Do złamania zmęczeniowego dochodzi najczęściej wtedy, gdy intensywność treningu wzrasta za szybko, a kości nie mają czasu na adaptację. Ryzyko zwiększają m.in. dyscypliny o powtarzalnych ruchach, osteoporoza, płaskostopie oraz niedobory wapnia i witaminy D.

Na zdjęciu: Trening biegowy w warunkach zimowych. Zdjęcie ilustracyjne.

Dla złamania przeciążeniowego charakterystyczna jest wyraźna tkliwość w jednym konkretnym punkcie, gdzie dotyk wywołuje ból. Z czasem dolegliwości mogą utrudniać codzienne czynności, takie jak zakupy czy spacer, a w zaawansowanym stadium budzić w nocy.

Na zdjęciu: Ból stopy. Zdjęcie ilustracyjne.

Klasyczne badanie RTG na wczesnym etapie urazu często nie wykazuje zmian w kości. Za najskuteczniejsze badanie uznaje się rezonans magnetyczny (MRI), który wykazuje wysoką czułość i uwidacznia obrzęk szpiku oraz mikropęknięcia zanim pojawią się w innych badaniach.

Na zdjęciu: Pracownia rezonansu magnetycznego. Zdjęcie ilustracyjne.

Diagnostykę w ramach NFZ zaczyna się od wizyty u lekarza POZ, który może wystawić skierowanie do poradni specjalistycznej, najczęściej ortopedycznej. Skierowanie na bardziej szczegółowe badania, w tym rezonans magnetyczny, wystawia specjalista w placówce mającej umowę z NFZ.

Na zdjęciu: Lekarz badający stopę pacjenta w gabinecie lekarskim. Zdjęcie ilustracyjne.

Podstawą powrotu do zdrowia jest cierpliwość i regeneracja, a nie próby rozbiegania bólu. Przy powrocie do aktywności zaleca się stopniowe dawkowanie wysiłku, zwiększając obciążenia treningowe o nie więcej niż 10 procent w skali tygodnia.

Na zdjęciu: Gabinet fizjoterapii w szpitalu. Zdjęcie ilustracyjne.