moczem w postaci niezmienionej to wielkość rzędu 40%.

Dawkowanie

Dożylnie, dorośli, w 15-minutowym wlewie dożylnym, ok. 30 min przed podaniem antracyklin w dawce wynoszącej 10-krotność dawki doksorubicyny lub 10-krotność dawki epirubicyny. Zalecana dawka leku wynosi 500 mg/m2 pc. w powszechnie stosowanym schemacie dawkowania doksorubicyny wynoszącym 50 mg/m2 pc. lub 600 mg/m2 pc. w powszechnie stosowanym schemacie dawkowania epirubicyny wynoszącym 60 mg/m2 pc. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego (CCr <40 ml/min) dawkę deksrazoksanu należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy utrzymać odpowiednie proporcje pomiędzy dawkami leków, np.: zmniejszyć dawkę deksrazoksanu proporcjonalnie do zmniejszenia dawki antracykliny. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności leku u dzieci w wieku od 0 do 18 lat.

Wskazania

Zapobieganie przewlekłym powikłaniom kardiotoksycznym wywołanym przez stosowanie antracyklin u dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi i (lub) z rakiem piersi z przerzutami, którzy otrzymali wcześniej skumulowaną dawkę doksorubicyny 300 mg/m2 pc. lub skumulowaną dawkę epirubicyny 540 mg/m2 pc., gdy konieczne jest dalsze leczenie antracyklinami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na deksrazoksan. Dzieci i młodzież w wieku od 0 do 18 lat, u których planowane jest podawanie dawki skumulowanej doksorubicyny mniejszej niż 300 mg/m2 pc. lub równoważnej dawki skumulowanej innej antracykliny. Karmienie piersią. Jednoczesne stosowanie szczepionek przeciw żółtej febrze.

Środki ostrożności

Ze względu na ryzyko działania mielosupresyjnego konieczne jest monitorowanie parametrów hematologicznych. Leukopenia i małopłytkowość na ogół ustępują szybko po zakończeniu leczenia deksrazoksanem. Jednak po większych dawkach chemioterapii antracyklinami, gdy dawka deksrazoksanu przekracza 1000 mg/m2 pc., zahamowanie czynności szpiku może się znacznie nasilić. Ze względu na cytotoksyczne działanie deksrazoksanu polegające na zahamowaniu aktywności topoizomerazy II, jednoczesne przyjmowanie deksrazoksanu i chemioterapii może powodować zwiększenie ryzyka wystąpienia wtórnych nowotworów. Pacjenci z chorobą nowotworową wykazują zwiększone ryzyko wystąpienia drugiego pierwotnego nowotworu złośliwego, niezależnie od leczenia. Pacjenci, którzy otrzymywali leczenie onkologiczne, również znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia drugiego pierwotnego nowotworu złośliwego. Po wprowadzeniu do obrotu niezbyt często zgłaszano przypadki ostrej białaczki szpikowej (AML) u dorosłych z rakiem piersi. W badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży zaobserwowano występowanie drugich pierwotnych nowotworów, w tym ostrej białaczki szpikowej (AML) i zespołu mielodysplastycznego (MDS) - nie wystąpiła różnica statystyczne między grupą przyjmujących deksrazoksan i w grupach kontrolnych. Jednakże długotrwałe skutki działania deksrazoksanu na drugie pierwotne nowotwory nie są znane i nie mogą być oszacowane z dostępnych danych. W związku z tym, że zarówno deksrazoksan, jak i antracykliny są inhibitorami topoizomerazy, z uwagi na mechanizm działania istnieje prawdopodobieństwo, że deksrazoksan może wpływać na skuteczność leczenia przeciwnowotworowego antracyklinami. Jednak w większości badań przeprowadzonych na dorosłych nie zaobserwowano znaczącej różnicy w częstości odpowiedzi na leczenie oraz w całkowitym czasie przeżycia pomiędzy grupami leczonymi deksrazoksanem i grupami kontrolnymi. W jednym badaniu z udziałem pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi leczonych doksorubicyną i deksrazoksanem, w porównaniu z pacjentami leczonymi doksorubicyną i placebo, zaobserwowano znaczący spadek w odpowiedzi guza na leczenie. W tym badaniu częstość odpowiedzi na placebo określono jako wysoką (60,5%), co może stanowić czynnik przyczyniający się do wystąpienia zaobserwowanych różnic w odpowiedzi na leczenie. Pomimo różnic w odpowiedzi na leczenie nie zaobserwowano znaczącej różnicy w czasie do progresji choroby ani w całkowitym czasie przeżycia pomiędzy pacjentami, którzy w tym badaniu otrzymywali deksrazoksan lub placebo. W żadnym z badań z udziałem dzieci i młodzieży nie zaobserwowano różnicy w rezultacie onkologicznym (przeżycie wolne od zdarzeń) pomiędzy grupami leczonymi deksrazoksanem i grupami leczonymi samą antracykliną. U pacjentów ze zmniejszonym klirensem kreatyniny może ulec zmniejszeniu klirens deksrazoksanu i jego aktywnych metabolitów. Zaleca się rutynowe wykonywanie badań czynności wątroby przed oraz podczas podawania deksrazoksanu pacjentom, z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie.  Podczas leczenia deksrazoksanem należy kontynuować standardowe monitorowanie czynności serca związane ze stosowaniem doksorubicyny lub epirubicyny. Brak danych potwierdzających zasadność stosowania deksrazoksanu u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego przebytym w ciągu ostatnich 12 miesięcy, z istniejącą wcześniej niewydolnością serca (w tym kliniczną niewydolnością serca wtórną do, lub w następstwie, leczenia antracyklinami), nieustabilizowaną dusznicą bolesną lub objawową zastawkową wadą serca. Stosowanie deksrazoksanu w skojarzeniu z chemioterapią może prowadzić do zwiększenia ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na częstsze stosowanie innych leków, większy stopień chorób towarzyszących oraz możliwe osłabienie czynności wątroby, nerek lub serca. Przed podaniem leku należy wziąć pod uwagę wcześniejsze występowanie reakcji alergicznych na deksrazoksan.

Niepożądane działanie

Deksrazoksan jest stosowany w skojarzeniu z chemioterapią antracyklinami, dlatego względny udział antracyklin i deksrazoksanu w występowaniu działań niepożądanych może być niejasny. Bardzo często: niedokrwistość, leukopenia, nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, wypadanie włosów, osłabienie. Często: neutropenia, małopłytkowość, neutropenia z gorączką, granulocytopenia, aplazja szpiku kostnego z gorączką, zmniejszenie liczby białych krwinek, brak apetytu, parestezje, zawroty głowy, ból głowy, neuropatia obwodowa, zmniejszenie frakcji wyrzutowej, tachykardia, zapalenie żył, duszności, kaszel, zapalenie gardła, zakażenia układu oddechowego, biegunka, zaparcie, ból brzucha, niestrawność, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zaburzenia paznokci, rumień, zapalenie błony śluzowej, gorączka, uczucie zmęczenia, złe samopoczucie, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (w tym ból, obrzęk, uczucie pieczenia, zaczerwienienie, świąd, zakrzepica), obrzęk. Niezbyt często: zakażenie, posocznica, ostra białaczka szpikowa, zwiększenie liczby eozynofilów, zwiększenie liczby neutrofilów, zwiększenie liczby płytek krwi, zwiększenie liczby białych krwinek, limfopenia, zmniejszenie liczby monocytów, omdlenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zakażenie ucha, zakrzepica żył, obrzęk limfatyczny, zapalenie dziąseł, kandydoza jamy ustnej, zapalenie tkanki łącznej, pragnienie. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość, zator naczyniowy, zatorowość płucna. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano niezbyt często występowanie AML u dorosłych pacjentów z rakiem piersi. Nie przeprowadzono specyficznych badań nad ustaleniem maksymalnej tolerowanej dawki (MTD) deksrazoksanu podawanego w monoterapii w krótkiej infuzji co 3 tyg. w celu uzyskania działania kardioprotekcyjnego. W badaniach z deksrazoksanem jako środkiem cytotoksycznym wykazano, że jego MTD zależy od dawki oraz schematu dawkowania i waha się od 3750 mg/m2 pc. w przypadku krótkotrwałych infuzji dawek podzielonych w ciągu 3 dni do 7420 mg/m2 pc. w przypadku cotygodniowego podawania przez 4 tyg. Zdarzeniami ograniczającymi dawkę była mielosupresja i nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby. MTD była mniejsza u pacjentów otrzymujących wcześniej intensywną chemioterapię oraz u pacjentów z istniejącą wcześniej immnosupresją (np. AIDS). Po podaniu leku w dawkach zbliżonych do MTD obserwowano następujące działania niepożądane: neutropenię, małopłytkowość, nudności, wymioty i zwiększenie wartości parametrów czynnościowych wątroby. Innymi działaniami toksycznymi było złe samopoczucie, niewielka gorączka, zwiększony klirens wydzielania żelaza i cynku z moczem, niedokrwistość, zaburzenia krzepnięcia, przemijające zwiększenie stężenia trójglicerydów w surowicy i zwiększenie aktywności amylazy w surowicy oraz przemijające zmniejszenie stężenia wapnia w surowicy. Dzieci i młodzież. Doświadczenie dotyczące bezpieczeństwa stosowania u dzieci opiera się głównie na zgłoszeniach literaturowych z badań klinicznych nad ostrą białaczką limfoblastyczną, chłoniakiem nieziarniczym, ziarnicą złośliwą i kostniakomięsakiem oraz na danych ze stosowania deksrazoksanu po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży obserwowano występowanie drugich pierwotnych nowotworów, w tym ostrej białaczki szpikowej (OBS) i zespołu mielodysplastycznego (MDS) zarówno w grupach przyjmujących deksrazoksan, jak i w grupach kontrolnych. Mimo że liczba drugich pierwotnych nowotworów była wyższa w grupach deksrazoksanu, między grupami nie wystąpiła różnica statystyczna. Ponadto długotrwałe skutki działania deksrazoksanu na drugie pierwotne nowotwory nie są znane.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować podczas ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Badania na zwierzętach wykazały jego działania embriotoksyczne i teratogenne. Deksrazoksan stosuje się z antracyklinami, które mają właściwości cytotoksyczne, mutagenne oraz embriotoksyczne. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni w wieku rozrodczym, współżyjący płciowo powinni stosować skuteczne metody zapobiegania ciąży podczas leczenia. W przypadku kobiet i mężczyzn antykoncepcję należy kontynuować jeszcze przez co najmniej 6 mies. po zakończeniu leczenia deksrazoksanem. Nie wiadomo czy deksrazoksan i (lub) jego metabolity przenikają do mleka kobiecego. Z uwagi na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych u niemowląt narażonych na działanie leku, podczas leczenia tym lekiem przeciwwskazane jest karmienia piersią. Dostępne są ograniczone dane dotyczące płodności pochodzące z badań na zwierzętach, jednak u szczurów oraz psów po wielokrotnym podaniu dawek zaobserwowano zmiany w jądrach.

Uwagi

Lek wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których w trakcie stosowania leku wystąpi zmęczenie powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Interakcje

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie deksrazoksanu oraz szczepionki przeciw żółtej febrze - ryzyko wystąpienia uogólnionego odczynu poszczepiennego zagrażającego zgonem. Niezalecane jest jednoczesne stosowanie deksrazoksanu i innych szczepionek zawierające żywe, atenuowane drobnoustroje - ryzyko uogólnionej choroby zagrażającej zgonem (ryzyko jest zwiększone u osób z upośledzoną odpornością na skutek choroby podstawowej). Jeżeli to możliwe, należy stosować inaktywowane szczepionki (poliomyelitis). Nie zaleca się stosowania deksrazoksanu w skojarzeniu z fenytoiną - leki o działaniu cytotoksycznym mogą zmniejszyć wchłanianie fenytoiny i prowadzić do zaostrzenia przebiegu drgawek. Należy starannie rozważyć jednoczesne stosowanie deksrazoksanu z cyklosporyną lub takrolimusem - nadmiernie silne działanie immunosupresyjne oraz ryzyko choroby limfoproliferacyjnej. Jednoczesne podawanie doksorubicyny (w dawce 50-60 mg/m2 pc.). lub epirubicyny (w dawce 60-100 mg/m2 pc.) nie wykazało znaczącego wpływu na farmakinetykę deksrazoksanu. Deksrazoksan nie ma wpływu na farmakokinetykę doksorubicyny. Istnieją ograniczone dowody uzyskane w czasie badań sugerujące, że klirens epirubicyny może zwiększać się w przypadku wcześniejszego podania deksrazoksanu; miało to miejsce w przypadku stosowania dużych dawek epirubicyny (120-135 mg/m2 pc.). Deksrazoksan może nasilać toksyczny wpływ na czynność szpiku spowodowany przez chemioterapię lub radioterapię, dlatego konieczne jest uważne monitorowanie parametrów hematologicznych w czasie pierwszych dwóch cykli leczenia. Preparatu nie należy mieszać z żadnymi innymi lekami podczas wlewu dożylnego.

Cena

Cardioxane®, cena 100% 584.71 zł

Preparat zawiera substancję: Dexrazoxane

Lek refundowany: NIE
Informacje o lekach dostarcza:

"Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia."