ANOREKSJA: obsesja odchudzania
anoreksja,
jadłowstręt,
jedzenie,
odchudzanie,
prawidłowa masa ciała,
zaburzenia łaknienia,
zaburzenia odżywiania
Anoreksja, czyli psychiczny jadłowstręt, zaczyna się zwykle w okresie dojrzewania. Występuje często w rodzinach, w których są zaburzone relacje, brakuje ciepła, dzieciom stawiane są zbyt wysokie wymagania. Anoreksja może trwać latami. Jeśli jest nieleczona, prowadzi do poważnych powikłań zdrowotnych, a nawet śmierci.
Ania nie może znieść swojego odbicia w lustrze, bo jest za gruba. Maria chciałaby przytyć, ale jedzenie sprawia jej trudność. Obie cierpią na anoreksję - chorobę, która wyniszcza ciało i łamie ducha. Myślą o jedzeniu obsesyjnie. Nie akceptują swego wyglądu, nawet gdy umierają z wycieńczenia. Kłamią, chowają jedzenie, manipulują bliskimi, by nie jeść. Godzinami ćwiczą, żeby spalić kalorie. Chore na anoreksję czują się grube, nieatrakcyjne, niekochane. I jak powietrza potrzebują akceptacji.
Leczenie anoreksji to walka o każdy kęs
Na oddziale diagnostyczno-obserwacyjnym Centralnego Szpitala Klinicznego UM w Łodzi przebywa 7 dziewcząt. Ich dzień zaczyna się o 6.30 od mierzenia i zapisywania wagi. O 8.00 jest śniadanie. Chore siadają przy rozkładanym blacie na korytarzu. Naprzeciwko czuwa pielęgniarka. - Przez cały czas musi być ścisła kontrola. Personel pilnuje, żeby pacjentki jadły, nie wymiotowały i nie ćwiczyły. Na początku najważniejsze jest przywrócenie prawidłowej masy ciała, a często wręcz nauka jedzenia od nowa. Jedzenie to podstawowy lek, dlatego walczymy o każdy kęs. Jednocześnie prowadzona jest psychoterapia, którą staramy się objąć całą rodzinę - mówi dr n. med. Anna Śmiech, asystentka oddziału opiekująca się pacjentkami.
Jak rozpoznać anoreksję
1. Spadek wagi poniżej wskaźnika masy ciała 17,5 BMI (wskazanie do hospitalizacji 15 BMI).
2. Ograniczanie przez chorą przyjmowanych posiłków w celu zmniejszenia masy ciała.
3. Zaburzony obraz własnego ciała. Mimo znacznej niedowagi chora widzi siebie jako zbyt grubą, czuje lęk przed przytyciem.
4. Zaburzenia hormonalne (m.in. brak okresu przez 3 miesiące).
Kogo najczęściej dotyczy anoreksja
W dwuosobowych pokojach jest jasno i przytulnie. Na szafkach i parapetach leżą pluszowe zabawki, kolorowe magazyny, książki, czasem podręczniki szkolne. Wszystkie dziewczyny chcą się leczyć, marzą o powrocie do domu, o normalnym życiu. Ale to nie takie proste, kiedy myśli uparcie krążą wokół jedzenia. Rozmawiają o nim bez przerwy: o tym, jak trudno się przełyka, o tym, że po posiłku ciało pęcznieje i zbiera się na wymioty, i że aż korci, żeby poćwiczyć. Na szpitalnych szafkach nie ma pojemniczków z jogurtami ani słodyczy. Nie ma też lusterek, bo anorektyczki nie lubią swojego odbicia. Jadłowstręt psychiczny (anoreksja) zaczyna się zwykle w okresie dojrzewania, rzadko później. Nieleczona trwać może latami i prowadzi do poważnych powikłań zdrowotnych i społecznych. Anoreksja występuje często w rodzinach, w których są zaburzone relacje, brakuje uczuć, czasem występuje problem uzależnienia. Inne przyczyny to cechy osobowości, a ostatnio mówi się także o czynniku genetycznym. Nie bez znaczenia są wzorce kulturowe funkcjonujące w krajach wysoko rozwiniętych. Wśród chorych przeważają osoby ambitne, dążące do doskonałości we wszystkim.
dr Marek Pertkiewicz, kierownik Kliniki Chirurgii Ogólnej i Żywienia Klinicznego AM w Szpitalu im. prof. Orłowskiego w Warszawie
Przy anoreksji, w krańcowym wyniszczeniu, dochodzi do tak znacznych zaburzeń w pracy narządów, że czasem chorzy ci, nawet jeśli chcą jeść, to nie mogą i muszą być dożywiani sztucznie. Dochodzi do niedoboru substancji koniecznych do prawidłowego metabolizmu energii i białka (potasu, magnezu, witaminy B1), których rezerwy ustrojowe są niewielkie. U takiego pacjenta nawet kroplówka z glukozą może wywołać zaburzenia metaboliczne, które nie leczone prowadzą do zgonu z powodu udaru mózgu lub niewydolności krążenia. Jest to zespół szoku pokarmowego, który może wystąpić zarówno przy naturalnym jak i sztucznym odżywianiu. Chore na anoreksję są obciążone ryzykiem wystąpienia tego zespołu. Ich leczenie w fazie skrajnego wyniszczenia polega na właściwym dobraniu substancji odżywczych podawanych dożylnie i musi być prowadzone pod kontrolą.
Podoba ci się artykuł? Poleć innym
autor: Anna Krasuska
zdjęcia: Jupiterimages
aktualizacja: 21.03.2012
więcej
